Kabul Secularism

در پس اندیشه هایت فرمانروایی بزرگ ایستاده است !

متصور شدن جامعه بدون وجودت را در هیچ اندیشه ای نمیتوان امکان بخشید .
جامعه ای سراسر از پوچی و لودگی و بی معنایی و زندگی در عصر غار نشینی را میتوان تا به حال دستاورد آدمی حساب کرد ، وقتی وجودت را به فراموشی می سپاردن .
ولی اما این تفکر غیر ممکن بود، تفکری که به حذف تو بی اندیشد و وجودت را ناقص ترین و پر تشنج ترین چالش آدمی به شمار بیاورند.
چه بر سر جامعه می آمد ، اگر مفهوم زن همان مفهوم کهن و بی ارزش باقی می ماند و معترضی برای دادخواهی حق خویش ، جامعه ای را به خود جلب نمی کرد؟ آیا میتوان تمام دستاورد آدمی و پیشرفت انسانی را متأثر از وجود تو نپنداشت . مگر ممکن بود بدون تو انسان به فضا برود حتی اگر راه تکثر بشری شکلی دیگری می داشت ؟ نه هیچ چیز ممکن نبود اگر تو وجود نداشتی ، میتوان به وضوح شاهکار آفریننده را در وجودت دید . بدون تو جامعه ناقص خواهد بود و پیرامونش به هیچ انگاری ختم می شد و هیچ دستاوردی برای بشریت به ارمغان نمیامد، هیچ تلاشی برای بقا صورت نمی گرفت و هیچ امیدی سرنوشت بشر را تعیین نمیکرد ، هیچ جنگی در نمی گرفت و هیچ صلحی در میان نمی آمد .
واقعا فلسفه انسانی چقدر محدود و زشت می شد اگر تو نبودی . اگر نبودی آیا کسی به عبادت خدایی می پرداخت ؟ اگر نبودی آیا میشد مفهوم انسان را کشف کرد ؟ بدون تو هیچ چیز معنا نداشت و انسان در همان عصر منزوی غار می شد و من هم در باره ارزش تو نمی نوشتم و در همان غار به شکار و سیر کردن شکمم فکر میکردم ...
تو به تمام مفاهیم معنا بخشیدی و انسان را به فراتر از آنچه که متصور می شد رساندی ، اما تا به حال کسی مفهوم وجود تو را آنطور که باید درک نکرده است .
وجودت خجسته باد ، روزت خجسته باد ...

دیگر ماتم هایم مات شده اند!
انقدر ماتم گرفتم که دیگر بی حس شده ام ...

زمانی که در نزدیکیت یک بمب منفجر میشود زمان متوقف میشود دیگر هیچ چیز را نمیشنوی و هیچ کسی را نمیبینی جز صدای نفس نفس کشیدن خود را جز دردی که ناشی از جراحت بمب حاصل شده است را حس میکنی و بس اما این حس هم محدود به مقدار خونی که در بدنت است میباشد . دیگر هیچ چیز و هیچ کس برایت ارزش ندارد آنقدر در خونِ جسم بی حرکت و بی حس خود غرق میشوی که همین غرق شدن مجرایی تنفسی تورا میبندد و برای همیشه زمان برایت متوقف میشود . درد دارد برادر میدانم ، میدانم خواهرم دردی که شدید تر از دوران قاعده گی توست ، دردی که با هیچ دردی قابل قیاس نیست .دردی که سالهاست در وجود ما ریشه دوانده است که گویی فکر ریشه کن کردن این درد در ذهن هیچ رهبری خطور نمیکند . رهبرانی که مانند لاشخوار از گوشت و خون مردم تغذیه میکنند.
مردمی را که سالهاست در محدوده ی تفکری قرار داده اند و سالهاست در وجود خود بیگانه اند که حتی نمیتوانند خواست وجودی خود را با خود در میان بگذارند ! نمیتوان به راه راست بشارت داد .
۱۴۰۰ سال میشود که فرصت مطالعه کردن را از مردم گرفته اند و به جای آن تجربه کردن تاریخ را داده اند ، این جماعت سالهاست عصر قرون وسطا را تجربه میکنند ولی تفاوت فاحشی میان عصرها وجود دارد تفاوت در آن است که قرون وسطا میدانستند برای چه چیزی میجنگند اما عصر حال نمیدانند برای چه کشته میشوند .
این نیز بگذرد یک عده کشته میشوند و یک عده قهرمان ولی یادمان باشد که ختم کشته شدن بی دلیل در گروه سکولار شدن آن کشور است ، آنگاه حداقل میدانید که برای چه کشته میشوید.
کشوری که در عصر حال زندگی میکند نباید تفکر قرون وسطای داشته باشد...

Toofan Sami Nazari

فرخنده!

یک روز، که تاریخش اصلا مهم نیست
در یک چهارراه، که آدرسش اهمیتی ندارد
یک دختر، که اسمش را کاری نداریم
به زیارتی رسید
و ایستاد..
و منتظر ماند...
و نرفت
مردانی، که به سطح تحصیلاتشان توجه نداریم
از کنار دختر، که لباسش در قصه ما نقشی ندارد
به خیابانی، که تعداد موتر هایش را در نظر نمیگیریم
وارد می شدند
و پولیس بود
و ترافیک بود
و کسی نمی ایستاد
یک انگشت توهین آمیز
چند سنگ بزرگ
چند لگد
چند لیتر تیل
چند صد کلمه‌ی تحقیر کننده
یک شعله آتش!
با پیکر دختر برخورد کرد
و میهنی، که اسمش را نمی بریم
مردمی، که نامهایشان را فراموش می کنیم
دینی، که نقشش را در این حادثه از یاد نمی بریم

به زندگی دخترک پایان داد...

فرخنده !
شرمنده ام از اینکه باتو چنین شد ، تو مردترین زن این مملکت بودی و در خاطره ها زنده خواهی ماند ! شرمنده از اینکه اسم خود را مرد گذاشته ایم !
تو با اینگونه رفتنت ثابت کردی که این کشور یک مرد داشت و او تو بودی ،
این جنایت فراموش میشود از ذهن حکومت ولی از ذهن ما هرگز فراموش نخواهد شد ، اسم تو در کوچه و پس کوچه ها تکثیر میشود ! تو سر بالا رفتی و ما روی سیاه تر از همیشه در گوشه ای انزوا کرده ایم ولی اما این انزوا ادامه نخواهد یافت و بدان راه تو مقدس ترین راهی است که انسان را به معنویت میرساند . بدان که دیگر نفس کشیدن در هوای که تورا سوزاندن برایم اعذاب آور و همین اعذاب از صدبار سوختن بدتر است.
اما دیدی که چطور از وجودت وحشت کرده بودند ، دیدی که چطور برای حفظ خود تورا نابود کردند ، دیدی که چطور از سالم گذاشتن جسد تو خوف داشتن حتی ترسیدن که مباد جسد تو نابودشان کند..
ولی ما جزئی از جسد تو هستیم و ما نخواهیم فراموش کرد ، راه تو ادامه خواهد داشت و تا زمانی که نفس میکشم از تو به عنوان قهرمان یادخواهم کرد ..
قسم به اسمت که تو راهی را شروع کردی و ما ادامه خواهیم داد،
تو جلدی را حریق کردی و ما جلدها را خواهیم کرد ...