Islamic fate

-මුහම්මද්ගේ කාමුක ස්වර්ගයේ ඇති භෞතිකවාදී පුරුෂාධිපත්‍යය-

දිව්‍යමය භාවයක් ඇති ස්වර්ගයේ මෙම ලෝකයේ දේවල් තිබිය හැකිද?

ආගමික සම්ප්‍රදායන්හි ස්වර්ගය පිළිබඳ සංකල්පය බොහෝ විට උත්කෘෂ්ට, ආත්මීය, දිව්‍යමය සාමයෙන් හා පාරිශුද්ධත්වයෙන් පිරිපුන් ස්ථානයක් ලෙස දක්වනු ලැබේ. එහෙත් ඉස්ලාමීය ශුද්ධ ග්‍රන්ථයන්හි—විශේෂයෙන් ශුද්ධ වූ අල්-කුර්ආනයේ සහ ඇතැම් හදීස් ග්‍රන්ථවල—ස්වර්ගය (ජන්නාහ්) විස්තර කරන ආකාරය, අතිශය භෞතිකවාදී, ලෞකික, සහ පුරුෂ කේන්ද්‍රීය ලිංගික කල්පනාවන්ගෙන් ගහන එකකි. මෙම ලිපිය එම භෞතිකවාදී නිරූපණය විමසා බලමින්, “දිව්‍යමය ලෝකයක මෙබඳු ප්‍රාථමික, මානසික ආශාවල් කේන්ද්‍රකොටගත් විස්තර තිබිය හැකිද?”

මෙහි මූලය වන්නේ ‘හූර්’ (Houris) නමින් හැඳින්වෙන පාරාදීස කන්‍යාවියන් පිළිබඳ විස්තරය. මෙම විස්තර ශුද්ධ ලියවිලිවල සඳහන් වන්නේ කුමන ආකාරයෙන්ද, ඒවා කෙතරම් දුරට මිනිස් ශරීරයේ කාමුක ලක්ෂණ ඔසවා තබන්නේද යන්න විමසා බැලීම තුළින්, ස්වර්ගය පිළිබඳ ප්‍රතිරූපයේ ගැඹුරු භෞතිකවාදී ස්වභාවය අනාවරණය කරගත හැක.

---

1. ශුද්ධ වූ අල්-කුර්ආනයේ සඳහන් ‘හූර්’ විස්තර: භෞතික සුන්දරත්වය අතිශයෝක්තියෙන් ඉදිරිපත් කිරීම

අල්-කුර්ආනය තුළ හූර්වරුන්ගේ රූපකාය ගැන සඳහන් වන්නේ සවිස්තරාත්මක ලෞකික කාමුකත්වය ඉස්මතු කරන අයුරිනි. මෙම විස්තර ස්වර්ගීය ජීවිතයේ ආධ්‍යාත්මික උසස් බවක් නොව, මානසික ආශාවන්ගේ පරිපූර්ණ තෘප්තියක් පෙන්නුම් කරයි.

1.1 පුළුල්, සුන්දර දෑස් ඇති කාන්තාවන්

සූරා අද්-දුකාන් (44:54) හි සඳහන් වන්නේ: “එසේය. තවද අපි ඔවුන්ට විශාල ඇස් ඇති හූර් කාන්තාවන් සරණපාවා දෙන්නෙමු.” ඉංග්‍රීසි පරිවර්තනවල “fair women with large, beautiful eyes” හෝ “with wide, lovely eyes” ලෙස හැඳින්වෙන මෙය, ඇසේ ප්‍රමාණය හා රුව පමණක් මූලික ගුණාංග ලෙස ඉදිරිපත් කරයි. සූරා අස්-සාෆ්ෆාත් (37:48) අනුව ඔවුහු “දෑස් හකුළුවා ගන්නා (විනීත) සුන්දරියෝ” වෙති. එනම් ඔවුන්ගේ බැල්ම හුදෙක් ස්වාමියා වෙත පමණක් සීමා කරගත්, ලිංගික විශ්වාසනීයත්වය සහතික කරන අයුරින් නිර්මාණය කර ඇති බව ය. මෙය දිව්‍යමය ගුණයකට වඩා පුරුෂ අධිපතිත්වයට සේවය කරන මානසික ලක්ෂණයකි.

1.2 සදාකාලික කන්‍යාවියන් ලෙස නව මැවීමකින් මැවීම

සූරා අල්-වාකිආහ් (56:35-36) හි දැක්වෙන්නේ අල්ලාහ් විසින් ඔවුන් “අලුත් මැවීමකින් මැව්වෙමු. තවද අපි ඔවුන් කන්‍යාවියන් බවට පත් කළෙමු” යනුවෙනි. මෙහි ‘අබ්කාරන්’ යනු සදාකාලිකව කන්‍යාභාවයෙන් පවතින අය යන්නයි. මෙම විස්තරය පැහැදිලිවම පුරුෂ ලිංගික ආශාවේ ප්‍රාථමික අවශ්‍යතාවක්—එනම් සැමවිටම අලුත්, කිසිදා ස්පර්ශ නොකළ කන්‍යාවියකගේ ආකර්ශනය—තෘප්තිමත් කිරීම අරමුණු කරගත්තකි. දිව්‍ය ලෝකයක් තුළ කන්‍යාභාවය භෞතික ත්‍යාගයක් ලෙස මෙසේ අවධාරණය කිරීම ගැඹුරු අධ්‍යාත්මික අගයක් නොව කායික අපේක්ෂාවක් පිළිබිඹු කරයි.

1.3 රතු කැට හා පබළු වැනි වර්ණයෙන් යුතු වීම

සූරා අර්-රහ්මාන් (55:58) හි හූරිවරුන් “මැණික් හා පබළු වැනිය” ලෙස උපමා කර ඇත. එයින් අදහස් වන්නේ ඔවුන්ගේ සමේ පාට, දීප්තිය සහ ශරීර සෞන්දර්යය මිල කළ නොහැකි ආභරණ වැනි භෞතික වස්තූන්ට සමාන කර ඇති බවයි. ආත්මීය ශෝභාව වෙනුවට බාහිර වස්තුමූලික සුන්දරත්වය උත්කර්ෂයට නංවන මෙම විස්තරය, වෙළඳපොළක භාණ්ඩයක් ඇගයීමට සමාන ය.

1.4 පිරිපුන් පියයුරු ඇති, සම වයස් කාන්තාවන්

විචාරකයන්ගේ විශේෂ අවධානයට ලක් වූ, බෙහෙවින් විවාදාත්මක චිත්‍රණය වන්නේ සූරා අන්-නබා (78:33) හි සඳහන් විස්තරයයි. එහි සිංහල පරිවර්තනයට අනුව “තවද පිරිපුන් පියවුරු ඇති සම වයස් කාන්තාවන් ද වෙති.” ඉංග්‍රීසි බසින් ‘full-breasted maidens’, ‘voluptuous women of equal age’ ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති මෙම පාඨය හුදෙක් පියයුරුවල හැඩය, ප්‍රමාණය සහ තාරුණ්‍යයේ භෞතික ප්‍රකාශනය කෙරෙහි පමණක් අවධානය යොමු කරයි. දිව්‍යමය ත්‍යාගයක් ලෙස නිශ්චිත ශාරීරික අවයවයක් මෙසේ විස්තරාත්මකව ඉදිරිපත් කිරීම, ආත්මික මෝක්ෂයකට වඩා ශාරීරික කාම සුඛය කේන්ද්‍ර කරගත් පාරාදීසයක් පෙන්නුම් කරයි.

---

2. හදීස් සාහිත්‍යයෙන් එළිවන භෞතිකවාදී ස්වරූපය

හදීස් ග්‍රන්ථවල එන විස්තර තවදුරටත් මෙම භෞතිකවාදය තීව්‍ර කරන අතර, ඇතැම් ඒවා ශක්තිමත් (සහීහ්) මූලාශ්‍ර ලෙස සලකනු ලැබුවද, ඒවායේ අන්තර්ගතය ලෞකිකත්වයේ අන්තයට ගමන් කරයි.

