Samet

در کشور ما ذهن، بدن را محدود می‌کند...

رئالیستی نوشتن، خیلی کار دشواری است. ما بیشتر رئالیسم‌زده هستیم.مثل سیاست‌زدگی و صحبت‌های بیش از اندازه‌ای که گاه در مورد مسائل زنان می‌شود و گاه این مسائل باعث می‌شود که واقعیت پوشانده شود. معمولا غیاب‌های درون وضعیت برای من جالب است تا حضور؛ امر نادیدنی، امر ناشنیدنی، سکوتی که در یک هیاهو هست، جنونی که درون عقل است.

در ادبیات جهان هم می‌بینید که فلوبر جهشی ایجاد می‌کند و پروست آن را ارتقاء می‌دهد. ما باید عبور کنیم و این به معنای «شدن» مداوم است. ما بیشتر در حال تکرار هستیم به جای اینکه سوژه‌هایی باشیم حامل حقیقت. ما نباید به یک حقیقت ایستا تکیه کنیم و آن را در متون متفاوت پیاده کنیم.
خواندن کلاسیک‌ها خیلی مهم است و کسانی که بدون اشراف بر ادبیات کلاسیک، پست‌مدرن می‌نویسند،به کار خود لطمه می‌زنند و چیز قابل تاملی هم از کارشان درنمی‌آید. متن‌ها هنگامی اهمیت پیدا می‌کنند که ما با تکیه بر ادبیات کلاسیک، پرشی به سوی فرم‌های جدید داشته باشیم. در ادبیات جهان هم ما جویس را داریم، بعد بکت و سپس آلن رب‌گریه.