Visruth Machathi

എന്റെ യാത്രവിവരണം ആദ്യമായി പുസ്തകത്തിൽ

ഞാൻ ഫേസ്ബുക്കിൽ ഇട്ട കഥ വായിച്ച് അച്ഛന്റെ ഫ്രണ്ട് ആയ നിത്യ ആന്റി വിളിച്ചുപറഞ്ഞ കഥയാണിത്. അത് ഞാൻ എന്റെ ഭാഷയിൽ എഴുതുന്നു.
അവരുടെ വീട്ടിൽ ചെമ്പരത്തിച്ചില്ലയുടെ ഇടയിൽ ഒരു പക്ഷി കൂടുകെട്ടി. ഒരു ദിവസം അത് തറയിൽ വീണു കിടക്കുന്നു. എന്തോ കൂടിന് ഉറപ്പില്ലാത്തത്കൊണ്ടായിരിക്കാം അത് വീണത്. അതിൽനിന്ന് കുഞ്ഞ് അടക്കാ കുരുവിയെ അവർക്ക് കിട്ടി. നിറം വന്നു തുടങ്ങിയ പക്ഷി. എന്നാൽ പറക്കേണ്ട പ്രായമായിട്ടില്ല. ആ കുഞ്ഞു പക്ഷിക്ക്. അതായത് സുഗതകുമാരി ടീച്ചറുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ ആ കുഞ്ഞു മാലാഖമാർക്ക് നിത്യാന്റിയും മക്കളും കൂടുണ്ടാക്കി കൊടുത്തു. അമ്മ പക്ഷിക്ക് തീറ്റ കൊടുക്കാൻ പാകത്തിലുള്ള കൂടായിരുന്നു അത്. അതിനൊരു വാതിലും ഉണ്ടായിരുന്നു. എന്നും രാവിലെ അമ്മ പക്ഷി വന്ന് അതിന് തീറ്റ കൊടുക്കും. ആദ്യമൊക്കെ ചെറിയ പേടി ഉണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും പിന്നെ പിന്നെ പേടി മാറി. രാത്രിയിൽ കുഞ്ഞു പക്ഷിയെ അവർ വീട്ടിനകത്ത് വെക്കും. അല്ലെങ്കിൽ പൂച്ചയോ പാമ്പോ വന്ന് അതിനെ ശല്യം ചെയ്തേക്കാം. രാവിലെ പുറത്തെടുത്ത് വെക്കാൻ മറന്നു പോയാൽ അമ്മ പക്ഷിയും അച്ഛൻ പക്ഷിയും വന്ന് ജനലിനു മുട്ടും.
നിത്യാന്റി പറഞ്ഞു, മോൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് മനുഷ്യർക്ക് മാത്രമല്ല ശത്രുക്കളെയും മിത്രങ്ങളെയും തിരിച്ചറിയുക. പക്ഷികൾക്കും മനസ്സിലാകും. അതിനാലാണ് അമ്മ പക്ഷി അതിനെയും കൊണ്ട് പറക്കാത്തത്. പിന്നെ അതിന് പറക്കേണ്ട പ്രായമായപ്പോൾ അത് പറന്ന് പോയി. അത്രയും ദിവസം ആ ഏട്ടനും ഏച്ചിക്കും നല്ല സന്തോഷമായിരുന്നു. ഇതുപോലുള്ള ആൾക്കാർ ഉള്ളതിനാലാണ് ഇന്നുമാ പക്ഷി ജീവനോടെ ഇരിക്കുന്നത്.