Tiul

Migdały

Sypią się słowa jak słodkie migdały
jeszcze w nas lato siedzi namiętne
w głębi uczucia jak gruszki dojrzały
co między nami jest nieprzeciętne.

Nad ranem rozwiewa szarugi świt ptak
czasem do okna burza zadzwoni
to my i spojrzeniem odpowiesz mi tak
nie liczy się nic oprócz dwóch dłoni.

Uderza w nozdrza kardamon orientu
zmieszany z kawą poranny spokój
życie dla tego jasnego momentu
miłość się budzi na każdym kroku.

Obojętność

Schowani w kołnierzach swej nieufności
byle nie wypaść z obranej trasy
w szklanych biurach nikt nie szuka miłości
liczy się tylko liczenie czasu.

Znów rozminą się wzrokiem małe tryby
powiedzą znów grzeczne powitanie
czym uprzejmiejszy uścisk grubej ryby
tym więcej mamony się dostanie.

Bogowie poprzyklejanych uśmiechów
choć drży płomień nienawiści
czasem po nocach zatańczą w uciechach
lecz biały sen nie może się ziścić.

Wrzesień. Początek.

Wieczór- wspomnienie lata.
Jeszcze świerszcze grają
gdzieś tam ogień palą
w ciszy płynie dym
rodzą się spokojne sny.