Baker - Marie Rondou

Liefste vrienden van Instagram

Het moet ondertss al een aantal weken geleden zijn dat ik na een (nogal filosofische 😅) avondwandeling met een vriendin besloot om bij wijze van experiment social media even volledig te laten voor wat het was. Eens pauze nemen om vanop een afstand te kijken wat ik er nu eigenlijk rond voel en wat het met me doet. En wat het effect was? Wel, het best kan ik dat samenvatten met de constatatie dat we ondertss bijna 2 maanden verder zijn en het vandaag opnieuw bijna een week geleden was dat ik het Instagram icoontje nog eens aantikte. Ik vertoefde hier steeds wel graag, maar ik moet bekennen dat het ook minder fijne neveneffecten had. Faalangst, fomo en teveel een scherm voor mijn neus... Ik ben op heel geleidelijke manier (raar genoeg haast ongemerkt voor mezelf), zelf ook meer en meer van m’n persoonlijk leven en kindjes beginnen delen. Altijd vanuit een oprecht enthousiasme of met het idee iets te delen dat kon verbinden ofzo, maar toch... Ik zou nog veel verder kunnen uitweiden over het wat en hoe van mijn keuze, maar daar hebben jullie vermoedelijk geen boodschap aan en maakt op zich niet zoveel uit. Feit is dat het nu voor mij verrijkend voelt om gewoon weer even te “zijn” en mijn foto’s hier thuis aan de muur te hangen, ipv op mijn virtueel prikbord ;) Omdat ik veel lieve bezorgde berichtjes kreeg, wil ik gewoon wel even laten weten dat alles hier goed is. Meer dan goed zelfs ❤️ Bedankt vr de warme en steeds respectvolle reacties die vaak van jullie kant kwamen en ik ben sowieso dankbaar voor de leuke mensen en verrijkende uitwisselingen die ik ook mede dankzij dit platform soms had. Ik sluit ook niet uit dat de goesting ooit terug komt, mss een beetje onder een andere vorm, kan allemaal... Maar voor nu weet ik het nog niet, dus voorlopig laat ik m’n account hier gewoon even een soort spookbestaan leiden en leef ik maar gewoon een beetje verder in de offline anonimiteit ;) Ik wens iedereen alvast alle goeds toe, en à la prochaine 😘

*nostalgie*

Alsof het eeuwen geleden is en toch voelt het ook een beetje als gisteren. Een beetje hetzelfde hoe deze lockdown begint te lijken. Enerzijds alsof er nooit iets anders was, anderzijds nog steeds surreëel. Soms zie ik in een film mensen mekaar vast pakken en handen schudden en verschiet ik mij onnozel “heey, social distance” ...om dan te beseffen dat dat ooit normaal was. En bij deze, wat kijk ik er meer en meer naar uit dat ik mijn lieve vrienden en familie gewoon weer eens “dicht” mag hebben. Dat ik iemand kan troosten met een echte knuffel en geen virtuele. Zelf getroost worden met een aanraking, en niet met een zwaai vanop een scherm. Dat we de kindjes terug de warmte van oma’s en opa’s schoot mogen laten opzoeken. Dat ze hun vriendjes in de armen kunnen vliegen en samen heksensoep op de speelplaats kunnen maken. Tot dan genieten we van wat wel is, maar toch met de nodige nostalgie...

📷 🖤

*eindelijk*

Woehoew, na zolang heen en weer denken en afwegen of het nog de moeite was gezien onze verhuis eind dit jaar, besloten we op een dagje congé in deze bijzondere tijd om er toch nog voor te gaan. Eigenlijk sliepen we toch al allemaal afwisselend samen, maar verspreid over twee verdiepen. Omdat vooral Sander en ik de voorbije maanden amper nog in mekaars armen konden liggen, zochten we nr een oplossing die vr iedereen zou werken. Het is bij deze dan al eens een test of het in het nieuwe huis een goed plan zou zijn. Voorlopig lijkt het ons vooral gemakkelijk en keigezellig... En zoals je ziet, zijn Peppi en Kokki ook content 😍 Met extra schattigheidsfactor dankzij de geweldige matchy .be pj’s van bij 🧡🧡🧡

