Elnote

მტრედების აღქმაში ობიექტები შედარებით უფრო ნელა მოძრაობენ, ვიდრე ადამიანისთვის. ალბათ გინახავთ, როდესაც მტრედები მათკენ მიმავალი მანქანის წინ, თითქოსდა სულ ბოლო მომენტში ფრინდებიან? სინამდვილეში მტრედების აღქმაში მანქანა გაცილებით უფრო ნელა მოძრაობს, ვიდრე ჩვენი აღქმით. ეს აიხსნება იმით, რომ მტრედს წამში დაახლოებით 75 კადრის დანახვა სჭირდება, რათა მოძრაობის ილუზია შეექმნას. მაგალითად, მტრედი რომ კინოეკრანთან დასვათ წამში 24 კადრიანი ფილმი, მას მოეჩვენება, როგორც ერთმანეთის შემცვლელი სლაიდების ერთობა. ამის გარდა, მტრედებს მხედველობის კიდევ ერთი განსაკუთრებულობა ახასიათებთ. მათ ობიექტების გაცილებით დიდ მანძილზე შემჩნევა შეუძლიათ, ვიდრე ადამიანებს. მტრედების ეს თვისება ღირსეულად შეაფასა XX საუკუნის აშშ-ის სანაპირო დაცვამ და დაიწყეს მტრედების გამოყენება სამძებრო-სამაშველო ოპერაციების დროს.

აშშ-ის თავდაცვის სამინისტროს შენობამ – პენტაგონმა სახელწოდება თავისი ხუთკუთხა ფორმის გამო მიიღო. პენტა ბერძნულად ხუთს ნიშნავს. შენობის ყოველი ხუთი მხარის სიგრძე ტოლია 281 მ, პერიმეტრი — დაახლოებით 1405 მ, დერეფნების საერთო სიგრძე შეადგენს — 28 კმ, ხოლო ხუთივე სართულის საერთო ფართობი არის — 604 000 მ². შენობას გააჩნია ხუთი მიწისზედა და ორი მიწისქვეშა სართული, მიწისზედა ნაწილის სიმაღლეა — 23,5 მ. მისი მშენებლობა დაიწყო 1941 წელს და დაახლოებით თექვსმეტ თვეს გრძელდებოდა და დაჯდა 83 მილიონი დოლარი (დღევანდელი კურსით ეს არის დაახლოებით 300 მილიონ დოლარი). მიუხედავად შენობის ნახევარსაუკუნოვანი ასაკისა, პენტაგონი ითვლება ყველაზე უფრო ერგონომიულ ოფისად მსოფლიოში. მის ნებისმიერ წერტილში მოხვედრა შეასაძლებელია, 7 წუთში. შენობა შედგება ხუთი ხუთკუთხედისაგან (ერთმანეთში ჩასმული) და მათ კვეთენ ათეულობით კორიდორები, რომლებიც მიდიან ცენტრისაკენ. შენობაში მუშაობს დაახლოებით 26 000 ადამიანი და ყოველდღიურად ხდება 200000 სატელეფონო ზარი და იგზავნება 40000 წერილი. საინტერესო ფაქტია , რომ პენტაგონში ორჯერ მეტი ტუალეტია, ვიდრე ეს საჭიროა, საქმე იმაშია, რომ პენტაგონი აშენდა მაშინ, როცა ვირჟინიაში ჯერ კიდევ არსებობდა კანონი ტუალეტების გაყოფაზე თეთრებსა და ფერადკანიანებისათვის. თუმცა აბრები “თეთრებისთვის” და “შავკანიანებისათვის” არ ჩამოუკიდიათ, პრეზიდენტ რუზველტის ჩარევის წყალობით.

