Zan Times

احمد ظاهر اسطوره بود. زندگی کوتاه‌اش در اوج آشنایی افغانستان با جهان مدرن سپری شد. او وقتی شاگرد لیسه بود، افغانستان در عرصه سیاست، اقتصاد، فرهنگ، موسیقی، ادبیات و اداره دوره طولانی درد مواجهه و تلفیق را سپری کرده و به دستاوردهایی رسیده بود. کشور در بیشتر دوران عمر او، قانون اساسی مشروطه، آزادی تشکل، ادبیات و شعر در حال جوشش، موسیقی کلاسیک و مدرن پخته، شیوه جدید شهرسازی و اداره و اقتصاد بورژوایی داشت. طبقه متوسط و سواد و فابریکه و ماشین گل‌های سرسبد جامعه شده و در همه‌جا (شهر و روستا) ذهن مردم را مشغول کرده بودند.
جمعی برای توقف آن جریان و دیگران برای پیوستن و همراهی با آن برنامه می‌چیدند.

جامعه به سه مسیر اصلی دچار انشقاق جدی و فعال شده بود: الف) مسیر حفاظت از سنت، ب) مسیر عبور انقلابی از سنت، ج) مسیر تلفیق سنت و ترقی. احمد ظاهر در مسیر سومی (تلفیق سنت و ترقی) شگفته بود، و چه شگفتنی!

احمد ظاهر در سال ۱۹۴۶ به‌دنیا آمده و در سال ۱۹۷۹ چشم از جهان فرو بسته است. او سی‌وسه سال عمر کرده و در سه دهه از زیباترین بخش تاریخ افغانستان معاصر زیسته بود. گویا احمد ظاهر نماد درخشش و شگفتگی بوده است.

برای مطالعه متن کامل روی لینک آن در کامنت کلیک کنید.

بعد از بسته شدن مکتب‌ها و در جریان این چهارونیم سال گذشته، من به خاطر معلولیتم و به خاطر زیاد شدن سن‌ام به مایه نگرانی خانواده‌ام تبدیل شدم. پدر و مادرم، مادر کلان، عمه و خاله‌هایم همه‌شان بخاطر من خجالت می‌کشند و نگران این هستند که چه کسی قرار است با من ازدواج کند. چون به گفته‌ی آنها با این مشکلی که من دارم کسی حاضر نخواهد شد با من ازدواج کند.

همیشه فکر می‌کردم که معلولیتم بسیار جدی نیست؛ می‌توانم راه بروم، کار و بازی کنم. اما خانواده‌ام خیلی نگران هستند که مردم چی می‌گوید، آنها حتی دوست ندارند مرا با خود در محافل ببرند. در محفل عروسی کاکایم می‌خواستم برقصم خاله‌ام مانع من شد و گفت که با این پایت می‌خواهی برقصی و توجه همه را به خود جلب کنی؟

اصلا نمی‌دانم محبت پدری چگونه است، از پدرم زیاد می‌ترسم، حتی نمی‌توانم با او روی یک دسترخوان نشسته نان بخورم. گاهی فکر می‌کنم مادرم مرا دوست دارد؛ ولی نگرانی‌اش از بابت آینده و ازدواج من باعث می‌شود که از من بدش بیاید. مادرم می ترسد بخاطر کج بودن پایم شاید هیچکس با من ازدواج نکند و تا آخر عمر مجرد و روی دوش او بمانم.

چندین سال پیش، زمانی که حدود شش سال داشتم، با یک موتر کرولا تصادف کردم؛ اما خوشبختانه آسیب جدی ندیدم. با این حال، آنچه بیشتر از حادثه در ذهنم باقی مانده، سخنی است که مادرم سال‌ها بعد به من گفت. او یک روز با ناراحتی گفت: «کاش در همان حادثه مرده بودی و این همه رنج و نگرانی برای خودت و من به وجود نمی‌آمد.»

مادرم این سخن را پس از آن گفت که خاله‌ام به او توصیه کرده بود هرچه زودتر مرا شوهر دهد، زیرا به باور او هر چه بزرگتر می‌شدم، معلولیتم بیشتر به چشم می‌آمد. این حرف‌ها باعث شد احساس کنم که معلولیتم نه تنها برای خودم، بلکه برای خانواده‌ام نیز به عنوان یک نگرانی بزرگ دیده می‌شود.

برای مطالعه ادامه روایت، روی لینک آن در بخش کامنت کلیک کنید.

We are honoured to share that Zan Times has been shortlisted for the 2026 IPI-IMS Free Media Pioneer Award.

At a time when the Taliban have waged a war on Afghan women’s rights, freedom, education, work, and public life, we are standing our ground as Afghan women journalists.

We are telling the story of Afghanistan, the only country in the world where girls are banned from education, women are barred from almost all public employment, and an entire generation is being pushed out of public life.

The story of Afghanistan today cannot be told without women.
At Zan Times, we are telling that story loudly and clearly, hoping the world will listen.

We are overjoyed to be shortlisted alongside courageous and vibrant media organizations from around the world.

As IPI said in its announcement, this year’s shortlist recognizes organizations that have been “true trailblazers in opening up new frontiers for the free flow of news and information.”
We are proud to stand among them.

Congratulations to all the shortlisted organizations!

This recognition belongs to our courageous reporters, editors, contributors, readers, and supporters and to every Afghan woman who refuses to be erased.

https://ipi.media/11-trailblazing-organisations-shortlisted-for-2026-ipi-ims-free-media-pioneer-award/