*dankbaar*

Ik heb altijd al gezegd dat ik stiekem wou ontsnappen van de ratrace van deze tijd en een of andere zelfvoorzienende hippiecommune in de Ardennen beginnen. Meer in de natuur, meer bij mekaar en meer in het moment (vergeef me mijn zweverigheid). Een eigen warme bubbel waar met gelijkgestemden voor elkaar gezorgd wordt. Dus als ik op sandalen in een wilgenhut het haar van mijn dochter zit te vlechten (mét bloemen, for real), dan denk ik: “Woehoew, living the life” 😅 Oke, ik weet niet of dat echt is wat ik wil, maar soms heb ik wel de indruk dat wij als maatschappij vervreemden van wat er echt toe doet. We worden harder voor onszelf en harder voor mekaar, met de nadruk op altijd maar meer en beter en “de beste versie van jezelf”. Wij hebben hier de luxe dat de lockdown voor ons haalbaar verloopt. We kunnen op een financieel comfortabele manier toch een beetje minder werken en wat meer mee met de wind leven. We delen dagen op in shiften, zodat we allebei tijd hebben voor wat moet, maar ook voor waar we nood aan hebben. (En dan nog ontploft het hier geregeld eens bij iemand hoor, maar dat mag ook gewoon...) Die ruimte en structuur lijkt me een voorwaarde om dit een beetje aangenaam te kunnen overleven. Maar dankzij dat nieuwe ritme, overviel ons hier, na een pittige start, ook een deugddoende rust. Weken waar minder moet en meer kan, waar de lat later ligt waardoor ik net het gevoel heb méér te doen. Meer knallende confrontaties, maar ook meer tijd om het bij te leggen en te genieten van mekaars gezelschap. Een tijd waarin je bewuster kiest, waardoor je meer zorg voor jezelf en mekaar draagt. Dat is ook wel iets dat ik in het dagelijkse leven weer meer wil vasthouden. Als ik luister rondom me, hoor ik uiteraard terecht gemis van vele dingen, maar daarnaast ook vaak dankbaarheid voor bepaalde inzichten die deze periode brengt. Dat is mooi. Ik denk echt dat dat niet voor iedereen of elke situatie kan gelden. In veel omstandigheden is deze tijd echt bijzonder hard en dan moet je vooral keihard het recht hebben om te b***n, te wenen en te roepen. Er moet niets, maar ik wens alvast iedereen zijn eigen “wilgenhut-gevoel” toe.

*Lockdown*

Stiekem was vandaag gezellig. Zelfs ondanks de mislukte zelfgemaakte havermelk, de occasionele crazy meltdowns (van kinderen én ouders) en de mislukte pogingen om deze grote chaos te structureren. Ik geniet van de momenten om ons veilig te voelen in ons coconnetje. Alles doen wat we kunnen, maar ergens ook beseffen dat wij vrij veilig zitten (🤞🏻🙏🏻🙏🏻), zelfs als dat niet genoeg zou zijn. Behalve enkele kleine overwegingen behoren we niet tot een risicogroep, en kunnen we ons terug trekken in de luxe van onze eigen vier muren (hoe eenzaam en beklemmend die momenteel ook kunnen voelen). Wat als dit toeslaat in vluchtelingenkampen, wat als je worstelt met gezondheidsproblemen die dit virus een bedreiging voor je leven maken, of dat van je kinderen, of ouders, of...?Mijn hart gaat uit naar iedereen die in beroepen werkt die de komende tijd zotte krachtsinspanningen zullen leveren... Ik ben niet gelovig, maar als ik het was, dan zou ik bidden dat dit hele avontuur tenminste kan zorgen dat we als maatschappij zachter worden, dankbaar voor wat we hebben en bereid te delen met degene die minder hebben. Mss is dat naïef, maar een cliente vertelde me ooit dat haar “naïviteit” naast een valkuil ook haar mooiste eigenschap is. Eentje die ze koestert en zeker wil doorgeven aan haar dochter. Dat vond ik zo mooi, dat me dat nog vaak te binnen schiet. Ik voelde daarnet een vlaag van woede en zinsverbijstering toen ik op mijn behoedzame queeste nr de supermarkt een vrouw elke avocado uit de bak vol overgave zag betasten om hem daarna terug te leggen, terwijl ze naast het bord stond dat vroeg enkel aan te raken wat je koopt. Ik wil niet bitter worden. Mijn job leerde me zien dat iedereen zijn verhaal en zijn inzet heeft. Dat gevoel ga ik dichtbij houden de komende tijd. En ik begin bij deze te lezen in “De meeste mensen deugen” van Rutger Bregman, een boek dat al even op mijn lijstje staat en waar ik nu hoop een beetje extra rust te vinden. Wat doen jullie? Ik wens jullie alvast ook keihard toe enkele rustpunten te vinden in deze woelige tijden. ❤️
@ Ledeberg