2.1 මස් යටින් ඇට මිදුළු පෙනෙන තරම් සුන්දරත්වය

සහීහ් අල්-බුහාරි (3245) හි සඳහන් හදීසයක් පවසන්නේ, පාරාදීසයේ පුරුෂයන්ට භාර්යාවන් දෙදෙනෙකු ලැබෙන බවත්, “අධික සුන්දරත්වය නිසා ඔවුන්ගේ (භාර්යාවන්ගේ) කෙණ්ඩාවල අස්ථි මිදුළු මස් යටින් පෙනෙනු ඇත” යනුවෙනි. මෙය පැහැදිලි භෞතික විස්තරයකි; එමෙන්ම ශරීරයේ අභ්‍යන්තර ව්‍යුහය පවා කාමුක ආකර්ශනයක් වන තරමට සුන්දරත්වය පිරිපුන් බවයි. මෙබඳු විස්තරයක් උත්තරීතර දිව්‍ය ස්වභාවයක් ඇති ලෝකයට වඩා, මනුෂ්‍ය කාම උන්මාදයේ ප්‍රක්ෂේපණයක් බව හැඟී යයි.

2.2 සදාකාලික කන්‍යාභාවය පිළිබඳ ජනප්‍රිය සංකල්ප

සමහර හදීස් වාර්තා, ඉස්ලාමීය විශාරදයන් විසින් ‘දුබල’ (දයිෆ්) ලෙස වර්ග කළද, ජනමානසික පාරාදීස සංකල්පයට බෙහෙවින් බලපා ඇත. එක් වාර්තාවක දැක්වෙන්නේ පුරුෂයෙකු තම භාර්යාව සමඟ එක් වූ පසුවත් ඇය නැවත කන්‍යාවියක් ලෙසම පවතින බවයි. තවත් දුබල හදීසයක් පුරුෂයෙකුට “එක් උදෑසනකදීම කන්‍යාවියන් 100 දෙනෙකු වෙත යාමේ” හැකියාව ගැන කියයි (තබ්‍රානි අව්සාත්). තවද, “අල්ලාහ් විශේෂයෙන් මවන ලද හූරිවරුන් 72 දෙනෙක් හා මිනිස් භාර්යාවන් දෙදෙනෙක්” යන සංකල්පය ද දැඩි ලෙස පැතිර පවතී. මෙම සියල්ල ස්වර්ගය නිරන්තර ලිංගික ක්‍රියාකාරකම්වල උල්පතක් ලෙස චිත්‍රණය කරන අතර, එය කාම ජීවිතයේ අතිශයෝක්තිගත පිළිබිඹුවකි.

---

3. තෆ්සීර් (විශාරද අර්ථකථන) ග්‍රන්ථ තුළින් තහවුරු වන කාමු # ක ලක්ශන

සම්භාව්‍ය ඉස්ලාමීය විශාරදයන්ගේ අර්ථකථන දෙස බලන විට, ඉහත කුර්ආන් වැකිවල භෞතික අරුත තවත් විස්තර කර ඇති ආකාරය පැහැදිලි වේ.

3.1 ඉබ්නු කතීර්ගේ විග්‍රහය

අතිශය ප්‍රචලිත තෆ්සීර් ඉබ්නු කතීර් හි, 78:33 දර්ශනයේ එන ‘කවාඉබ්’ (Kawā'ib) යන වදන විස්තර කරන්නේ “සම්පූර්ණයෙන් වැඩුණු, වටකුරු, එල්ලා නොවැටෙන පියයුරු ඇති තරුණියන්” ලෙසයි. ඒ ඔවුන් කන්‍යාවියන් නිසා බව තවදුරටත් සඳහන් වේ. 56:35-36 අර්ථකථනයේදී ඉබ්නු කතීර් පවසන්නේ මෙම හූරිවරුන් “කිසිදු මිනිසෙකු හෝ ජින් වර්ගයෙකු සමඟ ලිංගික සම්බන්ධයක් නොපැවැත්වූ ප්‍රියමනාප කන්‍යාවියන්” බවයි. මෙයින් ආධ්‍යාත්මික පාරිශුද්ධත්වයකට වඩා, කායික අතින් ‘භාවිතා නොකළ’ බව ඉස්මතු වේ.

3.2 තෆ්සීර් අල්-ජලාලයින් හි සටහන්

මෙම මූලික තෆ්සීරය 56:35 පැහැදිලි කරන්නේ හූරිවරුන් “උපත් ක්‍රියාවලියකින් තොරව සෘජු මැවීමකින්” මවන ලද බවයි. 78:33 හි “මනා පියයුරු ඇති තරුණියන් (කවාඉබ්)” යන අර්ථය එලෙසින්ම පිළිගනියි. එනම් විශාරද සම්ප්‍රදාය තුළ මෙම භෞතික අර්ථයන් ප්‍රතික්ෂේප නොවී පිළිගැනේ.

---

4. භෞතිකවාදය සහ දිව්‍යමය භාවය අතර ගැටුම

ඉහත සියලු විස්තරයන් එකට ගත් කල පැන නගින මූලික ප්‍රශ්නය නම්: දිව්‍යමය, අධ්‍යාත්මික ලෝකයක් ගැන කතා කිරීමේදී මෙවැනි පාර්ථිව, කාමාශාපූරිත, භෞතික සංකල්ප අන්තර්ගත විය හැකිද යන්නයි. ස්වර්ගය අල්ලාහ්ගේ සමීපත්වය හා ආත්මීය ශාන්තිය ලබන ස්ථානයක් ලෙස දැකීම වෙනුවට, එය ප්රධාන වශයෙන් පුරුෂයාගේ ලිංගික තෘෂ්ණා ඉටුවන භෞතික උද්‍යානයක් ලෙස නිරූපණය වේ.

4.1 කාන්තාව වස්තුවක් ලෙස ප්‍රතිනිර්මාණය වීම

හූරිවරුන්ගේ විස්තර කියවන විට පෙනී යන්නේ ඔවුන් ස්වාධීන ආත්ම නොව, ත්‍යාග වශයෙන් ලබාදෙන භුක්ති විඳීමේ වස්තූන් බවයි. ඇස්, පියයුරු, කන්‍යාභාවය, කෙණ්ඩාවල මිදුළු පෙනෙන සුන්දරත්වය – මේ සියල්ල පිරිමි ඇස තෘප්තිමත් කරන භෞතික ගුණාංගයන් විස්තර කිරීමකි. ඔවුන්ගේ “දෑස් හකුළුවා ගැනීම” (ස්වාමියා හැර අන් දෙස නොබැලීම) වැනි මානසික ස්වභාවයන් පවා සේවය සහ අවනතභාවය තහවුරු කරයි. මෙය දේව සංකල්පයක් තුළ කාන්තාව පිළිබඳ ගැඹුරු අවමානනීය ප්‍රතිරූපයක් නොවේද?

4.2 ආධ්‍යාත්මිකත්වය වෙනුවට මාංසිකත්වය

බොහෝ ආගම්වල ස්වර්ගය යනු ආත්මයේ පාරිශුද්ධත්වය, දිව්‍ය ආලෝකය හා සමග එක්වීම, අනන්ත ප්‍රඥාව හා සාමය වැනි දේ කේන්ද්‍ර කරගනී. එහෙත් ඉස්ලාමීය ස්වර්ගය මෙහිදී අසාමාන්‍ය ලෙස කාමුක සැප සම්පත් ප්‍රමුඛ කරයි. සුඛෝපභෝගි උද්‍යාන, මිදි වතු, සේද ඇඳුම්, රන් ආභරණ හා ලිංගික සහචාරිණියන් – මේ සියල්ල මධ්‍යතන අරාබි වෙළඳ සංස්කෘතියක පුරුෂ පරිකල්පනයේ සාරයයි. මෙහි දිව්‍ය බව අත්විඳීමක් නොව, අතිශයෝක්තියෙන් යුත් ලෞකික ධනවත් පුද්ගලයෙකුගේ ජීවිතයක් පිළිබිඹු වේ.

4.3 මෙලොව දේවල් ස්වර්ගයේ තිබිය හැකිද?

