Iranian Orthodox In Georgia

قدیس شهید صدوق، اسقف پارس، و همراه ۱۲۸ شهید
یادبود در ۲۰ فوریه
صدوق در شورای نیقیه در سال ۳۲۵ شرکت داشت و در زمان آزار پادشاه پارسی شاپور دوم، کلیسا را رهبری میکرد. او در سال ۳۴۱ به عنوان اسقف کتسیفون در پارس منصوب شد.قدیس صدوق، جانشین قدیس کشیش-شهید شمعون (یادبود ۱۷ آوریل) بود.
یک بار خوابی دید که در آن قدیس شمعون مرگ شهادتش را برای او پیشگویی کرد. قدیس شمعون با شکوهی عظیم بر بالای نردبانی که تا آسمان می‌رسید ایستاده بود و گفت: "صدوق، بالا بیا نزد من و نترس – من دیروز بالا رفتم و تو امروز خواهی رفت".
یک سال بعد دستگیر شد و همراه با صد و بیست و هشت نفر از اعضای کلیسایش – کشیشان، راهبان و نه تن از باکره‌گان مقدس در برابر پادشاه پارس ظاهر شدند. به دستور پادشاه آنان را به زندان انداختند و در طول پنج ماه با شکنجه‌های سخت آزار دادند و از آنها می‌خواستند که ایمان مسیحی را انکار کنند و به جای آن به خورشید و آتش پرستش نمایند. آنها را به زنجیر کشیدند، شکنجه کردند، اما همه از ارتداد خودداری کردند.
در محل شکنجه‌شان، سرود می‌خواندند و خداوند را ستایش می‌کردند. در راه رفتن به محل شکنجه، این آیه‌ی مزمور را می‌خواندند: «خداوندا، مرا داوری کن، دعوایم را از قوم بی‌دین جدا کن؛ مرا از مرد ناپاک و فریبکار برهان، زیرا تو خدای پناه منی» (مز ۴۲:۱-۲) و در برابر امتناع یک‌صدای آنها که گفتند «ما تنها یک خداوند را اعتراف می‌کنیم و با تمام روح خود او را خدمت می‌کنیم»، همه یکی پس از دیگری گردن زده شدند تا آخرین نفر جان سپرد. صدوق را به شهر دیگری بردند و آنجا به طور عمومی گردن زدند.

https://youtu.be/EHQ7cCeUGWw

کانن قدیس اندرو کرتی هفته اول روز پنجشنبه Enjoy the videos and music you love, upload original content, and share it all with friends, family, and the world on YouTube.

