Finding mamamore

❤️

Het einde van 2022 komt in zicht, en ik besef dat ik dit jaar meer in het moment heb geleefd.

Intens genoten van deze kostbare borstvoeding momentjes - al dan niet met een borstvoeding sjaal 💛.

Ik wil jou bedanken om hier toch te “blijven plakken” ondanks dat er niet veel content verscheen en ik hoop en wens vooral dat je ook enorm van 2022 hebt genoten! ✨

Ik ben benieuwd 🙈 - wat was een moment dit jaar dat je nooit wil vergeten?

Veel liefs, Laura 🫶🏻

#2022

Elke mama is een supermama! 🌻

Speciaal voor borstvoeding week - 15 % korting in de webshop met code DISCREETVOEDEN. En de sjaal in deze foto - zo is er nog eentje. So be quick!

Een paar dagen terug, las ik ergens een comment hier op instagram over een compliment dat een mama ergens had ontvangen over borstvoeding. Die mama, had het moeilijk maar dat ene compliment maakte haar hele dag beter!
kathleen - wat een mooie herinnering niet? 😘

❝ You need to take care of you TOO! ❞

Wie zorgt er voor jou?

Jaren geleden, zat ik bij de huisarts. Zoë was toen 6 maanden en ik voelde me werkelijk leeg en uitgeput. Werken (doctoraat)/kolven/huishouden/de schijn hoog houden dat alles “super” was/ ... Ik was werkelijk op. Ik zat bij de huisarts, geen idee waarom, maar op een bepaald moment vroeg ze: en wie zorgt er voor jou? Ik kon alleen maar huilen. Want het voelde alsof er NIEMAND voor mij zorgde.

Niet omdat niemand iets voor me deed; maar omdat ik het niet toe liet. Ik wilde geen hulp, ik moest dit maar alleen aankunnen? Als “al die andere mama’s dat kunnen”, waarom ik dan niet?
Dat moment bij de huisarts heeft destijds iets in mij aangewakkerd en ik nam weer “de controle”, in die zin, ik gaf meer aan dat ik hulp nodig had, ging meer voor mezelf zorgen en ik denk, dat het ook toen was, dat finding mamamore (er over fantaseren ;) ) meer een meer een rol ging spelen.

Als je mama wordt, is het alsof je een deel van jezelf verliest, maar je wordt ook zoveel “rijker” als persoon. En ergens tussenin, moet je weer op zoek naar een soort balans. En weer leren, hoe je “het allemaal kan combineren”, maar vooral, wat écht belangrijk is.
Het was een moment van bewustwording. Nu, ben ik heel open hierover, maar destijds hield ik al die donkere gevoelens voor mezelf. Tot die vraag van de huisarts me wakker schudde.

Waarom schrijf ik dit? Omdat ik weet dat elke nieuwe mama dit ervaart. En omdat ik het nog eens heel duidelijk wou zeggen; VOOR JEZELF ZORGEN IS NIET EGOÏSTISCH! Maar HEEL belangrijk. Want als je zelf leeg bent, hoe kan je dan goed voor je kindje zorgen?

Wat zijn kleine dingen die me helpen:
- leven met intentie, bewust zijn en elke dag een soort wens uitspreken. Dat kan heel klein zijn, gewoon kijken met verwondering.
- minder op social media en vergelijken
- je kindje “naar iemand” brengen en 2 uurtjes alleen zijn, naar de kapper, gaan wandelen, even “niks doen”.

Zo zijn er wel 100 dingen, maar misschien heb jij nog een goede tip? Want “it takes a village” en we kunnen écht zoveel van elkaar leren.
From the heart, X Laura