මෙහිදී අප අසන මූලික දාර්ශනික පැනය නම්: මරණයෙන් පසු ලැබෙන දිව්‍යමය ලෝකයක්, සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ මෙලොව භෞතික සැප සම්පත්වලින් – එනම් කෑම, බීම, ලිංගික ක්‍රියා, ශාරීරික රමණීයත්වය – පමණක් සමන්විත විය හැකිද? එසේ නම් එය දිව්‍ය ලෝකයක් හා සම්බන්ධ කිරීම කෙතරම් අර්ථාන්විතද? බොහෝ දේවධර්මවේදීන් මෙය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ මෙම විස්තර රූපකාත්මක හෝ සංඛේතාත්මක බවයි. එහෙත් ඉහත පෙන්වා දුන් තෆ්සීර් ග්‍රන්ථවල එන අර්ථකථන ඉතා සෘජු, භෞතික අර්ථයන්ම තහවුරු කරයි. හදීස් විස්තර (උදා: මිදුළු පෙනීම) සංඛේතවත් කිරීමට අපහසු තරම් කායික ය. එමනිසා මෙම පාඨයන් ගත් කතුවරුන්ගේ (හෝ ඔවුන් ප්‍රකාශ කළ යැයි විශ්වාස කෙරෙන දේවත්වයේ) පරිකල්පනය භෞතික ලෝකයෙන් ඔබ්බට ගමන් කිරීමට අපොහොසත් වූ බවක් පෙනේ.

ප.ලි

ඉස්ලාම් ධර්මයේ ශුද්ධ පාඨයන්හි සඳහන් හූරිවරුන්ගේ විස්තර, ඓතිහාසික වශයෙන් කාන්තාරවාසී ගෝත්‍රික සමාජයක පුරුෂ සාමාජිකයන්ට ආකර්ශනීය වන ආකාරයේ විපුල භුක්ති සම්භාරයක් චිත්‍රණය කරයි. එහෙත් දිව්‍යමය එළිදරව්වක් ලෙස මෙය විමසන විට, අතිශයින් මිනිස් කේන්ද්‍රීය, පුරුෂ කේන්ද්‍රීය, සහ භෞතිකවාදී ස්වරූපයක් ගැනීම විවේචකයාට බරපතල ගැටලු මතු කරයි. ස්වර්ගය යනු ආත්මයේ අවසාන නිවහන, සියලු ලෞකික බැඳීම්වලින් මිදුණු තැනක් විය යුතු නමුත්, මෙහි දක්නට ලැබෙන්නේ ඒ ලෞකික බැඳීම්වලම—විශේෂයෙන් ලිංගික ආශාවන්ගේ—අතිශයෝක්තිගත හා සදාකාලික තෘප්තියකි. ඒ අනුව, “ස්වර්ගයේ ඇති භෞතිකවාදය” යනු හුදු විස්තර කිරීමක් නොව එම ස්වර්ග සංකල්පයේම අත්‍යන්ත ලක්ෂණයයි. එසේ නම්, එබඳු ස්වර්ගයක් සැබෑ දිව්‍යමය භාවයෙන් කෙතරම් දුරස්ථ දැයි යන්න සෑම ස්වාධීන බුද්ධිමතෙකුම විමසිය යුතු ප්‍රශ්නයකි.

---

ඉස්ලාමීය ස්ත්‍රී දූෂණයේ ලේඛනගත විලාපය.😢😢😢

ඉස්ලාමය තුළ කාන්තාවකගේ ජීවිතය පාලනය වන්නේ ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයාගේ කැමැත්ත මත බවට ඇති ප්‍රබලතම සාක්ෂි අතරට හදීස් දෙකක් නිතර උපුටා දක්වයි. එකක් ස්වාමිපුරුෂයාගේ ලිංගික ඉල්ලීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැනයි. අනෙක අවසරයකින් තොරව නිවසින් පිටවීම ගැනයි. ඉස්ලාමීය විද්වතුන් පළමුවැන්න ‘ශක්තිමත් මූලාශ්‍රයක්’ ලෙසත්, දෙවැන්න ‘මදක් දුර්වල’ ලෙසත් හඳුන්වයි. මෙම ලිපියෙන් අපි මෙම වර්ගීකරණයම ප්‍රශ්න කරමින්, මෙම හදීස් දෙකේම මූලාරම්භය, දේශපාලනික භාවිතය, සහ සැබෑ අරමුණ විමසා බලමු.

---

1. ‘හදීසය: ලිංගික වහල්කමේ ධර්මතාවය

පාඨය: "ස්වාමිපුරුෂයෙක් තම බිරිඳ යහනට කැඳවා ඇය ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, ඔහු ඇය ගැන කෝපයෙන් රාත්‍රිය ගත කරන්නේ නම්, දේවදූතයන් උදේ වන තුරු ඇයට ශාප කරති." (බුහාරි 5193, මුස්ලිම් 1436)

බාහිර විවේචනය:

මෙහි කැපී පෙනෙන කරුණු කිහිපයක්:

1. කොන්දේසි විරහිත කීකරුකම: මෙම හදීසය කාන්තාවගේ කැමැත්ත, ආශාව, වේදනාව, තෙහෙට්ටුව, මානසික අවපීඩනය, හෝ ශාරීරික තත්වය කිසිවක් ගණන් නොගනී. ‘නීත්‍යානුකූල හේතු’ නම් පසුව එකතු කළ ව්‍යතිරේක මුල් පාඨයේ නැත. මෙයින් පැහැදිලි වන්නේ කාන්තාව හුදෙක් ලිංගික අවශ්‍යතා තෘප්තිමත් කරන වස්තුවක් ලෙස සලකන බවයි.
2. දේවදූතයන්ගේ ශාපය: දයානුකම්පිත දෙවියෙකුගේ දූතයන් ලෙස සැලකෙන දේවදූතයන්, කාන්තාවක් තම ස්වාමිපුරුෂයා සමඟ ලිංගිකව එක්වීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා ඇයට ශාප කිරීම සදාචාර විරෝධී ය. මෙය අතිශයෝක්තියක් වන අතර, බලයක් පවත්වා ගැනීමට භාවිතා කරන මානසික යාන්ත්‍රණයකි.
3. ස්වාමිපුරුෂයාගේ භූමිකාව: හදීසය කාන්තාවගේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ගැන පමණක් කතා කරයි. ස්වාමිපුරුෂයා පිළිකුල් සහගත, ප්‍රචණ්ඩකාරී, අසනීප, හෝ මත්පැන් පානය කර ඇත්නම් ගැන කිසිදු ප්‍රශ්නයක් මතු නොකරයි. ‘ඔහු කෝපයෙන් රාත්‍රිය ගත කළේ නම්’ යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ කාන්තාවගේ ‘කීකරු නොවීම’ නිසා පිරිමියාගේ කෝපය සාධාරණීකරණය වන බවයි.

ප්‍රශ්නය: සැබෑ ප්‍රශ්නය වන්නේ කාන්තාවකට ‘නැත’ කීමේ අයිතියක් නොමැති සමාජයක් වර්ධනය කිරීමට මෙම හදීසය කෙතරම් දායක වී ඇත්ද යන්නයි. පිළිතුර: අතිමහත් ලෙස.

---

2. ‘මදක් දුර්වල’ හදීසය: ඉතා භයානක නිසා ප්‍රතික්ෂේප කළාද?

