BlogP

ขอเขียนประเด็นเรื่องหมูอเมริกา หรือ กระทั่งหมูในแคนาดา ถ้านำเข้าไปไทยแล้วจะเป็นยังไง

ออกตัวก่อนว่าไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญนะครับ แค่ออกความเห็น...
สมมุติว่า วันหนึ่งไทยต้องยอมเปิดประตูให้นำเข้า "หมูจากอเมริกา"
เพื่อแลกกับดีลภาษีจากทรัมป์…
ดูเผิน ๆ เหมือนจะมีข้อดีที่เราจะได้ "หมูราคาถูก" มาช่วยชีวิตช่วงของแพง
แต่ความจริงมันมีหลายชั้นเหมือนหมูสามชั้นเลยล่ะครับ
ที่อเมริกาและแคนาดา เขาไม่ตอนหมู กันเป็นส่วนใหญ่
เพราะมองว่าเป็นการละเมิด “สิทธิสัตว์”
การตอนหมูแบบดั้งเดิมถูกมองว่าทำให้สัตว์เจ็บปวด
ทางฟาร์มก็เลยเลือก “ไม่ตอน”
ซึ่งแน่นอนว่าต้นทุนก็ลดลงตามไปด้วย เพราะไม่ต้องเสียค่าดูแลตอนหมูหรือจ้างหมอมาทำ

แต่สิ่งที่แถมมาก็คือ กลิ่นเหม็นของหมู ที่หลายคนอาจไม่เคยสัมผัส
ยิ่งเอาไปทอด ย่าง กลิ่นจะยิ่งชัดจนบางคน(โดยเฉพาะคนเอเชีย) กินไม่ลงเลยทีเดียว
อีกหนึ่งประเด็นที่น่ากังวลคือ สารเร่งเนื้อแดงที่เขาใช้ในฟาร์มเพื่อลดไขมัน เพิ่มกล้ามเนื้อ
ทำให้หมูดูแน่น ๆ เนื้อเยอะ ขายได้ราคาดี และมีปริมาณเนื้อหมูต่อหมู 1 ตัวมากขึ้น
จริงอยู่…ระดับตกค้างที่อนุญาตนั้น อยู่ในเกณฑ์ “ปลอดภัย” ตามที่ FDA ระบุไว้
แต่ต้องบอกว่า คนอเมริกา/แคนาดา “ไม่ค่อยกินตับ” เหมือนคนเอเชีย
(ตับมักเป็นจุดที่สะสมสารนี้มากที่สุด)
พอเขาไม่กิน ก็เลย ไม่ค่อยแคร์ ว่าจะมีตกค้างเท่าไหร่ในอวัยวะภายใน
แต่ต้องยอมรับว่า หมูนำเข้าราคาถูกกว่าหมูไทยแน่ๆ ถึงแม้จะรวมค่าขนส่งแล้ว
เพราะต้นทุนต่ำกว่า ทั้งจากการไม่ตอน และการใช้สารเร่งเนื้อแดง
ผู้บริโภคอาจมีทางเลือกมากขึ้น
แต่คำถามคือ... “เรายอมกลิ่นและสารบางอย่างได้แค่ไหน เพื่อแลกกับของถูก?”
สุดท้าย…อยู่ที่เราจะเลือกยังไง
และผลกระทบต่อฟาร์มในไทยจะเป็นยังไงกันนะ...

ถ้าใครกำลังเริ่มสนใจเรื่องการจัดการเงิน แต่ไม่รู้จะเริ่มตรงไหน ผมมีคอร์สดีๆ มาแนะนำครับ
ผมเพิ่งลองเรียนคอร์สออนไลน์ฟรีจาก McGill University ชื่อว่า
👉 “McGill Personal Finance Essentials”

คอร์สนี้พูดเรื่องการเงินส่วนบุคคลแบบง่ายๆ
ไม่มีศัพท์เทคนิคให้ปวดหัว
ไม่มีสอนให้รวยเร็ว 😂
แต่ช่วยให้เราจัดการเงินของตัวเองได้ดีขึ้นในชีวิตจริง

