playwise

Over eerste verjaardagen en zo van die kleine grote dingen

De afgelopen maanden had ik het voorrecht om diep te duiken in zwangerschaps- en geboorteprocessen. Niet alleen dat van mezelf en mijn kleintje, maar ook dat van vele andere mamababy’s en babymama’s.
Dat kwam niet helemaal uit het niets want voor ik zwanger werd, startte ik een opleiding cranio-sacrale therapie. Tijdens de zwangerschap betekende die opleiding heel veel voor me en samen met mijn baby van 8 weken volgde ik de laatste module over het hele proces van de zwangerschap. Hoewel iedereen me voor gek verklaarde (“Alleen met de baby op de trein naar Zuid Frankrijk, zou je dat wel doen?”) moest en zou ik gaan.
Dat was natuurlijk niet zomaar. Het eerste echte stukje verwerking van een stressvolle zwangerschap deed ik daar samen met mijn baby op de schoot en aan de borst. We beleefden opnieuw het hele proces van eicel tot minimensje tot op celniveau. Dat maakte veel los bij mij en bij mijn baby. Ze huilde zoals ze nog nooit huilde. Ik troostte en wiegde urenlang en ging wanneer het kon in parallel proces gedragen door de hele groep. Een eerste stuk schuldgevoel wrikte zich los en ik ging naar huis als een mama met veel meer ruimte voor haar kleintje. Missie geslaagd.

Toen ik voelde dat zulke reisjes geen plezierreisjes meer waren maar me te veel kostten, zette ik de opleiding ‘on hold’. Hoe graag ik ook deze weg professioneel verder wilde bewandelen. Groot was dan ook mijn verbazing toen het leven opnieuw deze kans bood.

Terwijl ik de datum van het heropenen van mijn eigen praktijk maar vooruit bleef schuiven omdat mijn eigen proces nog ruimte nodig had, kreeg ik de uitnodiging om mee in de praktijk te duiken van een collega osteopaat en perinatale therapeut.
Tijdens haar sessies met mama’s, papa’s en baby’s, zag ik hoe universeel de diepe processen zijn die ik zelf ook ervaren had: het zoeken als ouder, het schuldgevoel over de niet perfecte zwangerschap of bevalling, de transformatie van ‘maagd naar moeder’ en ook de enorme kracht die vrijkomt als processen voltooid worden.

En dat voltooien of verwerken, dat gaat in stapjes. Op de vooravond van mijn dochtertje haar eerste verjaardag voelde ik de drang om de geboorte terug levend te maken.
Ik belde met haar papa en sprak met mijn mama die allebei van de geboortepartij waren. We overliepen het hele proces opnieuw. Als het kon, had ik de 3 vroedvrouwen die er van begin tot einde bij waren ook nog opgebeld. De geboorte was natuurlijk en allesbehalve makkelijk, maar traumatisch was ze op geen enkel moment. Ik prijs me gelukkig. Ze haalde een diepe kracht in me naar boven die ik sindsdien elke dag gevoeld heb. En naast die kracht, ervaarde ik ook zoveel nabijheid want ik baarde mijn dochtertje niet alleen. Aan elke hand en voet werd ik ondersteund en voor élke wee kreeg ik letterlijk een stoot oxytocine in de vorm van een knuffel. Mijn geboorteteam zorgde voor wonderen.

Dit alles heeft me tot in het diepst van mijn ziel geherprogrammeerd.
Als de vliezen tussen de werelden openscheuren, dan komt er zoveel kracht vrij dat niets meer op zijn oude plaats staat. En dan wil je gaan zitten en even kijken naar waar alle brokstukken gevlogen zijn. Alleen kan dat niet altijd, want moederen is intens. Een halve koffie lauw opdrinken is een hele prestatie dat eerste jaar. Tijd maken voor eigen processen, een luxe die ik en vele andere mama’s niet altijd hebben. Een sessie bij een osteopaat of therapeut kan dan helpen. Zelf voel ik de nood, wanneer er zich een nieuwe periode aankondigt. De goesting om de praktijk terug open te doen, die borrelt hier al een tijdje. En daarbij hoort dat ik mijn kleintje weer een stukje verder loslaat. Niet makkelijk. Dus ik plan een sessie in om te vertragen en me ondersteund te voelen bij die stap.

In andere tijden zouden alle vrouwen van de stam rond het vuur gezeten hebben op de vooravond van de eerste verjaardag van een nieuw kleintje en samen het geboorteverhaal opnieuw vertellen. Terwijl ik me voorneem om ervoor te zorgen dat ik mijn koffie vanaf nu wel warm binnenkrijg, beeld ik me in dat deze vrouwen me toespreken. Ze zeggen “Zie je, hoe sterk je bent.” en “Jonge mama’s die worden beschermd, daar is een speciaal soort kracht voor waar je op mag vertrouwen.” en “Je bent nu een van ons, wij doen dit samen.”

Wat je gratis en voor niks bij dat ouderschap krijgt.