පාඨය: "ස්වාමිපුරුෂයාගේ අවසරයකින් තොරව තම නිවසින් පිටවන ඕනෑම කාන්තාවක්, ඇය නැවත පැමිණෙන තෙක් දේවදූතයන් ඇයට ශාප කරති." (තබරානි, අල්-මු'ජමුල් අව්සාත්; හයිතාමි, මජ්මඋ් සවායිද් 4:307)

බාහිර විවේචනය:

මෙය ‘දුර්වල’ හා ‘ප්‍රබන්ධිත’ ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කළද, විවේචනාත්මක ප්‍රශ්න කිහිපයක් මතු වේ:

1. ‘ප්‍රබන්ධිත’ යන්නෙහි සැබෑ අර්ථය: හදීස් විද්වතුන් මෙය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ එහි සම්ප්‍රේෂණ දාමයේ ඇති දුර්වලතා නිසා මිස, එහි අන්තර්ගතයේ ඇති අතිශයෝක්තිය නිසා නොවේ. එනම්, මෙම හදීසය සම්පූර්ණයෙන්ම අසත්‍ය යැයි ඔවුන් නොසිතයි; ඔවුන් සිතන්නේ එය ප්‍රමාණවත් ලෙස ‘ඔප්පු කළ නොහැකි’ බවයි. නමුත් සත්‍යය නම්, පළමු හදීසය සමඟ සසඳන විට, මෙය වඩාත් තර්කානුකූලව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට හේතුව එහි අන්තර්ගතයයි.
2. කාන්තාව සිරකරුවෙකු කිරීම: පළමු හදීසය කාන්තාවගේ ශරීරය පාලනය කරයි නම්, මෙය ඇගේ සමස්ත චලනය පාලනය කරයි. ‘අවසරයකින් තොරව’ යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ ඇයට ස්වාමිපුරුෂයාගේ ඉඩ ලිපියක් නොමැතිව පිටතට පියවරක් තැබීමට නොහැකි බවයි. මෙය නිරපේක්ෂ වහල්කමක් වන අතර, නූතන මානව හිමිකම් ප්‍රතිපත්ති සමඟ ගැටේ.
3. ඓතිහාසික සන්දර්භය: මෙවැනි හදීස් බිහි වූයේ කාන්තාවන් දේපළක් ලෙස සලකනු ලැබූ 7 වැනි සියවසේ අරාබියේ ය. එකල ස්ත්‍රීන්ට තනිවම ගමන් කිරීමේ නිදහසක් නොතිබූ අතර, ස්වාමිපුරුෂයාගේ නිවස ඇගේ ලෝකය විය. නමුත් මෙම හදීසය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ එකල පවා මෙම තරම් දරුණු සීමාව බොහෝ දෙනාට පිළිගත නොහැකි වූ බවයි. එය ‘ව්‍යාජ’ ලෙස සලකුණු කළේ, එකල පැවති අන්තවාදී සීමාවන් පවා ඉක්මවා ගිය බැවිනි.

---

ප්‍රධාන විවේචනාත්මක නිගමනය

ඉස්ලාමීය විද්වතුන් මෙම හදීස් දෙක අතර වෙනසක් ඇති කරන්නේ ‘සම්ප්‍රේෂණ දාමයේ (ඉස්නාද්) ශක්තිය’ මත පමණක් මිස, එහි සදාචාරාත්මක භාවය මත නොවේ. බාහිර විවේචකයෙකු ලෙස, අපි ප්‍රශ්න කරන්නේ:

· යහන ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා ‘දේවදූතයන් ශාප කිරීම’ සාධාරණ ද? නැත.
· නිවසින් පිටවීම නිසා ‘දේවදූතයන් ශාප කිරීම’ සාධාරණ ද? නැත.

එමනිසා, මෙම හදීස් දෙකේම ඇත්තේ එකම අප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී, ස්ත්‍රී විරෝධී දර්ශනයකි. එකක් ‘ප්‍රමාණික’ ලෙස පිළිගැනීම සහ අනෙක ‘ප්‍රබන්ධිත’ ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, හුදෙක් තාක්ෂණික හේතු මත පමණක් මිස සාධාරණත්වය මත නොවේ. එය ඉස්ලාමීය නීතියේ ආවේනික දුර්වලතාවයක් පෙන්වා දෙයි: සදාචාරාත්මක විනිශ්චයන්ට වඩා සම්ප්‍රේෂණ දාමයන්ට ප්‍රමුඛත්වය දීම.

අවසාන වශයෙන්: මෙම හදීස් දෙක කාන්තාවගේ ශරීරය, කැමැත්ත, සහ නිදහස පිළිබඳ එකම අවමානයක් ඉදිරිපත් කරයි. පළමුවැන්න තවමත් බොහෝ මුස්ලිම් පිරිමින්ගේ අත්පොතෙහි ඇත. දෙවැන්න ඉතා භයානක වූ නිසා ඉවත දමා ඇත. එය ඉස්ලාමයේ කාන්තාව පිළිබඳ අව්‍යාජ ආකල්පය පෙන්වා දෙයි: ඇය ස්වාධීන මනුෂ්‍යයෙකු නොව, අයිති කර ගත යුතු, පාලනය කළ යුතු, හා අවශ්‍ය විට ශාප කළ යුතු දෙයකි.

උත්මාන් කුරාණය වෙනස් කිරීමට පෙර පාඨමය විවිධත්වය සහ එහි ඓතිහාසික ඇඟවුම්
දෙවන ලිපිය;-

බොහෝ සම්ප්‍රදායික ඉස්ලාමීය විශ්වාසයන්ට අනුව කුර්ආනය අද දක්වා එකදු අකුරක් හෝ වෙනස් නොවී සුරක්ෂිතව පවතී. එහෙත් මුල් ඉස්ලාමීය මූලාශ්‍රයන් විසින්ම හෙළිදරව් කරනු ලබන චිත්‍රය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් ය. මෙහිදී “බාහිර විවේචකයකු” යනු මෙම මූලාශ්‍ර ආගමික ඇදහිල්ලෙන් තොරව, දේශපාලන බල අරගල, පාඨ ඉතිහාසය (textual criticism) සහ කතෘත්වය පිළිබඳ නූතන න්‍යායන් ඇසුරින් විමසන අයෙකි. එවැනි විමසුමක් සඳහා මූලික ප්‍රශ්නය වන්නේ: “උත්මාන්ගේ නිල පිටපත හැර අන් සියල්ල ගිනි තැබීමට සිදු වූයේ මන්ද?” යන්නයි. සාක්ෂි විනාශ කිරීමකින් තොරව ඒකීයභාවය සනාථ කළ නොහැකි වීම, මෙම සමස්ත ක්‍රියාවලිය දේශපාලනික ඒකාධිකාරයක් ලෙස දැකීමට බාහිර විචාරකයාට බල කරයි.

2. අබ්දුල්ලාහ් ඉබ්න් මස්ඌද්ගේ පිටපත: “ආරක්ෂිත උච්චාරණ” ලෙස සූරා අල්-ෆලාක් සහ අන්-නාස් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම

කූෆා නගරයේ අතිශයින් ගෞරවාදරයට පාත්‍ර වූ සහාබිවරයකු වූ අබ්දුල්ලාහ් ඉබ්න් මස්ඌද් (ක්‍රි.ව. 652 දී මිය ගිය) සතුව තමාගේම කුර්ආන් පිටපතක් පැවති බවත්, එය උත්මාන්ගේ කමිටුවට භාර දීම ප්‍රතික්ෂේප කළ බවත් සුප්‍රසිද්ධ ඉස්ලාමීය මූලාශ්‍ර සාක්ෂි දරයි. බාහිර විචාරකයාට වඩාත් කැපී පෙනෙන කරුණ නම්, ඔහුගේ පිටපත අවසාන සූරා දෙක (අල්-ෆලාක් 113 සහ අන්-නාස් 114) කුර්ආනයට ඇතුළත් නොකිරීමයි. ඔහු ඒවා හැඳින්වූයේ “මුඅව්විදාතන්” (ආරක්ෂක පාඨ) ලෙස වන අතර, ඒවා දිව්‍යමය හෙළිදරව්වක් වුවද, “කිතාබ්” (ග්‍රන්ථය) තුළ අන්තර්ගත නොවන යාච්ඤා ලෙස සැලකීය.

මූලාශ්‍ර උපුටනය (Sahih al-Bukhari, Book 65, Hadith 4973 – ආසන්න විග්‍රහය):
ඉබ්න් මස්ඌද්ගේ අනුගාමිකයන් මෙම සූරා දෙක කුර්ආනයෙන් බැහැර කිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රසිද්ධ විය. ඉමාම් අහ්මද් ඉබ්න් හන්බල්ගේ මුස්නද් හි සඳහන් වන්නේ:

“Abdullah (Ibn Mas’ud) used to erase the Mu’awwidhatayn from his masahif and said: ‘They are not from the Book of Allah.’” (Musnad Ahmad, Hadith 21181 – මෙය දුර්වල සම්ප්‍රේෂණ දාමයක් ලෙස ඇතැම් විද්වතුන් සලකන නමුත්, ඓතිහාසිකව පුළුල් ලෙස වාර්තා වී ඇත).