📌 เนื้อหาที่สอน เช่น

วางแผนรายรับรายจ่าย

การใช้บัตรเครดิต

การออมและลงทุน

การซื้อบ้าน

การวางแผนเกษียณ

รวมถึงเข้าใจว่า “หนี้” แบบไหนควรมี แบบไหนควรหนีให้ไกล

ทั้งหมดนี้ใช้เวลาเรียนประมาณ 5-7 ชั่วโมง เรียนเมื่อไหร่ก็ได้ เพราะเป็นคอร์สออนไลน์
เรียนฟรี! ไม่มีค่าใช้จ่ายเลย

💬 ส่วนตัวผมว่าเหมาะมากกับคนที่เพิ่งเริ่มต้นชีวิตใหม่ หรือเพิ่งย้ายมาแคนาดาแบบผม
เข้าใจพื้นฐานพวกนี้ไว้ ชีวิตจะสบายขึ้นเยอะเลยครับ

🔗 ทางไปเรียนผมแปะไว้ในคอมเมนท์นะครับ

ใครลองเรียนแล้วได้อะไรดีๆ กลับมา มาแชร์กันได้นะครับผม 😄

ขบวนพาเหรดวันชาติควิเบก (24 มิถุนายน)
Fête nationale du Québec

Gens du pays, c'est votre tour
De vous laisser parler d'amour
Gens du pays, c'est votre tour
De vous laisser parler d'amour 🥰

วันนี้ระหว่างผมกำลังหามุมถ่ายรูปเล่นแถวสวนใน Lachine ลุงคนหนึ่งเดินเข้ามาทักผมด้วยสายตาสนใจ "จักรยานแบบนี้ไม่ค่อยเห็นนะ ดูแปลกดี" แกหมายถึงจักรยานพับล้อเล็กของผม ที่จอดอยู่ข้างๆ ซึ่งดูเหมือนจะไปสะกิดอะไรบางอย่างในความทรงจำของเขา ก่อนที่บทสนทนาจะพาเราไหลไปเรื่อย ๆ แบบที่ไม่ได้ตั้งใจจะคุยนาน

ลุงเริ่มแนะนำตัว และเล่าว่าแกมีเชื้อสายอิตาเลียน พ่ออพยพมาทำงานตั้งแต่รุ่นก่อนสงคราม แกหัวเราะบอกว่า “DNA แบบผมนี่แหละ เสน่ห์แรง สาวติดตรึม” แกไม่ได้พูดด้วยความหลงตัวเอง แต่มันมีอารมณ์ขันบางอย่างอยู่ในน้ำเสียงนั้น แล้วก็เล่าต่อว่าเคยแต่งงาน แต่เลิกกับภรรยาตอนอายุสี่สิบต้น ๆ ตั้งใจว่าจะไม่ใช้ชีวิตผูกมัดอีกเลย แต่ก็ไม่ได้อยู่คนเดียวตลอด เพราะ “สาวก็ยังมาเรื่อย ๆ” แกว่าอย่างนั้น แล้วหัวเราะร่วน

ชีวิตการงานของแกผ่านมาหลากหลาย ตั้งแต่ทำเหมืองเป็นอาชีพหลัก ไปจนถึงค้าส่งซีฟู้ดแบบจริงจัง ฟังแล้วก็รู้เลยว่าแกเคยลุยงานหนัก ๆ มาทั้งชีวิต จนเกษียณเร็วได้ตั้งแต่อายุ 50 แต่ก็ไม่เคยนั่งเฉย ตอนนี้แกชอบไปรื้อจักรยานเก่าตาม garage sale มาซ่อมแล้วขายต่อ ไม่ใช่เพราะต้องการเงิน แต่เพราะมันสนุกดี แกบอกว่ามือมันอยากขยับตลอดเวลา