Ik ging nog eens een blog schrijven. Relevant onderwerp gekozen dat in de media kwam: check. Mijn gedachten geordend in categorieën en een mening gereed: check. Tijd gemaakt: check. Ik kwam niet verder dan enkele zinnen die hakkelden en kwakkelden en de eerste bocht niet heelhuids doorkwamen. Dan maar een kritische terugblik op wat wel stroomde en ik kwam weer terug bij mijn eigen proces van moeder worden. Daarover kan ik met gemak en goesting blijven schrijven.

Voor de eerste keer mama worden -of de overgang maken van ‘maiden’ naar ‘mother’- is zo’n groot ding, dat ik mezelf soms amper herken als ik in de spiegel kijk. Wat niet helpt is dat dat soms ook lang geleden is, dat kijken in die spiegel.
Al schrijvend krijg ik mijn eigen spiegelbeeld terug te pakken en neem ik de tijd vast die razendsnel doortikt. Welkom nieuwe kraaienpootjes! Hoezo er staat al een week 3 wasmanden te schreeuwen? Ze wordt bijna een jaar, wat?!
Tegelijkertijd kom ik in synchroniciteit met de tijd die ook traag voortmeandert. De dagen rijgen zich vanzelf aan elkaar terwijl we het simpelste doen wat er bestaat: wandelen, spelen, eten of slapen.

Maar er is meer dan dat transformatieproces. Ik vertelde ook tussen die lijntjes door een kwetsbaar verhaal. Van een zware zwangerschap en een krachtige geboorte. Van een familie waarvan de puzzelstukjes in verschillende landen verspreid liggen. Van toch nog samen plezier en zorgen delen en van toch ook alleen heel veel vuile was draaien. En natuurlijk van wasmanden laten staan omdat té veel geen optie is.
Het is ook een verhaal van dankbaarheid in het kwadraat. Niet in het minst voor dit kleine wonder dat me er elke dag aan herinnert dat het leven zo’n groot cadeau is en vooral NU is. Ook voor iedereen die mee supportert, steunt en gelooft.
En zo soms wanneer het ook maar even kan, een verhaal van verdriet en boosheid en alles wat bij rouwen hoort, maar dan in kleine verteerbare babybrokjes.

Ik vroeg me af of ik dat eigenlijk wel kon maken, zo’n volle zaal vol digitale supporters zoeken voor mijn persoonlijke verhaal. En nu het weer niet lukt om over iets professioneels te schrijven, klinkt er weer dat stemmetje van ‘zou je wel?’.

Dat stemmetje heet schaamte en erbij hoort ook een stukje schuld. Emoties die diep kruipen en lelijk huishouden wanneer ze in onze binnenkamer gevangen zitten. En emoties die zo bij ouderschap horen.
Een vriendin zei ooit treffend: “Wanneer je ouder wordt, krijg je daar gratis een schuldgevoel bij.” Dat wist ik wel want in de therapiekamer zag ik alle ouders waarmee ik ooit werkte, ja allemaal zonder uitzondering, met dat schuldgevoel worstelen. Ik begreep het pas helemaal toen ik zelf mama werd.

Het ging niet zomaar over, dat schuldgevoel over die stressvolle zwangerschap en die pijnlijke keuzes die ik maakte. Ik ging actief op zoek naar hulp en naar handvaten. Want alleen zo verdwijnt schuld, door het anders aan te pakken en jezelf te vergeven dat je het toen niet beter kon.
Om adios goodbye en adieu tegen de schaamte te zeggen, richtte ik me al schrijvend tot een volle zaal die luidkeels zong: “maar jij doet dat geweldig, tralala”. Schaamte transformeert als je stopt met verstoppertje spelen en alle delen van jezelf durft te tonen. Ook de lelijke en degene met nieuwe kraaienpootjes en denkrimpels. Weg met de filters en de perfectiedrang.

Wat ik nooit verwacht had, was dat door publiekelijk op mijn bek te gaan, ik zoveel mooie verhalen terugkreeg over onperfect maar bezield ouderschap. Niet alleen online, ook gewoon in het echte leven als ik brood kocht, reisde of een cursus volgde. Soms moest ik gaan checken in de spiegel of de initialen van Onbewust Alleenstaande Moeder misschien op mijn voorhoofd getatoeëerd stonden want zo leek dat wel.

Dus wat mij betreft, is wat je gratis en voor niks bij dat schuldgevoel dat je gratis en voor niks bij dat ouderschap krijgt, een lidkaart van een speciaal clubje. Een clubje dat je overal ter wereld kan vinden in alle lagen van de bevolking. Een clubje waarin iedereen elkaar zo goed als het kan probeert te begrijpen en te steunen. Een clubje dat geen onderscheid maakt en zegt “Hé kom erbij, zo erg is dat niet. Je doet het goed, wacht nee: je doet het geweldig”. Het is het clubje van de mama’s.
Het enige nodige voor die lidkaart? Een klein beetje moed om jezelf te durven tonen. Twijfel je toch nog of je mee wil doen? Doe het toch maar want kom, het is gezellig hier.

