Lefka Feretra

Την άφησα την σελίδα αυτή, τουλάχιστον, και δεν ήταν έτσι όπως νόμιζα.
Όλα πήγαν κάπως καλύτερα από ό,τι φανταζόμουν.
Δημοσίευση σε 4 έτη ξανά, σαν να είναι δίσκος ΛΕΞ.

Aυτά δεν θέλετε; Αυτά θα σας δώσω λοιπόν

Το αναπόφευκτο

Δεν περίμενα να μου βγει σε ψυχοσωματικό, παίζει κανά ξόρκι για να μου φύγει ο κόμπος από το στομάχι και το βάρος από το στήθος; Δεν μπορώ να φάω και δεν γίνεται άλλο αυτό με έχει τρελάνει
Κάτι μάλλον έγινε μιας και δεν είμαι ο μόνος σε αυτό, κλείσιμο της χρονιάς ίσως και να ακούσα παραπάνω από ανθρώπους από όσους θα έπρεπε να βρίσκονται στην ίδια κατάσταση
Εν τέλει δεν την γλυτώνει κανεις, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα θα το κάνεις και εσύ που το διαβάζεις αυτό μου το ποστ, όλα κάνουν τον κύκλο τους, αυτό που θα πληγώσεις το άτομο που έλεγες και αγαπάς όσο τίποτα άλλο
Πόσες φορές άραγε να διάβασα όσα μου είχε γράψει, όσα της είχα γράψει, όλες τις φωτογραφίες τις κοίταξα, από κάθε μας μέρα, ανακάλεσα στη μνήμη μου κάθε της φιλί και άγγιγμα, κάθε φορά που κάναμε τόσο υπέροχο σεξ, κάθε της γέλιο και κάθε χαμογελο, κάθε τσακωμό και κάθε τι άλλο που πίστευα πως θα αποτελούσε τροχοπέδη για αυτές τις σκέψεις που έχουν πλημμυρίσει το κεφάλι μου τόσους μήνες, ήταν όντως σαν να πνίγομαι ή ιδέα μου;
Το καταστροφικό υπόλειμμα του ότι θα φτύσω αίμα για να προκαλέσω ένα συναίσθημα απέτυχε, σε όλα δίκιο έχει η Ελένη γαμώτο; Απέτυχε παταγωδώς οτιδήποτε και να έκανα, αυτό απλώς συμβαίνει κάπως τυχαία φημολογείται, δεν μπόρεσα να το αναπαράγω όσο και αν προσπάθησα ίσως να με τρέλανε και αυτό, μαζί με τα υπόλοιπα. Αυτή την αγάπη την αξίζω ή έτσι νόμιζα; Μετέπειτα τι θα γίνει; Ίσως να είναι και χειρότερα ίσως να είχα γίνει περισσότερα. Εγώ μόνο για καλό το έκανα το να μην σημαδεύσω στο κεφάλι που εκεί τον αποτελειώνεις τον άλλον. Αλλά και κάποιον στα πόδια να του ρίξεις όταν του ρίχνεις αντί για το κεφάλι τον αφήνεις να αιμορραγεί, να υποφέρει, να κουτσαίνει και να το σκέφτεται συνέχεια, η ουλή και το τραύμα μένει και εγώ από όλα τα άτομα είχα πει πως δεν θα το έκανα αυτό ωστόσο προσπάθησα όσο γινόταν και το κεφάλι το χρειάζεσαι περισσότερο από τα πόδια . Αγώνα πόνου θα κάνουμε λοιπόν αφού στην αρένα των συναισθημάτων ακούγεται πως αυτό μετράει, αλλά στα αρχίδια μου τι λέτε. Εγώ ξέρω πως είδα τόσο μωβ που τρελάθηκα σήμερα, εγώ ξέρω πως θα ζήσω με αυτή μου την επιλογή και την αιώνια απορία πώς αν ήταν λάθος επιλογή εν τέλει, ίσως να μην λυτρωθώ ποτέ μου και να με βασάνιζει μέχρι να αποτρελαθώ τελείως, ίσως και να γυρίσει η ρόδα να το πληρώσω αυτό μου το λάθος, αν είναι λάθος. Θα το αντέξω ΚΑΙ αυτό;Αν μιλάτε για πόνο τι να πούμε και μεις; Θα πούμε και μεις; Τόσες σκέψεις κατακλύζουν το κεφάλι μου που είναι αδύνατο να απαντηθούν όλες μόνο μιας, πολύ θα το ήθελα, όμως η υπομονή μου υπερισχύει. Σίγουρα θα υπάρχουν και κάποια καλά με αυτή μου την απόφαση, αλλά στο πέρας του χρόνου δεν μπορώ δυστυχώς να ξέρω. Να ένα καλό λοιπόν είμαι ο εαυτός μου πάλι, με το να μην με νοιάζει το πέρας του χρόνου, το αύριο, μπορώ επιτέλους αυθόρμητα να ανακτήσω τον εαυτού μου. Ή έτσι μου λέω τουλάχιστον, δεν ξέρω. Σας έχω πει πόσο σιχαίνομαι όταν δεν ξέρω; Όταν είσαι στο σκοτάδι; Ας είναι για το καλύτερο όλο αυτό αλλά και να μην είναι εγώ το ρίσκο μου το πήρα, το μεγαλύτερο ρίσκο ήταν να μην το έπαιρνα, το τέλος της αρχής και η αρχή του τέλους. Τέλος πάντων, όντως είναι τέλος των πάντων, κάτι ακούστηκε και για lockdown, ξανά από την αρχή τι ειρωνεία. Θα την κάνω την αρχή ή θα φοβηθω; Μένει μόνο να δω, έως τότε