แต่เบื้องหลังรอยยิ้มของลุงก็มีเงาอยู่เหมือนกัน แกเล่าว่าลูกชายเพิ่งเสียไปไม่นาน ความเงียบในบ้านมันโหดร้ายจนแกต้องออกมาข้างนอก มานั่งตรงนี้ มาคุยกับคนแปลกหน้าอย่างผม แกพูดว่า “ไม่งั้นเฉาตายแน่” แล้วเงียบไปพักหนึ่ง

ลุงใช้ชีวิตเรียบง่ายอย่างน่าทึ่ง แกไม่ดูทีวี ไม่เล่นอินเทอร์เน็ต อ่านแต่หนังสือ และตากแดดทุกวันตั้งแต่เที่ยงยันเย็น “ทีวีดูดพลังงาน แต่แดดให้พลัง” แกพูดจริงจังจนผมเถียงไม่ออก เรานั่งหัวเราะกับคำสบถควิเบก “Tabarnak!” ที่แกพูดแบบติดปาก สลับกับเล่าเรื่องลูกค้าสมัยค้าขาย แกบอกว่า “คนไม่ได้ซื้อของเพราะสินค้านะ เขาซื้อเพราะเชื่อใจผม” แล้วเสริมขำ ๆ ว่า เคยลองหยิบของมั่ว ๆ ขาย ลูกค้าก็ยังซื้อ เพราะเชื่อว่า “แกเลือกให้แล้ว มันต้องดี”

ช่วงหนึ่งของบทสนทนา ลุงพูดถึงความสัมพันธ์ของคนในยุคนี้ว่า "คนอยู่บ้านเดียวกัน แต่ยังต้องส่งข้อความคุยกัน — ทำไมไม่พูดกันตรง ๆ วะ?" แกหัวเราะ แต่ผมฟังแล้วกลับรู้สึกจุกเล็ก ๆ อยู่ข้างใน แกบอกว่าหลายคู่หย่ากันเพราะไม่ยอมคุยกัน ทั้งที่แค่นั่งลง ค่อย ๆ เปิดใจ เรื่องมันก็จบ ไม่ต้องไปเสียเงินจ้างทนาย ความสัมพันธ์ดี ๆ หลายอย่างมันพังเพราะความเงียบ ไม่ใช่ความผิด

แล้วเราก็วกมาถึงเรื่องอนาคต ลุงบอกว่าต่อให้รวยเกษียณได้ตอนอายุ 50 ก็ยังไม่วางใจ หลังโควิดทุกอย่างพุ่งทะลุฟ้า แกบอกว่าอีกไม่กี่ปีจะไปอยู่ประเทศที่ยังไม่พัฒนา จะได้ใช้ชีวิตเรียบง่าย ประหยัด แล้วก็อยากทำงานจิตอาสาบ้าง “ลูกไม่อยู่แล้ว จะอยู่ที่นี่ไปทำไม แดดที่อื่นก็อุ่นเหมือนกัน”

ก่อนจากกัน ลุงพูดขึ้นว่า “เดี๋ยวนี้จะมีลูกเหมือนของฟุ่มเฟือยเลยนะ แพงจนเหมือนของโชว์ฐานะ” แล้วเล่าเรื่องเพื่อนบ้านที่เคยจะมีลูกแต่สุดท้ายเลี้ยงหมาแทน เพราะเลี้ยงคนมันแพงเกินไป

การได้คุยกับลุงคนนี้ทำให้ผมรู้สึกเหมือนย้อนกลับไปสู่โลกที่ช้ากว่า เบากว่ามากๆ การไปคุยกับใครสักคนที่ไม่รู้จัก แล้วฟังเขาเล่าเรื่องชีวิต ก็ให้แง่คิดที่ดีๆเหมือนกัน บางที เราอาจไม่ต้องพยายามเข้าใจโลกให้หมด แค่ยอมเปิดใจฟังใครสักคนในวันที่จักรยานของเราดูแปลกตาพอจะเรียกใครบางคนให้เดินเข้ามาเท่านั้นเองครับ 😊