Quadrum Architectural Studio

Ջիմ Թորոսյան 100

Անկախ բոլոր կոչումներից ու մրցանակներից, որոնք քիչ չէին Ճարտարապետի կյանքում, նրա անունը վաղուց արդեն 20-րդ դարի հայկական ճարտարապետության փառահեղ շրջափուլի խորհրդանիշներից մեկն է դարձել: Ճարտարապետության միջազգային ակադեմիայի իսկական անդամ, ԽՍՀՄ Գեղարվեստի ակադեմիայի իսկական անդամ, ԽՍՀՄ և Ռուսաստանի Դաշնության ճարտարապետության և շինարարության ակադեմիայի ակադեմիկոս, ԽՍՀՄ ժողովրդական ճարտարապետ, Հայաստանի վաստակավոր ճարտարապետ, ՀՀ և ԽՍՀՄ պետական մրցանակների և բազմաթիվ այլ կոչումների և պարգևների դափնեկիր, Երևան և Սպիտակ քաղաքների պատվավոր քաղաքացի, ԵՃՇՊՀ պրոֆեսոր․․․Կամ պարզապես ճարտարապետ ՋԻՄ ԹՈՐՈՍՅԱՆ․․․ Ինքն էլ ամենից վեր էր դասում Ճարտարապետի կոչումը։
ՋԻՄ ՊԵՏՐՈՍԻ ԹՈՐՈՍՅԱՆԻ 100-ամյակի կապակցությամբ կազմակերվող միջոցառումներից մեկը տեղի կունենա Հայաստանի ճարտարապետների պալատում 2026 թվականի ապրիլի 23-ին, ժամը 18-ին (Բաղրամյան պողոտա 17):
Վարպետի գործընկերներն ու աշակերտները, ընտանիքի անդամները, նրան ճանաչող մարդիկ կխոսեն, կհիշեն և արժանին կմատուցեն նրա թողած ժառանգությանը: Կդիտվեն լուսանկարներ և ֆիլմեր՝ Ջիմ Թորոսյանի մասին, կհնչի նրա խոսքը:

📍 մարզ Լոռի | համայնք Սպիտակ | գյուղ Մեծ Պարնի

Ներկայացնում ենք մեր նախագծերից, Փամբակի հովտում գտնվող Ռազմիկ Դավոյանի հայրական տան վերականգնումը եվ տարածքի բարեկարգումը

Նախագծի շրջանակում կատարվել է տարածքում առկա (պահպանված) 1800-ականների գլխատան ամրակայում՝ ավանդական մեթոդների կիրառմամբ: Ներկայումս ընթացքի մեջ է գլխատանը կից մեկհարկանի բնակելի տան կառուցումը, թանգարան–սրահի ձևավորումը, ինչպես նաև ամբողջ հողամասի համալիր բարեկարգումը։
Նախագծի հիմնական նպատակը պատմական շերտի՝ ժողովրդական տան պահպանությունն ու արժևորումն է՝ այն ներդաշնակորեն համադրելով նոր կառուցապատման հետ և ձևավորելով ամբողջական ճարտարապետական միջավայր։
Լուսանկարներում ներկայացված են տարածքի նախնական վիճակը, շինարարության ընթացքը և նախագծային գծագրերը։


ՀԱՏՎԱԾ «ԽԱՉԵՐԻ ՋԱՐԴԸ» ՊՈԵՄԻՑ

Այս տառապանքը երկարում է շատ,
Եվ իմ սրտի մեջ
Մեկը անընդհատ լալիս է, խոսում,
Եվ ինձնից առաջ ընկնելով անվերջ,
Գիշերվա միջով մեր տուն է հոսում:

Իսկ տունն անցյալի հուշերի վրա
Ննջում է արդեն տրտմությամբ իր հեզ,
Ես իմ մանկության ետևից ընկած՝
Գնում եմ մոլոր երեխայի պես:

Իմ մանկության դեմ մոլոր է մնում
Հասունությունը իմ անօգնական,-
Հին փշրանքներ են զարդարում հոգիս,
Կրակնե՛ր, բույրե՜ր, երազներ չկան:

Եվ գյուղը հանկարծ ցոլում է իմ դեմ
Ցանկապատերի քարե կարերով,
Մեր տունը և իր ցանկապատը հին՝
Կանաչ բազալտի անտաշ քարերով:

Ամեն բան մեկից զնգում է հանկարծ,
Արծաթ ձայներ են երկինք համբառնում,
Այդ փոքրիկ տնից, մոռացված տնից
Աստվածաշնչի բուրմունք եմ առնում:

Ռազմիկ Դավոյան 1973 թ.