Shafiq Poya

درگیری میان پاکستان وطالبان، درگیری میان پدر وپسر است نه جنگ یک ملت.

درصورتیکه یک حکومت بیرون شده از آرای مردم می بود که در آن همه اقوام افغانستان، زنان، احزاب سیاسی وجوانان نقش میداشتند وجامعه جهانی نیز آن را به رسمیت می شناخت، دفاع از وطن، وجبه دینی وملی حساب می‌شد. اما اکنون چنین نیست؛ وطن در دستان ناپاک یک گروه قومی وتروریستی به نام "طالب" قرار دارد که نه مشروعیت داخلی دارد ونه بین مللی، در این صورت ما ازکی حمایت کنیم؟ وقتی اینها هموطنان خودشان را کشتند، بر مناطق هوطنان خودشان در شمال لشکر کشی کردند، معادن شان را چور نمودند، به خانه وکاشانه شان تجاوز کردند، وقتی هزارها جوان را به نام تاجیک زندانی کرده وشکنجه نمودند، اکنون چی کسانی وبرای چی صدا بلند کنند؟ زمانی هزاران خانواده را در مناطق غیر پشتون نشین کوچ اجباری دادند وجایداد ها وزمین های شان را غصب کردند، نتیجه اش می شود همین سکوت، سکوت معنادار که همه‌ی غیر پشتون ها اکنون نجام می دهند معناداراست. شما بر غم ما خندید، شما به جنازه های جوانان بی گناه ما اجازه دفن ندادید، شما بر دختران مبارز ما تجاوز کردید واز آنها مدرک برداشتید، شما درب مکاتب ودانشگاه ها را به دلیل فرهنگ قبیلوی تان بستید، اکنون همه نگاه می کنند، همه می بینند وحس ملی ووطن‌پرستی را کنار گذاشته اند تا شاید کوچک ترین انتقامی از این گروه تروریستی گرفته باشند.
حتما به یاد دارید که پاکستانی ها را بر پنجشیر آوردید وهواپیما های شان بمباردمان کرد واکنون نیز هزاران تروریست خارجی را در این منطقه ودیگر مناطق شمال جابجا کردید، تا از منافع قبیلوی تان دفاع کنند.
اگر مردم ما هموطن تان بود، حس ملی شما در این چهار سال کجا بود وچرا تحریک نمی شد؟
در بیست سال این طالبان بودند مه خوش خدمتی به پاکستان می کردند وهزاران انسان را در انتحار وانفجار کشتند.
عکس ازهجوم قبیله بر پنجشیر