තවත් ප්‍රභවයක් (Ibn Abi Dawud, Kitab al-Masahif):

“It was narrated from Abdur-Rahman ibn Yazid that Abdullah ibn Mas’ud used to erase the Mu’awwidhatayn from his mushaf and say: ‘They are only a command to seek refuge, and the prayer should be with them.’” (කිතාබ් අල්-මසාහිෆ්, පිටුව 63)

සිංහල පරිවර්තනය: “අබ්දුල්ලාහ් ඉබ්න් මස්ඌද් තම පිටපතෙන් මුඅව්විදාතන් (සූරා අල්-ෆලාක් සහ අන්-නාස්) මකා දමමින්, ‘ඒවා අල්ලාහ්ගේ ග්‍රන්ථයට අයත් නොවේ; ඒවා ආරක්ෂාව පැතීමේ ආඥා පමණි’ යනුවෙන් පැවසීය.”

විවේචනාත්මක බාහිර විශ්ලේෂණය:
බාහිර විචාරකයා ඉබ්න් මස්ඌද්ගේ මෙම ස්ථාවරය දකින්නේ “සත්‍ය එළිදරව්ව” පිළිබඳ ඔහුගේ අවබෝධය සහ පසුකාලීන සම්මතය අතර පැවති මූලික ගැටුමක් ලෙසය. ඉබ්න් මස්ඌද් යනු මුහම්මද් නබිතුමාගෙන් සෘජුව ඉගෙන ගත්, ඉතා සමීපතම සහාබිවරයෙකි. ඔහු එම පාඨ දෙක බැහැර කළේ නම්, එයින් අදහස් වන්නේ අවම වශයෙන් ක්‍රි.ව. 7 වන සියවසේ පළමු අර්ධය තුළ බලගතු මුස්ලිම් ප්‍රජාවක් මෙම පරිච්ඡේද දෙක “කුර්ආනයේ කොටස්” ලෙස නොසැලකූ බවයි. පාඨමය ප්‍රමිතියක් නොමැතිව පැවති “හෙළිදරව්ව” එකල කෙතරම් ද්‍රවශීලී එකතුවක් ද යන්න මෙයින් පැහැදිලි වේ. සම්ප්‍රදායික දෘෂ්ටියට අනුව ඉබ්න් මස්ඌද් පසුව මෙම මතය වෙනස් කළ බව කියැවුණ ද, ඔහුගේ පැරණි පිටපත් සහ අනුගාමිකයන් එලෙසම පැවතීම, එම ගැටුමේ පැවැත්ම සාක්ෂි සපයයි.

3. උබයි ඉබ්න් කඃබ්ගේ පිටපත: අතුරුදන් වූ සූරා දෙකක පැවැත්ම

උබයි ඉබ්න් කඃබ් (ක්‍රි.ව. 649 දී මිය ගිය) “කුර්ආන් කටපාඩම් කරන්නන්ගේ ප්‍රධානියා” ලෙස ප්‍රකට විය. ඔහුගේ පිටපතෙහි “අල්-හෆ්ද්” (ඉක්මන් සුළි යාච්ඤාව) සහ “අල්-ඛල්ඃ” (වෙන්වීම) යන අමතර පරිච්ඡේද දෙකක් අන්තර්ගතව තිබූ බව ඉතිහාසඥයන් වාර්තා කරයි. මෙම පාඨ දෙක අද අප දන්නා කුර්ආනයේ නොමැත. ඒවා නබිතුමා උපයෝගී කළ “දුආ” (පෞද්ගලික යාච්ඤා) විය හැකි බවට සම්ප්‍රදායික පැහැදිලි කිරීම ගෙන එන නමුත්, එම පැහැදිලි කිරීමෙන් කුර්ආන්-නොවන යාච්ඤාවක් අල්-කුර්ආන් ලෙස හැඳින්වීමේ අවුල් සහගත යථාර්ථය වසන් කෙරේ.

මූලාශ්‍ර උපුටනය (Abu Ubayd al-Qasim ibn Sallam, Fada’il al-Qur’an):

“Ubayy ibn Ka’b’s codex contained two extra surahs: al-Hafd (The Haste) and al-Khal’ (The Separation). They read as follows: ‘Allahumma iyyaka na’budu wa laka nusalli wa nasjudu ...’ (for al-Hafd) and ‘Allahumma iyyaka na’budu wa laka nusalli ...’ (a variant).”

Al-Suyuti, Al-Itqan fi Ulum al-Qur’an හි සටහන:

“In the codex of Ubayy ibn Ka’b there were two surahs not found in the Uthmanic text: al-Hafd and al-Khal’. Some said they were a supplication (du’a).” (Al-Itqan, 1:66)

සිංහල පරිවර්තනය: “උබයි ඉබ්න් කඃබ්ගේ පිටපතේ අල්-හෆ්ද් සහ අල්-ඛල්ඃ යනුවෙන් අමතර සූරා දෙකක් විය. ඒවායේ පාඨය: ‘අල්ලාහුම්ම ඉය්යාක නඃබුදු වලක නුසල්ලී...’ ආදියයි. සමහරු පැවසුවේ ඒවා යාච්ඤාවක් පමණක් බවයි.”

විවේචනාත්මක බාහිර විශ්ලේෂණය:
බාහිර විචාරකයාට අනුව මෙම සිදුවීම ඉතා වැදගත් ය. උබයි ඉබ්න් කඃබ් මුහම්මද් නබිතුමාගේ ප්‍රධාන ලේඛකයෙකු වූ අතර, ඔහු මෙම පාඨ සූරා ලෙස තම පිටපතට ඇතුළත් කළේ “දිව්‍යමය හෙළිදරව්ව” සහ “පෞද්ගලික යාච්ඤාව” අතර පැහැදිලි රේඛාවක් එකල නොතිබිණි යන බලවත් ඉඟියක් ලෙසිනි. උත්මාන්ගේ කමිටුව මෙම සූරා දෙක බැහැර කිරීමට තීරණය කළේ මානව විනිශ්චය මත පදනම්ව ය. එසේ නොවේ නම්, “ආරක්ෂිතව පැවතිය යුතු” දිව්‍ය වදන් අතුරුදන් වීම සිදු විය. වෙනත් වචනවලින් කිවහොත්, අද පවතින කුර්ආන් පාඨය යනු මානව කතෘත්වයේ සහ දේශපාලන තේරීම්වල ප්‍රතිඵලයකි.

4. උත්මාන්ගේ බලහත්කාර සම්මතකරණය: පුළුස්සා දැමීමේ දේශපාලනය

ක්‍රි.ව. 650 දී පමණ, ආර්මේනියාවේ සහ අසර්බයිජානයේ සටන් වලදී සිරියානු සහ ඉරාක ජාතික මුස්ලිම් සෙබළුන් අතර කුර්ආන් පාඨ පිළිබඳ දරුණු ආරවුල් ඇති විය. ජෙනරාල් හුදයිෆා ඉබ්න් අල්-යමාන් මෙය දැක කලීෆා උත්මාන්ට බැගෑපත් වූයේ යුදෙව්වන් හා කිතුනුවන් මෙන් මුස්ලිම්වරුන් ද ශුද්ධ ග්‍රන්ථය සම්බන්ධයෙන් මතභේදවලට පැටලීමට පෙර මැදිහත් වන ලෙසය. වාර්තා වන ආකාරයට ප්‍රතිචාරය වූයේ පැවති සියලු පිටපත් එකතු කර ඒවා පුළුස්සා දමා, එක් නිල පිටපතක් (මුස්හෆ් උත්මානි) පමණක් පිටපත් කර සෑම ප්‍රදේශයකටම යැවීමයි.

