Excellent Literature

"ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့နေရာကနေ ဦးအောင် လှည့်ထွက်နိုင်တဲ့သူဟာ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်ပါစေ"

🔳 တစ်ခါတလေ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ အခက်ဆုံးအရာက ဆက်ကြိုးစားဖို့ မဟုတ်ဘူး။ ထွက်ခွာဖို့ပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မတို့က ကိုယ်ချစ်ခဲ့တဲ့နေရာတွေ၊ ကိုယ်မျှော်လင့်ခဲ့တဲ့လူတွေ၊ ကိုယ်အချိန်ပေးခဲ့တဲ့အရာတွေကို လွယ်လွယ်နဲ့ မလွှတ်ချနိုင်ကြဘူး။ “နည်းနည်းလေး ထပ်စောင့်ကြည့်ရင် ကောင်းလာမလား” “ငါသာ ပိုကြိုးစားရင် အဆင်ပြေလာမလား” ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပြောတတ်ကြတယ်။

🔳 ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ မလိုအပ်တော့တဲ့နေရာမှာ ကြာကြာနေရင် ကိုယ့်တန်ဖိုးကို ကိုယ်မမြင်တော့ဘူး။ ကိုယ့်စိတ်လေး ပင်ပန်းလာတယ်။ ကိုယ်ကောင်းကောင်းလုပ်ပေးခဲ့တာတွေက တန်ဖိုးထားမခံရဘူးဆိုရင်၊ ကိုယ့်ရှိနေမှုကို မမြင်ဘူးဆိုရင်၊ ကိုယ်အကြိမ်ကြိမ်နားလည်ပေးနေရပေမယ့် ကိုယ့်ကို ဘယ်သူမှ နားမလည်ပေးဘူးဆိုရင် အဲဒီနေရာဟာ ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်တော့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

ကိုယ်ရှိနေတဲ့နေရာမှာ စိတ်အေးချမ်းမှု မရှိတော့ဘူးဆိုရင်၊ ကိုယ်မျှော်မှန်းထားတာနဲ့ ပိုပိုဝေးလာတယ်ဆိုရင်၊ ကိုယ့်အပြုံးတောင် မလွတ်လပ်တော့ဘူးဆိုရင် အဲဒါက ထွက်ခွာဖို့ အချိန်ရောက်လာပြီဆိုတဲ့ အချက်ပြမှု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။

📌 လူတစ်ယောက်ကို ချစ်လို့၊ အလုပ်တစ်ခုကို တန်ဖိုးထားလို့၊ မိတ်ဆွေတစ်စုကို သံယောဇဉ်ရှိလို့ ဆက်နေတာ မမှားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေကြောင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆုံးရှုံးနေရပြီဆိုရင်တော့ ပြန်စဉ်းစားသင့်တယ်။ ဘယ်အရာမှ ကိုယ့်စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုထက် ပိုအရေးမကြီးဘူး။

ထွက်ခွာတဲ့အခါ အပြစ်တင်စရာလည်း မလိုဘူး။ ဆူညံစွာ ရှင်းပြစရာလည်း မလိုဘူး။ တစ်ခါတလေ တိတ်တိတ်လေး နားလည်လိုက်ရုံနဲ့ လုံလောက်တယ်။ “ဒီနေရာက ငါ့အတွက် မဟုတ်တော့ဘူး” လို့ ကိုယ့်စိတ်ထဲမှာ သေချာသိလိုက်တာနဲ့ လုံလောက်တယ်။

🔳 ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့နေရာမှာ ကိုယ်ဆက်နေမိရင် ကိုယ့်ဘဝထဲကို ဝင်လာမယ့် ကောင်းတဲ့အရာတွေအတွက် နေရာမကျန်တော့ဘူး။ တံခါးပိတ်နေတဲ့နေရာကို အကြာကြီးကြည့်နေမိရင် ကိုယ့်နောက်က ဖွင့်နေတဲ့ တံခါးကို မမြင်နိုင်ဘူး။

ဒါကြောင့် ဘဝမှာ တစ်ခါတလေ ကိုယ်ကပဲ ဦးအောင် လှည့်ထွက်တတ်ဖို့လိုတယ်။ မနာကျင်လို့ မဟုတ်ဘူး။ မချစ်လို့လည်း မဟုတ်ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပိုမိုလေးစားဖို့၊ ပိုကောင်းတဲ့နေရာကို ရောက်ဖို့၊ ပိုငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို ရွေးချယ်ဖို့ပဲ။

ဒါ့ကြောင့် မလိုအပ်တော့တဲ့နေရာကနေ ဦးအောင် လှည့်ထွက်နိုင်တဲ့သူဟာ ကိုယ်ပဲ ဖြစ်ပါစေ။ ❤️

#ဉာဏ #စာတို

လူတွေကို ခွင့်လွှတ်လို့ရပါတယ်....
ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ကို ဘယ်လို
ပြုမူ ဆက်ဆံခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုတော့ မမေ့ပစ်ပါနဲ့။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့…
လူတစ်ချို့ဟာ အခွင့်အရေးသမားတွေမို့လို့ပါ။

ဆရာတစ်ယောက် ပြောဖူးသလိုပဲ။
လူတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်ဖို့ဆိုတာက
တစ်ဖက်သူက သူ့အမှားကို
အမှားလို့ သိမှ ခွင့်လွှတ်လို့ရတာ။
မှားလို့ မှားမှန်းမသိတဲ့သူ ကိုယ်လုပ်ရပ်ကိုယ်
နောင်တမရတဲ့လူမျိုးကိုကျ ခွင့်လွှတ်ရတယ်မခေါ်ဘူး။
ကျောခိုင်းရတာ...။

တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ခြင်းဟာ…
မိမိကိုယ်မိမိ လွတ်မြောက်စေတဲ့
တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။
အဲ့ဒါကြောင့် …
ခွင့်လွှတ်တတ်တဲ့စိတ်က
ဘဝနေထိုင်မှုအတွက် အရေးကြီးတာ။

တကယ်သူ့အမှားသူသိတဲ့ လူကို
ခွင့်လွှတ်ရတာက ခွင့်လွှတ်ဖို့ ထိုက်တန်တယ်။
ပြောချင်တာက ကိုယ့်အမှားကို သူများအမှား ပြန်လုပ်ပြီး
မှားလို့ မှားမှန်းမသိတဲ့ လူမျိုးတွေနဲ့ ကြုံတဲ့အခါ
တစ်ဖက်သတ် ခွင့်လွှတ်လိုက်ရတာမျိုး ရှိတယ်။
ခံပြင်းစရာကောင်းပေမဲ့ ခွင့်လွှတ်လိုက်။
ခွင့်လွှတ်လိုက်ဆိုတာထက် ကျောခိုင်းလိုက်။

သူများရှိတဲ့မီးကြောင့် ကိုယ်မလောင်ရဖို့ အရေးကြီးတယ်။
မှားတာ မှန်တာတွေ ပြိုင်မငြင်းနဲ့။
စိတ်အကြည် ဓာတ်ပျက်ရတယ်။
လောကကြီးမှာ ပြိုင်ပြီးငြင်းဖို့ မတန်တဲ့လူတွေ အများကြီးပဲ။
ဒါကြောင့် ခွင့်လွှတ်ပါ။
မမေ့ပစ်နဲ့။


#စာတို
#မေတ္တာ