هدف انسان پس از رانده شدن از باغ عدن، به دست آوردن جامه‌ی نخست است. تنها کسانی که با لباس فسادناپذیر پوشیده شده‌اند، به آغوش پروردگار بازمی‌گردند.
جامه‌ی مادی نخست را انسان در بهشت ساخت؛ پس از آنکه جامه‌ی الهی را از دست داد. هنگامی که آدم و حوا فرمان پروردگار را که از خوردن میوه‌ی درخت «معرفت نیک و بد» منعشان کرده بود، زیر پا گذاشتند و به وسوسه‌ی فرشته‌ی سقوط‌کرده تن دادند و از میوه‌ی درخت ممنوعه چشیدند، نخستین چیزی که دریافتند، برهنگی خود بود.
نخستین انسان‌ها که در باغ عدن زندگی می‌کردند، با فیض الهی پوشیده بودند و در جسم خود برهنه بودند. آنان این برهنگی را پس از نقض فرمان پروردگار احساس کردند. اینجا برهنگی بیش از نبود پوشش جسمانی است؛ برهنگی آدم از جامه‌ی جلال است؛ جامه‌ای که پیش از سقوط در آغوش پروردگار بر تن داشت. آدم به خاطر نقض فرمان پروردگار شرمنده شد. او گمان کرد با پوشاندن بدنش و زدودن احساس برهنگی، سقوط خود در گناه را پنهان می‌کند؛ پس بدنش را با برگ‌های انجیر پوشاند.
آدم جاودان جامه‌ای الهی از جلال خداوند بر تن داشت، اما پس از سقوط در گناه، فساد و مرگ به او راه یافت و او با جامه‌های فانی پوشیده شد.
هدف انسان رانده‌شده از باغ عدن، به دست آوردن جامه‌ی نخست است؛ زیرا تنها کسانی که با لباس فسادناپذیر پوشیده‌اند، به آغوش پروردگار بازمی‌گردند. این جامه‌ی جلال در راز مقدس غسل تعمید به هر یک از ما عطا می‌شود. پاک و بی‌آلایش نگه داشتن آن به ما بستگی دارد. ما باید پاکی این جامه‌ی عطاشده از سوی پروردگار را با انجام فرمان‌های او و زندگی کلیسایی حفظ کنیم.
عیسی مسیح پادشاهی آسمان را به عروسی تشبیه می‌کند. هنگامی که پدر عروس به دیدن مهمانان نشسته بر سر میز می‌آید، می‌بیند یکی از آنان جامه‌ی عروسی به تن ندارد؛ از او می‌پرسد چگونه وارد عروسی شده و به خدمتکاران فرمان می‌دهد دست و پایش را ببندند و او را به «تاریکی بیرون» بیندازند؛ جایی که گریه و دندان بر هم ساییدن خواهد بود.
قدیس یوحنا زرین‌دهان توضیح می‌دهد که در این تمثیل، جامه به اعمال زندگی اشاره دارد؛ اما این واقعیت که کسانی که دعوت شده‌اند و با جامه‌ی پاک پوشیده شده‌اند، باید همیشه آن را پاک نگه دارند، به تلاش خود دعوت‌شدگان بستگی دارد. دعوت با شایستگی نیست، بلکه با فیض است. بنابراین لازم است که اطاعت نیز با فیض همخوانی داشته باشد و برای سهل‌انگار مجازات بزرگی در انتظار است؛ زیرا با گرایش به زندگی ناپاک، همان‌گونه به خداوند توهین می‌کنیم که کسی که با جامه‌ی نامناسب به عروسی آمد.
ورود به عروسی با جامه‌ی ناپاک، به معنای زندگی ناپاک و از دست دادن فیض است. قدیس یوحنا زرین‌دهان توجه می‌کند که صاحب عروسی تنها زمانی آن مرد نامناسب‌پوش را جدا می‌کند که مهمانان بر سر میز نشسته‌اند؛ یعنی آغوش پروردگار برای هر انسانی به یکسان باز است و ورود به آنجا برای همه به یکسان ممکن است. تنها کسی که فیض خداوند را به دست آورده و با جامه‌ی پاک بر سر میز نشسته، هم‌نشین پروردگار در پادشاهی آسمان خواهد شد.
پوشیده شدن با جامه‌ی جلال از دست‌رفته، با لگدمال کردن همه‌ی چیزهای فانی به دست می‌آید. فیض پروردگار تنها زمانی به انسان وارد می‌شود که فرشته‌ی سقوط‌کرده کاملاً از او بیرون رانده شود. هنگامی که عیسی مسیح لژیون نیروهای شر را از دیو‌زده‌ی گدرایی بیرون راند – کسی که دیگر حتی با زنجیر نمی‌توانستند او را ببندند – «دیو‌زده را دیدند که نشسته، جامه‌پوشیده و عاقل» است. او که با فیض پروردگار پوشیده شده بود، نمی‌خواست از عیسی جدا شود و درخواست کرد همراه او برود.
کسی که اثر فیض پروردگار را همیشه تجربه می‌کند، پیوسته به سوی خداوند کشیده می‌شود. چنین انسانی در همه چیز آفریننده را می‌بیند. حتی لباس هر لحظه او را به یاد جامه‌ی نخست از دست‌رفته می‌اندازد و او نیز بی‌وقفه می‌کوشد دوباره با جامه‌ی الهی و الهی‌ساخته پوشیده شود.

Send a message to learn more