Sarah Tavakoli

همه‌ی سفرها بیرون از ما اتفاق نمی‌افتند،
گاهی باید از جهان دور شوی تا به خودت برگردی..

نقد من بر Eat Pray Love در مجله تجربه؛ روایتی از سفری میان سه بُعد انسان: جسم، روح و عشق🤍
#ساراتوکلی

اسلایدهای نسخه چاپی را گذاشتم.
اگر خواندید، دوست دارم بدانم کدام بخش بیشتر به دل شما نشست و براتون آشنا بود؟

Not every journey happens outside of us;
sometimes you must step away from the world to return to yourself.

My review of Eat Pray Love is published in Tajrobe Magazine —
a reflection on a journey through the three dimensions of being:
the body, the spirit, and love.

I’ve shared a few pages from the printed version here.
If you read it, tell me which part spoke to you.

این سال شبیهِ یک قاب تازه بود..
قابی که به من نگاهی تازه داد :)
پر از بالا و پایین، پر از شناخت، هم آدم‌ها، هم خودم.
فهمیدم اعتماد، آرام‌تر از آن‌چه فکر می‌کردم ساخته میشه..
و اینکه مرزها چقدر مهم‌ان، هم برای حفظ خودمون و هم آرامشمون..
و دیدم چطور میشه از دل هر تجربه، روشن‌تر بیرون آمد.
حس می‌کنم به خودِ واقعی‌ام نزدیک‌تر شدم، و آرام‌آرام در مسیرِ نسخه‌ی بهترِ خودم قدم برمی‌دارم..
و همین خودش برای شروع یک سال تازه کافیه.
تولدم مبارک🤍

۲۴ آبان ۱۴۰۴
#ساراتوکلی

پ.ن: ممنونم از آدم‌های واقعیِ زندگی‌م.. همون‌هایی که بودن‌شون واقعا برای من ارزش داره.
و یه مرسیِ خیلی ویژه از آقای تاجیک، خبرنگار با معرفت سینمای ایران و از تینای عزیزم که این قابِ قشنگ از شب تولدم رو برام ساختن. 🤍

نكاهى به فيلم «سامى» به نويسندكى وكاركردانى حبيب باوى ساجد
در سکوت و گرمای خوزستان، جایی میان رمل و نخل و خاک، فیلمی شکل می‌گیرد که بیش از آن‌که داستان بگوید، زخم را تصویر می‌کند. «سامی» نه در پی ساختن روایت پرتعلیق است، نه در پی شخصیت‌پردازی کلاسیک. فیلم به‌جای آن، با دقتِ یک عکاسِ جنوبی و با صبوریِ کسی که زخم را می‌شناسد، لحظه‌ها را نگاه می‌کند.

از همان قاب‌های نخست، فیلم خود را در محدوده‌ی سینمای تجربی و نیمه‌مستند تعریف می‌کند؛ جایی میان واقعیت و خیال. شخصیت اصلی – مردی که بیست سال است همسر باردارش را در انفجار مین از دست داده – نه قهرمان است، نه ضدقهرمان، بلکه انسانی است که هنوز در ایستگاهِ سوگ جا مانده است. در حالی که بیش از سه دهه از پایان جنگ گذشته و زمین‌های جنوب هنوز از مین پاک نشده‌اند، سامی در زمانِ شخصی خود بیست سال عقب‌تر ایستاده است؛ زمان برای او همان روزِ مرگ همسر متوقف مانده، درست مثل زمین‌هایی که هنوز در حصار مین‌ها زندانی‌اند.

فیلم با ریتمی آرام و گاه بیش از حد آرام پیش می‌رود؛ ریتمی که گاهی در خدمت سکون درونی شخصیت است، اما در مقاطعی دچار رخوت می‌شود و انرژی دراماتیک را از دست می‌دهد. با این حال، همین سکون نیز معنا دارد: مردی که بیست سال است نمی‌تواند حرکت کند، فیلمی را رقم می‌زند که خودش هم نمی‌خواهد به شتاب بیفتد. ریتم فیلم در برخی لحظات یادآور آثار «تئودوروس آنجلوپولوس» است؛ آن حسِ توقف زمان و حرکت آرام در دل قاب‌های بلند، اما برخلاف فیلم‌های او، انسجام روایی کامل ندارد و روایت، گاهی به سکون تصویری بدل می‌شود.

ادامه مطلب در کامنت..

چاپ شده در روزنامه اعتماد ۱۷ آبان ۱۴۰۴

#ساراتوکلی tavakolii







#نقدفیلم #منتقدان #سینماگران #ناصرتقوایی

یه روزایی تو زندگی هست که بدون هیچ دلیل خاصی حس خوبی دارن، فقط چون یادآور آدمای خاص زندگیتن. امروز یکی از اون روزاست، چون تولد توئه🫶🫶🫶

تولد‌هامون همیشه برای جفتمون مهم‌تر از یه تبریک ساده‌ است. مهمه که کنار هم باشیم..
حس قشنگیه که اولین لحظاتِ سال جدید زندگیتو با هم شروع کردیم، تا پاسی از شب خندیدیم و شاد بودیم. خوشحالم که امسال هم کنارت بودم، تو لحظه‌ای که یه سال به تجربه‌هات، به رویاها و مسیر زیبات اضافه شد..

تولدت مبارک رفیقِ همیشه، خواهر مهربونم، که بودنت یه دلگرمی بزرگه. امیدوارم همیشه دلت شاد باشه، توی مسیر پیشرفت و آرامش قدم برداری، و تا آخرش کنار هم بمونیم..👩‍❤️‍💋‍👩

#ساراتوکلی
tavakolii


۴۰۳.۱۲.۱۳ لحظه ای که یک سال جدید برای تو شروع شد..🎁
tavakolii
tavakolii

















#بازیگر #مدلینگ #فشن #سینماگران

بر دیوار لحظه‌ها، عکس‌ها حک شدند، اما کدامشان حقیقت را روایت می‌کنند؟

#ساراتوکلی
tavakolii tavakolii tavakolii



Photo by:

پ.ن: بماند به یادگار از اکران «آتش و گلستان» در کاخ جشنواره..











#بازیگر #سینماگران #منتقدان