Καλησπέρα καλώς ήρθατε και καλή διαμονή
Την συνέχεια οποίος την γνωρίζει

Ακούει κανείς σας Zeroday;

Μισώ την πρωτοχρονιά και γενικά αυτές τις μέρες εκεί γύρω, σαν το πάσχα λοιπόν ποτέ μου δεν έμαθα αυτές τις κωλοημερομηνίες των γιορτών
Αυτές τις πιεστικές γιορτές που σε αναγκάζουν να περάσεις καλά αλλά με τους δικούς τους όρους και να δείξεις πόσο καλά περνάς
Μια μέρα σαν όλες τις υπόλοιπες μια μέρα που θα ήθελα να κοιμηθώ στις 23:59, να βγω να περπατήσω χωρίς προορισμό, να πάω στο internet cafe, να κάνω καμιά κωλοτουμπα, να κάνω κάτι χαζό, να γαμηθώ, να χέσω, να γελάσω κάτι το οποίο θα έχω επιλέξει εγώ και δεν θα με έχουν κάνει να ντρέπομαι για αυτό. Καμία σημασία απολύτως δεν έχει εξάλλου είναι μια μέρα σχεδόν σαν όλες τις υπόλοιπες και σχεδόν λέω γιατί είμαι από αυτούς που με πιάνει μελαγχολία και όσο και αν μου αρέσουν τα χαμόγελα των πολλών σκέφτομαι την δυστυχία των λίγων, σαν το κέντρο που είναι φωτεινό αλλά σε κάθε στενό θα δεις και από έναν άστεγο, εδώ ο αστός εδώ και η πείνα. Εκεί που θα πιεις τον καφέ χαρούμενο και η σερβιτόρα χωρίς ένσημα τα παίρνει μαύρα, στην χριστουγεννιάτικη Αθήνα του Μπακογιάννη πρέπει όλοι να χαμογελάμε να γίνουμε Ευρώπη, μα η δυστυχία και η μιζέρια ξεχειλίζει από παντού, ας τραβήξει το δίκιο την σκανδάλη.
Είναι η μέρα που θα αναλογιστώ τι είπα πως θα κάνω και δεν έκανα, τι είχα και τι έχασα, ποιοι είπαν πως θα μείνουν και με άφησαν, η προσωρινή συνειδητοποιήση πως τους στόχους που θέλω ίσως και να μην τους θέλω αρκετά αφού πάλι δεν κατάφερα τίποτα, δεν κυνήγησα τίποτα και ας λέω από την επόμενη πως στο νέο έτος θα είναι διαφορετικά
Έχω και άλλες τέτοιες πολλές όμορφες σκέψεις όμως δύσκολο να τις μεταδώσω από το παγκάκι #3, ένα ακόμη ποστ για άλλη μια μέρα όπως πάντα
Από το 2016 στο 2020 και εκεί στο 2022 θα ρίξω και άλλο τις προσδοκίες για αυτή τη χρονιά, μπας και πονέσουμε λιγότερο έτσι λέω να κάνω
Τα καλή χρονιά πείτε τα να αναμένετε και την ανάλογη απάντηση, με μερικές εξαιρέσεις