මූලාශ්‍ර උපුටනය (Sahih al-Bukhari, Book 66, Hadith 4987):

“Narrated Anas bin Malik: Hudhaifa bin Al-Yaman came to Uthman at the time when the people of Sham and the people of Iraq were waging war to conquer Arminya and Adharbijan. Hudhaifa was afraid of their (the people of Sham and Iraq) differences in the recitation of the Qur'an, so he said to Uthman, ‘O chief of the Believers! Save this nation before they differ about the Book (Quran) as Jews and the Christians did before.’ So Uthman sent a message to Hafsa saying, ‘Send us the manuscripts of the Quran so that we may compile the Quranic materials in perfect copies and return the manuscripts to you.’ Hafsa sent it to Uthman. Uthman then ordered Zaid bin Thabit, Abdullah bin Az-Zubair, Sa’id bin Al-As and Abdur-Rahman bin Harith bin Hisham to rewrite the manuscripts in perfect copies. Uthman said to the three Quraishi men, ‘In case you disagree with Zaid bin Thabit on any point in the Quran, then write it in the dialect of Quraish, as the Quran was revealed in their tongue.’ They did so, and when they had written many copies, Uthman returned the original manuscripts to Hafsa. Uthman sent one of the copies to every Muslim province and ordered that all the other Quranic materials, whether written in fragmentary manuscripts or whole copies, be burnt.’”

සිංහල සාරාංශය: හුදයිෆා විසින් උත්මාන්ට අනතුරු ඇඟවීමෙන් පසු, උත්මාන් හෆ්සාගෙන් මුල් පිටපත ඉල්ලා ගෙන, කමිටුවක් ලවා නිල පිටපත් සකස් කරවා, ඒවා නගරවලට යැවීය. ඉන්පසු “අනෙකුත් සියලු කුර්ආන් ද්‍රව්‍ය, ඛණ්ඩන ලියවිලි හෝ සම්පූර්ණ පිටපත් වේවා, ඒවා පුළුස්සා දමන ලෙස” නියෝග කළේය.

විවේචනාත්මක බාහිර විශ්ලේෂණය:
මෙම පියවර දෙස බාහිර විචාරකයා බලන්නේ තොරතුරු විනාශ කිරීමේ (information destruction) සම්භාව්‍ය උදාහරණයක් ලෙසයි. බහුවිධ පාඨ අතරින් “නිවැරදි” එක කුමක්ද යන්න තීරණය කිරීමට අපට හැකියාවක් නැත, මන්ද උත්මාන්ගේ පාලනය එම සාක්ෂි සියල්ලම පාහේ විනාශ කළ බැවිනි.
පාඨමය ඉතිහාසය පිළිබඳ නූතන ශාස්ත්‍රීය ක්‍රමවේදයට අනුව, එක් කතෘත්වයක් පමණක් ඉතිරි කර අනෙක් සියල්ල විනාශ කිරීම, බලයෙන් පනවන ලද “සත්‍යයක” ලකුණක් මිස, ස්වාභාවික පාඨමය ඒකමතිකත්වයක ලකුණක් නොවේ. තවද, “කුරේෂ් භාෂා විලාසයෙන්” ලිවීමට අනෙකුත් ලේඛකයන්ට උත්මාන් දුන් උපදෙස, පාඨයේ අවසාන ස්වරූපය සඳහා මානව මැදිහත්වීමක් සහ ප්‍රමුඛ ගෝත්‍රික උපභාෂාවකට පක්ෂපාතී වූ සංස්කරණයක් පෙන්නුම් කරයි.

5. ෂියා චෝදනාව: අලීගේ උරුමය සම්බන්ධ පාඨ දේශපාලනිකව ඉවත් කිරීම

ෂියා ඉස්ලාමයේ මූලික විශ්වාසයක් වන්නේ මුහම්මද් නබිතුමා තම ඥාති සහෝදරයා සහ බෑනා වන අලි ඉබ්න් අබි තාලිබ්ව තම අනුප්‍රාප්තිකයා (ඛලීෆා) ලෙස පැහැදිලිව නම් කළ නමුත්, උත්මාන්ගේ කමිටුව විසින් එම පාඨ කුර්ආනයෙන් ඉවත් කළ බවයි. ගිනි තැබීමෙන් පසු මෙම වෙනස්කම් සනාථ කිරීමේ හැකියාව සදහටම විනාශ වී ගිය බවට ඔවුහු තර්ක කරති.

ෂියා චෝදනාවේ ස්වභාවය:

· විලායා ආයතය (Surah al-Ma'idah 5:55): සම්ප්‍රදායික සුන්නි පාඨයේ “ඔබේ භාරකරු (වලී) වන්නේ අල්ලාහ් සහ ඔහුගේ දූතයා සහ විශ්වාස කළවුන් පමණි...” යන්න ෂියා විද්වතුන් දකින්නේ අලි ගැන පැහැදිලි ඉඟියක් ලෙසයි. ඔවුහු තර්ක කරන්නේ එම වාක්‍ය ඛණ්ඩය මගින් අලිගේ නම සඳහන් කළ නමුත් එය ඉවත් කළ බවයි. (බලන්න: අල්-කුලේනි, අල්-කාෆි)
· සූරා අල්-ඉන්සාන් (76) පිළිබඳ හෙළිදරව්ව: ෂියා මතයට අනුව මුළු සූරාවම අලි, ෆාතිමා සහ ඔවුන්ගේ දරුවන් පිළිබඳව පහළ වූවකි. නමුත් සුන්නි විවරණයන් මෙම සූරාව සාමාන්‍ය දැහැමියන් සම්බන්ධයෙන් අර්ථකථනය කරයි.

මූලාශ්‍ර උපුටනය (Muhammad ibn Ya'qub al-Kulayni, Usul al-Kafi, කාණ්ඩය: “පොතේ ඇති දේ අලි ගැන පහළ වූවකි”):

“Imam Ja’far al-Sadiq said: ‘The Quran was revealed in four quarters: a quarter about us (the Ahl al-Bayt), a quarter about our enemies...’ and he continued: ‘If the Quran is read as it was revealed, you would find us named (explicitly).’” (Al-Kafi, Vol. 1, p. 285)

සිංහල පරිවර්තනය: “ඉමාම් ජෆර් අල්-සාදික් පැවසීය: ‘කුර්ආනය කාර්තු හතරකට පහළ විය: එක් කාර්තුවක් අප (අහ්ල් අල්-බයිත්) ගැන, එක් කාර්තුවක් අපගේ සතුරන් ගැන... එය පහළ වූ ආකාරයට කියවනු ලැබුවහොත්, ඔබට අප (නම් වශයෙන්) සඳහන්ව සිටිනු පෙනෙනු ඇත.’”

විවේචනාත්මක බාහිර විශ්ලේෂණය:
බාහිර විචාරකයා මෙම චෝදනාව දෙස බලන්නේ “ජයග්‍රාහකයින් විසින් ලියන ලද ඉතිහාසය” යන සම්භාව්‍ය අවස්ථාවක් ලෙසයි. ආගමික හෝ දේශපාලන මතවාදයක් නොතකා, පාඨයක් පමණක් ඉතිරි කර අනෙක් සියලු සාක්ෂි විනාශ කිරීම, විකල්ප කතිකාවන් මර්දනය කිරීමේ මෙවලමකි. උත්මාන් පාලනය නිල විරුද්ධත්වයට එරෙහිව ක්‍රියා කළ බවට ෂියා තර්කය ඉතිහාසයේ වෙනත් බොහෝ ආගමික-දේශපාලන ග්‍රන්ථ සම්පාදන ක්‍රියාවලීන් හා සමාන වේ. නිදසුනක් ලෙස, බයිබලයේ පූර්ව නිකායීය පාඨ තෝරා බේරා ගැනීම හා සමාන ක්‍රියාවලියක් මෙහි දී ද පෙන්නුම් කළ හැක. දේශපාලන අරමුණු සඳහා පාඨ වෙනස් කිරීම හෝ ඉවත් කිරීම අතීතයේ පැවති සුලබ දෙයක් බවට මෙය නිදසුන් සපයයි.

