Ukit Ng Ina

Happy Happy Birthday Dior Caelan Cha & Denz
Ang bilis 1year na agad yun? 😍😍😍

From Mother's Day to Father's Day, thank you for making Ukit ng Ina part of your celebrations once again! 💙☕

Seeing the PHILEXPORT family proudly holding their personalized DIY mugs brings us so much joy.

Thank you for your continued trust and support.

We are honored to create memorable experiences with you, one souvenir at a time!

Ok NEXT 😍

⚠️ WARNING: LONG POST AHEAD ⚠️

Last Sunday, during our event in Quezon City, bigla akong nahilo, nagsuka, namutla, at halos mawalan ng lahat ng senses ko—maliban sa pandinig. Sa totoo lang, akala ko end game ko na. Akala ko hindi na ako makakauwi sa mga anak ko.

Sobrang lungkot at takot ang naramdaman ko. Paulit-ulit sa isip ko, "Bakit? Bakit dito matatapos?" Hindi pa pwede. May 3-year-old at 2-year-old akong naghihintay sa pag-uwi ko. May nanay akong napakarami nang pinagdaanang pagsubok sa buhay at ayokong dagdagan pa ang sakit na dinadala niya.

At higit sa lahat, kasama ko ang panganay ko noong mga oras na iyon. Ayokong maranasan niya ang trauma na makita ang mahal mo sa buhay na lumalaban para mabuhay. Alam ko kung gaano kasakit ang mawalan at gaano kabigat ang trauma na naiiwan nito.

Pero salamat, Lord. Salamat dahil binigyan Mo pa ako ng isa pang pagkakataon para makasama ang pamilya ko, para mayakap pa ang mga anak ko, at para makauwi pa sa kanila.

Napakaswerte ko dahil kayo ang mga taong kasama ko noong mga oras na iyon. Dahil kung hindi, baka hindi na ako nakauwi.

❤️ To my one and only daughter,

I really admire how you handled the situation. Hindi na ako makadilat noon, hindi ko na maigalaw ang mga kamay ko, wala na akong kontrol sa katawan ko, pero naririnig kita.

"Penge pong asukal."
"Pwede pong pa-BP si Mama?"
"Ma... Ma..."

Patuloy mong minamasahe ang ulo at batok ko habang tinatawag mo ako. Anak, sobrang tapang mo. Hindi ko maipaliwanag kung gaano kapuno ng pasasalamat ang puso ko na ikaw ang kasama ko noong araw na iyon.

❤️ To the team of Sir Kreng and Ma'am Haide,

Pasensya na po kung nakagawa ako ng eksena sa inyong event. Hindi ko man nakuha ang lahat ng pangalan ninyo, hindi ko po makakalimutan ang inyong mga mukha at kabutihan.

Maraming salamat dahil hindi ninyo ako pinabayaan. Sa mga taong walang sawang nagmasahe sa ulo, kamay, at nag-aalaga sa akin habang wala akong lakas—maraming, maraming salamat. Hindi sapat ang mga salita para ipahayag ang pasasalamat ko.

❤️ To my partner Arson and Papa Wilson,

Salamat dahil kahit alam kong nagpa-panic na rin, nagawa nyo pa ring tapusin ang trabaho sa booth.

❤️ And lastly, to my very brave Mom,

Salamat dahil hindi ka tumigil na ipagdasal ako. Alam kong sobrang nag-aalala ka, pero patuloy kang kumapit sa pananampalataya.

Hindi ko maisip ang sakit, lungkot, at hirap na maiiwan ko sa mga mahal ko sa buhay kung hindi ako iniligtas ni Lord noong araw na iyon.

In just a span of almost 6 hours, everything changed. From being surrounded by happy people, laughter, and celebration, I suddenly found myself lying in an emergency room.

One moment I was enjoying the event, doing what I love, and the next, I was fighting to stay conscious. Life really has a way of reminding us how quickly things can change and how fragile we truly are.

Minsan, sobrang abala tayo sa paghahanap ng mas magandang kinabukasan kaya nakakalimutan nating pahalagahan ang kasalukuyan. Akala natin marami pa tayong oras, pero isang iglap lang pala ang pagitan ng "mamaya" at "paano kung wala nang mamaya."

Kaya habang may pagkakataon pa:
✔️ Sabihin mo sa mga mahal mo na mahal mo sila.
✔️ Magpahinga kapag kailangan.
✔️ Alagaan ang sarili.
✔️ Spend time with the people you love
✔️ At huwag kalimutang magpasalamat sa bawat araw na ibinibigay ng Diyos.

"Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that take our breath away."

📖 Psalm 118:17
"I shall not die, but live, and declare the works of the Lord."

To God be all the glory. 🙏❤️