Mehdi Davari

در مدل مدیریت سنتی در ساختار مجموعه‌ها یک «خط» وجود داره که به منزلهٔ ستون مجموعه عمل می‌کنه و شاخه‌ها همه به اون وصلن...

توی این مدل مدیریتی مدیر مجموعه تو نوک پیکان این خط قرار داره و بقیهٔ مجموعه به صورت پله پله و هرمی میان پایین و هر کسی روی بخش پایین‌تر از خودش تسلط و نظارت داره

اما تو مدل مدیریتی سیستمی مدیریت به شکل دایره‌ای دیده می‌شه. مدیر روی بقیه نظارت داره بقیه رو مدیر. حتی اگر مجموعه مثل دایره‌ای که می‌بینید بخش‌های به ظاهر مجزا از همی داشته باشه این بخش‌ها در عرض همدیگه هستند نه در طول و همه به هم متصل و در حال پایش همدیگه...

مشهوره که توی خانقاه ابوسعید ابوالخیر وقتی کسی وارد می‌شده همه رو مثل یک دایره می‌دیده و نمی‌تونسته بفهمه کی مراده کی مرید و توان تشخیص ابوسعید از مریدانش رو نداشته. این یک شکل آرمانی از مجموعه‌ایه که مدیریت سیستمی پسامدرن می‌خواد بهش دسترسی پیدا کنه. جایی که یک کارمند جزء توان کنشگری و نظارت و فعالیت در سطوح بالاتر و حتی سطوح غیرتخصصی خودش رو داره...

مثلا هر وقت بخواد نه تنها مسیر براش کاملا بازه که در مورد بخش‌های مختلف سیستم اعمال نظر کنه بلکه ازش خواسته می‌شه که این کار رو انجام بده...

البته ساختار دایره‌ای محدود به نظارت و پایش نیست.

تو پست بعدی بیشتر شرح می‌دم