Ivatours

Shaori Water Reservoir, Racha, Georgia

De weg naar Tusheti
In de zomer 2014 organiseerde ik een reis naar Georgie, met Ivane Goliadze als onze gids en chauffeur. Met acht ervaren vlinderaars gingen we op expeditie in Tusheti, een weinig bezochte regio van de Hoge Kaukasus. Kars Veling zorgde voor de de vlinderkennis, en ik zou de reis organiseren. Dat hield in dat ik Ivane zou vragen om guesthouses en transport te regelen, en met hem een prijs afspreken. Ik kende Ivane, hij is een zoon van Levan Goliadze, waamee ik tweemaal op reis ben geweest. Ivane wil ook reisleider worden, en heeft drie maanden in het Maartenshof in Groningen gewerkt om Nederlands te leren. In die periode had hij een mooie fototentoonstelling in een van de vleugels van Maartenshof.
Ook ‘kende’ ik hem via Facebook. Daarop plaatste hij veel foto’s van mooie meiden, van oude auto’s en van off-road rijden. Hij had in 2014 een 4W Mitsubsihi gekocht.
Op het vliegveld van Tbilisi stonden twee chauffeurs op ons te wachten, Ivane met zijn comfortabele Misubsihi busje en David met een soortement Jeep. David was een vriend van Ivane van de Off-road club. Hij had voor de Amerikaanse Special Forces gewerkt. Als ik hem wat vroeg , antwoordde hij “Yes ma’am.” Met Ivane konden we Nederlands spreken. De bagage ging op het dak, en we reden direct naar het oosten, naar Akhmeta, waar we in het huis van Davids ouders zouden overnachten. Onderweg hadden we onze eerste maaltijd in de tuin van een restaurant. Typisch Georgisch, een tafel vol schotels. Ook genoeg voor de vegetariers (zie foto). In het donker kwamen we bij het leegstaande huis van Davids ouders. ’s Ochtends gingen David en Ivane boodschappen doen voor het ontbijt en de picknick onderweg.
Op naar ‘Upper Omalo’ (ook wel Keselo genoemd) in Tusheti. Het dorp ligt op 2073 meter, voorbij de 2850 m. hoge Albanopas. Een proef die de chauffeurs met g***s doorstonden. De weg naar Tusheti staat bekend als de moeilijkste weg van Europa. De pas is alleen in de zomer open. Eind juni trekken de mensen met hun vee naar boven, en begin oktober weer naar beneden. Runderen en auto’s delen de weg. Af en toe moet de auto door het water, als de bergbeek steil naar beneden komt.
De ‘expeditie’ bestond er uit dat de chauffeurs ons zover brachten als de staat van de weg dat toeliet, waarna we al ‘vlinderend’ ( foto’s maken) terugliepen tot de plaats waar ze met de picknick op ons stonden te wachten. Elke dag een andere kant op.
Het pension in Upper Omalo was goed. Net nieuw, gebouwd van de plaatselijke leistenen en hout, met zonnepanelen voor elektriciteit. Altijd licht, warme douches en goed eten en drinken.
Alles heel comfortabel.
Marijke Drees

Sunrise in Guria, Georgia