ერიხ მარია რემარკი (ერიხ პაულ რემარკი) გერმანელი მწერალი და გერმანული კულტურის ერთ-ერთი საუკეთესო ლიტერატორია. მისმა ანტიფაშისტურმა რომანებმა დიდი გავლენა მოახდინა საზოგადოებაზე. რომანებში უმეტესად ასახულია ომის შემდგომი (როგორც პირველი, ასევე მეორე მსოფლიო ომი) გერმანიის ცხოვრება და საოცარი რეალიზმით არის გადმოცემული მაშინდელი მძიმე სოციალური მდგომარეობა. რემარკის საუკეთესო ნაწარმოებებად დღემდე ითვლება: „დასავლეთის ფრონტი უცვლელია“, „სამი მეგობარი“ და „ტრიუმფალური თაღი“. ქვეყნად ადგილი ყველაფერს მოენახება,ადამიანის ადგილი კი არსად არის … ეს ტკივილი დაჰყვება ერიხ მარია რემარკის რომანის „ტრიუმფალური თაღის“ გმირს – გერმანელ ექიმს, საფრანგეთში რომ გამოჰქცევია ფაშისტ თანამემამულეებს. და რაოდენ პარადოქსულიც უნდა იყოს, ”ტრიუმფალური თაღის”დასასრულს ომი მხოლოდ იწყება. 1945 წელს გამოვიდა რემარკის წიგნი –"ტრიუმფალური თაღი" , რომელშიც ჟოან მადუს პერსონაჟის მიღმა – მარლენ დიტრიხის პერსონა იმალება.. რავიკი – თავად რემარკია , ხოლო გრძობა რომელიც წიგნის ორ გმირს ერთმანეთთან აკავშირებს – მწერლისა და მსახიობის დაუოკებელი სიყვარულია, რეალობაში განცდილი და ფურცლებზე გადატანილი.. ჟოანი , უბრალოდ ფროილაინ დიტრიხი იყო– "ლამაზი, მიმზიდველი და დაცემული, მაღლა აწეული წარბებითა და სახით, საიდუმლო , რომელიც მის გახსნილობაში იმალება არაფერს მალავს და ამიტომ არაფერს გასცემს ... არაფერს გპირდება და ამიტომ – ყველაფერს.. " მსახიობის ქალიშვილი იხსენებდა, რომ ის ხელით წერდა კარგად წათლილი ფანქრით. ყოველთვის თან ჰქონდა მთელი კოლოფი, ასევე ყვითელხაზიანი ბლოკნოტი იმ შემთხვევისთვის, თუ შთაგონება ეწვეოდა. რემარკს გაგიჟებით უყვარდა დიტრიხი, თუმცა მსახიობი ხშირად აბამდა ახალ-ახალ რომანებს. ის ყველაფერს პატიობდა და მზად იყო ცოლად მოეყვანა. მათ შორის ხანგრძლივი დროის განმავლობაში გრძელდებოდა მიმოწერა . მარლენი 90 წლის ასაკში გარდაიცვალა , საძილე საშუალებების დიდი დოზით მიღების გამო, სიკვდილამდე კი მან რემარკის სურათი შეათვალიერა და ამოიოხრა –"ღმერთო როგორ მიყვარდა ეს ადამიანი". გერმანელი მწერლის, ერიხ მარია რემარკის ,,ტრიუმფალური თაღი” ერთ-ერთი იმ წიგნთაგანაია, რომელიც კმაყოფილს დატოვებს ნებისმიერი სახის მკითხველს. რემარკის ბევრი ბიოგრაფი ამბობს, რომ მწერალს თვით ჰიტლერი ვერ იტანდა პირად მიზეზთა გამო.ისინი ერთმანეთს პირველი მსოფლიო ომიდან იცნობდნენ და არავინ იცის, ბოღმიან ჰიტლერს რა წყენა ჰქონდა ჩარჩენილი გულში. რემარკზე როდესაც მოგითხრობთ, არ შეიძლება მისი ცხოვრების ორ მთავარ "ატრიბუტზე"-სასმელსა და ქალებზე არ ვთქვათ. მისი ყველა რომანის გმირის საყვარელი არაყი "კალვადოსი"თვით რემარკის "ცხოვრების ნაწილიც" ყოფილა.