බාහිර දෘෂ්ටියකින් බලන විට, පහත කරුණු නිගමනය කළ හැක:

1. බහුවිධ පාඨ සම්ප්‍රදායන්: ඉබ්න් මස්ඌද් සහ උබයි ඉබ්න් කඃබ්ගේ පිටපත් එකිනෙකට වෙනස් වූවා පමණක් නොව, ඒවා අද පවතින කුර්ආන් පාඨයට ද වෙනස් විය. සූරා සංඛ්‍යාව, දිග, සහ පිළිවෙල පවා නියත නොවීය. එකල පැවතියේ තනි ස්ථාවර කුර්ආනයක් නම්, මෙතරම් මූලික මට්ටමේ වෙනස්කම් නොතිබෙනු ඇත.
2. මානව සංස්කරණය: උත්මාන්ගේ කමිටුව විසින් ගනු ලැබූ තීරණ — ඇතැම් සූරා (අල්-හෆ්ද්, අල්-ඛල්ඃ) බැහැර කිරීම, ඇතැම් උපභාෂා ලක්ෂණ ප්‍රමුඛ කිරීම, සහ ඇතැම් පාඨ මකා දැමීම — යනු මානව කතෘත්වයේ සෘජු ප්‍රතිඵලයකි. මෙම සංස්කරණ ක්‍රියාවලිය තුළ “දේව වදන” යැයි පිළිගත් දේ තෝරා ගැනීමට දේශපාලන හා දේවධර්මීය තර්ක යොදා ගැනිණි.
3. දේශපාලනික චේතනාව: හමුදා කඳවුරුවල ඇති වූ ගැටුම් මගින් පැහැදිලි වන්නේ, පාඨමය වෙනස්කම් බෙදීම් ඇති කළ බවත්, උත්මාන්ගේ ප්‍රතිචාරය එම බෙදීම් අවසන් කිරීමට දේශපාලනික බලය යෙදවීමක් බවත් ය. සාක්ෂි ගිනි තැබීම ඒකාධිපති බලය පැතිරවීමේ ක්‍රියාවක් ලෙස පමණක් වටහා ගත හැකි අතර, එය පාඨමය සංශුද්ධතාවය සහතික කිරීමක් නොවේ.
4. අසම්පූර්ණ විශ්වාසය: විවිධ පිටපත් ගිනි තැබීම තුළින් නිර්මාණය වූ “ඒකීය පාඨය” පිළිබඳ විශ්වාසය තාර්කික දෘෂ්ටියකින් අසම්පූර්ණ ය. මන්ද, විනාශ වූ දේ තුළ උත්මාන්ගේ පාඨයට වඩා “නිවැරදි” හෝ “මුල්” පාඨ තිබීමට තිබූ ඉඩකඩ අපට කිසිදා ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. ඉතිරිව ඇති එකම පාඨය නිවැරදි විය යුතු යැයි කීම චක්‍රීය තර්කයකි.

අවසාන වශයෙන්, විචාරකයා උත්මාන්ගේ කුර්ආන් සම්මතය දකින්නේ දිව්‍යමය වශයෙන් පරිපූර්ණව සුරක්ෂිත වූ වාක් ඛණ්ඩයක් ලෙස නොව, අරාබි අර්ධද්වීපයේ ව්‍යාප්ත වෙමින් පැවති නව අධිරාජ්‍යයක මධ්‍යගත බලය තහවුරු කිරීම සඳහා මානවයන් විසින් සංස්කරණය කර ප්‍රමිතිගත කළ, දේශපාලනික වශයෙන් අනුමත කළ පාඨයක් ලෙස ය. මෙම නිගමනය හුදු මතවාදයක් නොව, මුස්ලිම් ප්‍රභවයන් විසින්ම සපයන ඓතිහාසික දත්ත මත පදනම් වූ තාර්කික නිගමනයකි.

“උදෑසන කන්‍යාවියන් 100ක් සමග එක්වීම"

1. මූලාශ්‍රයේ නිශ්චිත උපුටා දැක්වීම

මූලික මූලාශ්‍රය:
අල්-තබ්‍රානි, අල්-මු‘ජම් අල්-අව්සාත් (ක්‍ර.අං. 8539)
ආඛ්‍යාන දාමය: අබු හුරෙයිරා (රලි) → … → අල්-හසන් ඉබ්නු යහ්යා වැනි වාර්තාකරුවෝ.

හදීසයේ පාඨය (අරාබි):

قيل: يا رسول الله، أنفضي إلى نسائنا في الجنة؟ قال: (إي والذي نفسي بيده، إن الرجل ليفضي في اليوم الواحد إلى مائة عذراء)

සිංහල පරිවර්තනය:
“(නබිතුමනි,) අපි ස්වර්ගයේදී අපගේ භාර්යාවන් වෙත ලිංගිකව එළඹෙමුද?” එතුමා පිළිතුරු දුන් සේක: “ඔව්, මාගේ ආත්මය අතේ ඇති තැනැන්වහන්සේගේ නාමයෙන්, සැබවින්ම පුරුෂයා එක් දිනක් තුළදී කන්‍යාවියන් සියයක් වෙත එළඹෙනු ඇත.”

අනුබල දෙන මූලාශ්‍ර:
මෙවැනිම අර්ථයක් සහිත තවත් වාර්තා මුස්නද් අහ්මද්, සහීහ් ඉබ්නු හිබ්බාන් වැනි ග්‍රන්ථවල ද ඇති අතර, ඒවායේ සංඛ්‍යා (72 හෝ 100) සහ කාල සීමාවන්හි වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ.

“සහීහ්” (ශක්තිමත්) යන මතය දරන්නන්

20වන සියවසේ ප්‍රකට හදීස් විශාරද ඉමාම් මුහම්මද් නාසිරුද්දීන් අල්-අල්බානි ය. ඔහු තම සිල්සිලා අල්-සහීහා (ක්‍ර.අං. 367) හි මෙම හදීසය ඇතුළත් කර ඇත. ඔහුගේ තර්කය:

· වාර්තා දාමයේ සියලුම රාවිවරුන් විශ්වාස කළ හැකි (thiqah) අය වන අතර,
· එක් රාවිවරයෙකු පිළිබඳ විවේචන ඇතත් ඒවා ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි මට්ටමේ ඒවා වේ.
· එමෙන්ම, ඉබ්නු හිබ්බාන්, අල්-හාකිම්, අල්-මුන්සිරි වැනි විද්වතුන් ද මෙය ශක්තිමත් ලෙස සැලකූ බව ඔහු පෙන්වා දෙයි.

#ස්වර්ගයේ_ලිංගිකත්වය: භෞතික, පුනරාවර්තන සහ පුරුෂ කේන්ද්‍රීය යාන්ත්‍රණයක්

මෙම හදීසය තනිව නොව, ඉස්ලාමීය ස්වර්ගයේ ලිංගිකත්වය පිළිබඳ පුළුල් සන්දර්භය තුළ සලකා බැලිය යුතුය.

“හූර්” (Hoor) සංකල්පය

කුර්ආනයේ කිහිප විටක් සඳහන් වන “හූර්” (විශාල ඇස් ඇති, සුදු පැහැති කන්‍යාවියෝ) ස්වර්ගවාසී පිරිමින් සඳහා වූ ත්‍යාග ලෙස විස්තර කෙරේ. සුරා 56:22-24, 55:56-58, 78:33 යනාදියෙහි මේ පිළිබඳ සඳහන් වේ. මෙම හූර්වරුන්ට පහත ගුණාංග ආරෝපණය කර ඇත:

· ඔවුන් කිසිදු මිනිසෙකු හෝ ජින්නියෙකු විසින් ස්පර්ශ කර නොමැති (කන්‍යා).
· ඔවුන් සැමවිටම කන්‍යා තත්වයට පත්වේ (එක් සම්ප්‍රදායකට අනුව, සෑම සංසර්ගයකින් පසු ඔවුන් නැවත කන්‍යා වේ).
· ඔවුන් ස්වර්ගවාසී පිරිමින් සඳහා පමණක් නිර්මාණය කර ඇත.

“ශක්තිය” පිළිබඳ අනුපූරක වාර්තා

ඉහත හදීසයට අනුබල දෙමින්, වෙනත් වාර්තාවක මෙසේ සඳහන් වේ: “ස්වර්ගයේ විශ්වාසවන්තයාට පිරිමින් 100 දෙනෙකුගේ ශක්තිය ලබා දෙනු ඇත – ආහාර ගැනීමට, පානය කිරීමට, ලිංගික සංසර්ගයට සහ ආශාවන් සඳහා.” (මූලාශ්‍ර: සහීහ් ඉබ්නු හිබ්බාන්, අල්-මුස්තද්රක්)

මෙම අතිශය ශාරීරික ශක්තියේ අරමුණ පැහැදිලිය: අනන්ත පුනරාවර්තනයක් සඳහා අවශ්‍ය ශාරීරික ධාරිතාව සැපයීම.