Moederschap, tis geen taartenbak

Twee jaar geleden zag mijn leven er anders uit. Echt anders. Ik stond elke dag vroeg op om te mediteren. Deed mijn yogaroutine, volgde wat les en verdween vervolgens een onbestemd aantal uren in de keuken om taarten te bakken.
In de yogaschool waar ik mijn sabbatjaar doorbracht, deed ik karma yoga. De weg van het ‘doen’, is volgens de yogatraditie één van de vele wegen naar verlichting. De keukenverlichting in mijn geval. Want beetje bij beetje kreeg ik de regie over de koffiebar waar ik taart met veel kapsones (zonder suiker, zonder bakken, zonder gluten maar met smaak) verkocht. Ook ik zweefde een beetje van de creatieve flow. En van de complimenten. En van de playlist die ik opzette. Shanti shanti verboden. De omzet bleef niet uit. Mijn ego was content.

Van de ene dag op de andere ging het winkeltje dicht en werd ik terug in het ‘gewone’ keukenteam gezet waar ik geen recht had op artistieke vrijheden. Zonder overleg. Dus ik vond mijn weg naar hogerop en liet mijn ongenoegen blijken: Hoe was dit mogelijk? Dit concept werkte. In vergelijking met andere inkomstenstromen, was dit een van de meest winstgevende! Als respons kreeg ik de definitie van karma yoga nog eens voorgeschoteld: karma yoga leert je om los te laten en niet gehecht te zijn aan de uitkomsten van je acties. Je leert om bewust alle taken te doen en te onthechten van verwachtingen. Ook als het business wise niet zo wise is. Natuurlijk kende ik die definitie maar in de diepte kon ik niet zo goed begrijpen waarop soms de juiste mensen niet op de juiste plaats terechtkwamen in deze school. De hoofdleraar, die kuiste ook toiletten. Verspilling van zijn genialiteit?

Ik hield het nog even vol in de keuken daarna en kwam tot de conclusie dat ik genoeg taarten en karma verbrand had en weer mijn eigen agenda wou beheren. Natuurlijk komt aan alle mooie liedjes een einde maar als ik eerlijk ben, is dit een patroon dat ik vaak doorlopen heb: een job graag doen, me helemaal geven, wat strubbelingen ervaren, gaan klagen of vechten, mijn goesting verliezen, ermee kappen, dezelfde cirkel nog eens overdoen elders.

Tot ik mama werd. Want weglopen is dan geen optie meer. Wel overal doorheen gaan en dat nog leuk vinden ook. Surfen op golven van vermoeidheid. Repetitieve lijstjes afwerken met een lach. Complete tegenstrijdigheid omarmen. Momenten van uitzinnig geluk en diepe eenzaamheid een dansje laten doen. Zelftwijfel en trots samen laten dineren. Huilen en lachen combineren tot een nieuwe kunstvorm. Stress incasseren en retesnel reguleren. Ruzie maken en het weer bijleggen voordat je begonnen was. Alles afwerken met een beginnersgeest en doorhebben dat je daarna weer opnieuw gaat beginnen. En dat allemaal zonder klagen.

Ik wou dat ik dit eerder had geweten. Dat je kinderen je naar je naar huis brengen. Dat ze de weg naar je hart openen als geen ander.
In yoga spreekt men van karma yoga (doen), bhakti (bidden), raja yoga (mediteren), jnana yoga (kennis) om tot innerlijke wijsheid te komen. Dat huis in je hart dus. Zet daar wat mij betreft gerust het moederschap naast.

Er wordt wel eens gezegd dat de tijd van (zelf)ontwikkeling ten einde komt eens je ouder bent. Onwaar. Uiteraard is het in het begin moeilijk om formele momentjes te vinden om bijvoorbeeld op je meditatiekussen te zitten. Daar staat tegenover, dat moederschap een continue uitnodiging is thuis te komen in je eigen hart.

Wanneer we dat pad kiezen, is het vervolgens onze taak om met die liefde die vanzelf met onze kinderen geboren wordt en zich exponentieel vermenigvuldigt, de wereld aan te steken. Het zou zonde zijn om enkel binnenskamers kleine vuurtjes te laten branden.

“That this may serve the benefit of all sentient beings”. Dit zinnetje hoorde ik zo vaak in de yogaschool en vond ik wat sektarisch klinken. Ik snapte het wel maar nu voel ik het dus ook. Omdat de liefde zo vanzelf stroomt. Danku kindje.

BOEKENTIP voor vaktherapeuten, in het bijzonder muziektherapeuten en beeldend therapeuten die met kinderen werken: Affectregulatie via muziek en beeld voor kinderen met een ontwikkelingsproblematiek. Ik schreef een boekbespreking voor TPEP. Deze is niet vrij toegankelijk dus als je interesse hebt, stuur me dan een PM, dan kan ik je verder helpen. Zonder twijfel het beste boek in ons taalgebied tot hiertoe. Warm aanbevolen!

https://www.tpep.nl/artikel/2699/