මෙයින් නිරූපණය වන ලිංගිකත්වයේ ස්වභාවය

· ප්‍රමාණාත්මකය: එක් උදෑසනක 100ක් – මෙය ගුණාත්මක සබඳතාවක් නොව, සංඛ්‍යාත්මක ජයග්‍රහණයකි.
කන්‍යා තත්වයට පත්වීමේ යාන්ත්‍රණය (virginity reset) හේතුවෙන්, සෑම අවස්ථාවක්ම “පළමු අවස්ථාව” ලෙස නැවත නැවත අත්විඳිය හැකිය. එය හැඟීම් විරහිත, නැවත නැවත ක්‍රියාත්මක වන යන්ත්‍රයක් සිහිගන්වයි.
· ඒකපාර්ශ්විකය: කාන්තාවගේ ප්‍රීතිය, කැමැත්ත, හැඟීම් පිළිබඳ කිසිදු සඳහනක් නැත. ඇය සම්පූර්ණයෙන්ම පිරිමි ආශාවේ වස්තුවක් පමණි.
· ස්වර්ගීය කාමුකත්වය: එනම්, මෙලොව සීමා සහිත හැඟීම් (තෙහෙට්ටුව, උදාසීනත්වය, ඊර්ෂ්‍යාව, කාලය) ඉවත් කරන ලද නමුත්, එම හැඟීම්වලින් වඩාත් ප්‍රාථමික එකක් වන අසීමිත ලිංගික ආශාව පමණක් රඳවා ගෙන එය අනන්ත කරන ලද පද්ධතියක් ලෙස කියන්න පුලුවන්.

---
පුරුෂාධිපත්‍යය,

මෙම හදීසය තුළින් බාහිර විවේචකයා දකින්නේ 7වන සියවසේ අරාබි අර්ධද්වීපයේ පැවති පීතෘමූලික (patriarchal) සමාජ ව්‍යුහයක පුරුෂ සිහින ව්‍යාප්ත කිරීමකි.

එකල බෙදූරුස් අරාබියේදී, පුරුෂයන්ට එකවර භාර්යාවන් හතර දක්වා විවාහ කර ගැනීමට අවසර තිබුණි. වහල් කාන්තාවන් සමඟ සබඳතා පැවැත්වීම නීත්‍යානුකූල විය. පුරුෂයාගේ ලිංගික ප්‍රමාණාත්මක ධාරිතාව ඔහුගේ පිරිමි භාවයේ සහ සමාජ තත්ත්වයේ සලකුණක් විය. මෙම හදීසය එකල පැවති සමාජ සම්මතයන් මෙලොවින් ඔබ්බට ප්‍රක්ෂේපණය කිරීමක් මිස අද්විතීය දිව්‍ය දර්ශනයක් නොවේ.

කාන්තාවන්ට එරෙහි වෙනස්කම් කිරීම

මෙම ස්වර්ග ආකෘතිය තුළ:

· ස්වර්ගගත කාන්තාවක් (ලෝකයේ සිටි බිරිඳක්) ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා දහස් ගණනක් කන්‍යාවියන් සමඟ සබඳතා පවත්වනු දකිනු ඇත. ඇයට ඊර්ෂ්‍යාවක් දැනීමට ඉඩක් නැතැයි සාම්ප්‍රදායිකව පැවසුවද, එය ඇගේ මානසික හා චිත්තවේගීය අවශ්‍යතා සම්පූර්ණයෙන් ඉවත දැමීමකි.

ලිංගික ප්‍රාර්ථනාව අවබෝධ කර ගැනීම

මෙලොවදී පුරුෂයන්ට ඇති ලිංගික ප්‍රාර්ථනාවන් (බහු සහකරුවන්, නව්‍යතාවය, විවිධත්වය) මෙම හදීසය තුළ ශුද්ධ කරනු ලැබේ. එනම්, මෙලොව පාපයක් හෝ සීමාවක් ලෙස සලකනු ලබන දෙයක් (උදා: බහු ලිංගික සහකරුවන් සමඟ එක්දිනක් තුළ සබඳතා පැවැත්වීම) ස්වර්ගයේදී ප්‍රශංසනීය හා ත්‍යාගයක් බවට පත්වේ.

බාහිර විවේචකයා මෙය දකින්නේ සදාචාරයේ සාපේක්ෂතාවාදයක් ලෙසය. එනම්, එක් සන්දර්භයකදී දෙවියන් විසින් තහනම් කරන දෙයක්, වෙනත් සන්දර්භයකදී (ස්වර්ගයේදී) ඔහු විසින්ම ප්‍රවර්ධනය කරනු ලැබේ. මෙය දිව්‍ය සදාචාරයේ අනුකූලතාවය පිළිබඳ ප්‍රශ්න මතු කරයි. එකී ලිංගික ක්‍රියාව මෙලොව “අසභ්‍ය” (fahisha) නම්, එය දිව්‍ය ස්ථානයක් වන ස්වර්ගයේ “ශුද්ධ” වන්නේ කෙසේද? එකම ක්‍රියාවට වෙනස් සදාචාරාත්මක වටිනාකමක් ලබා දීම තාර්කික විරෝධතාවක් ඇති කරයි.

🙏
මෙම සියලු කරුණු සැලකිල්ලට ගත් විට, බාහිර විවේචකයෙකු ලෙස මාගේ අවසන් තීන්දුව පහත පරිදි වේ:
අන්තර්ගතයේ සදාචාරාත්මක ගැටලු: ස්වර්ගයේදී කාන්තාවන් ප්‍රමාණාත්මක ලිංගික ත්‍යාග ලෙස දැකීම, සමකාලීන සදාචාරය හා මානව හිමිකම් ප්‍රතිපත්ති සමඟ ගැටෙන සංකල්පයකි. එය කාන්තාවන්ගේ වස්තූකරණය (objectification) නීත්‍යානුකූල කරන අතර, ස්ත්‍රී පුරුෂ සමානාත්මතාවයේ මූලික මූලධර්මයන් උල්ලංඝනය කරයි.

අවසාන ප්‍රශ්නය: අසීමිත ප්‍රඥාවක් සහ දයාවක් ඇති මැවුම්කරුවෙකු සිටී නම්, ඔහුට ස්වර්ගය නිර්මාණය කළ හැකි හොඳම දෙය “එක් උදෑසනක කන්‍යාවියන් 100ක් වෙත යාම” පමණක් වන්නේ මන්ද? ඥානය, අවබෝධය, කලාව, විද්‍යාව, මිත්‍රත්වය, සාමය – මේවා ස්වර්ගයේ නොමැතිද? එසේත් නැතිනම්, එම උත්තරීතර අගයයන් ඉතිරි කර “අසීමිත ලිංගික ධාරිතාව” කේන්ද්‍ර කර ගැනීමෙන් පෙනෙන්නේ, මෙම හදීසය මිනිස් මනසක නිර්මාණයක් මිස දිව්‍ය ප්‍රතිඥාවක් නොවන බවයි.

ප.ලි.

බාහිර විවේචකයෙකුට මෙම හදීසය “සහීහ්” හෝ “දයිෆ්” යන්න ප්‍රශ්නයක් නොවේ. ප්‍රශ්නය වන්නේ, එවැනි ප්‍රකාශයක් අඩංගු වන ඕනෑම ආගමික පද්ධතියක්, එම ප්‍රකාශය කෙතරම් දුර්වල කළත්, එය තවමත් එම පද්ධතියේ මූලාශ්‍රවල කොටසක් ලෙස පවත්වා ගැනීම ගැටලුකාරී වේ. එය එම පද්ධතිය තුළ පැවති හෝ පවතින ලිංගික සදාචාරයේ සහ පුරුෂ පාලනයේ පිළිබිඹුවක් පමණි.

සවිස්තරව ඊලඟ ලිපියෙන් හමුවෙමු.