SAYU

රාවන් පඩිපෙළෙන් පහළට බැස්ස මොහොතේම ඈන්ගේ හුස්ම එක තත්පරයකට නතර වුණා.
තෙත් කොණ්ඩය, සුදු ටී ෂර්ට් එකට වැටුණු හිරු එළිය, ඒ අහංකාර කඩවසම් පෙනුම......ඇය නොහිතාම හිතුවේ,"මේ වගේ කෙනෙක්ගෙ ආදරේ දිනාගන්න නම් ලේසියෙන් බැහැ…"කියලා.

ඒත් ඔහුගේ ඇස්වල තියෙන්නේ ඇයට නොකියපු වෙනම කතාවක්!”.................රාවන්(රාක්ෂයාගේ ආලය ).............
තිස් හත් වැනි කොටස🌹

ICU කාමරේ ඇතුළේ තිබුණේ අමුතුම නිහඬතාවයක්.මැෂින්වල "බීප්... බීප්..." හඬ විතරක් හෙමින් ඇහෙනවා.
රාවන් ඩැනීගේ ඇඳ ළඟම හිටගෙන හිටියා.
ඔහුගේ ඇස් රතු වෙලා.දවස් හයක් තිස්සේ හරියට නින්දක් නැති වෙහෙස මුළු මුහුණ පුරාම ඇඳිලා.ඒත් ඒ මොහොතේ...
ඔහුගේ ඇස්වල තිබුණේ වෙහෙස නෙවෙයි.
බයක් එක්ක හිත පුරාවට පිරුණු ආදරයක් ,අහිමි වෙයි කියන තැතිගැන්මක්.ඩැනී හෙමින් ඇස් ඇරලා ඔහු දිහා බැලුවා.ඔහුගෙ ඇස් බොඳ වෙලා.
අමාරුවෙන් ඔහු බලන්න උත්සහ කළා.
ඒත්..

ඔහු තම එකම පුතාව ,තමා පණ මෙන් ආදරය කළ හිතුවක්කාර දඩබ්බරයව හඳුනාගත්තා.රාවන්ගේ පපුව ඇතුළේ මොනවදෝ හිරවෙනවා වගේ දැනුණා.

"පප්පා..."

ඔහුගේ හඬ වෙව්ලුවා.

"මං මෙතන..."

ඩැනීගේ ඇස් අග තෙත් වුණා.දවස් හයක් අඳුරක ගිලිලා හිටපු මනුස්සයෙක්...
ඇස් ඇරපු ගමන්ම දැක්කේ තමන්ගෙ එකම පුතාව.ඔහු හෙමින් දෙතොල් හෙලෙව්වා.

"පු..."

රාවන් ඉක්මනට ඩැනී ලගට ළං වුණා.
"පප්පා..."
"මං මෙතන...පප්පගෙ සුදු පුතා ......මේ ඉන්නෙ ...මේ"

රාවන් කිව්වෙ ගැහෙන හදවතින්..දින හයකින් නොඇසුණු නොඇරුණු ඒ ඇස් ඇරිලා ඒ හඩ ඇහෙද්දි ඔහුගේ දෙපා හිරි වැටුණා.
ඩැනීගේ හුස්ම තවමත් බරයි.
ඔහුට වචන පිටකරන්නත් අමාරුයි. ඒත් ඔහු අත හොලවන්න උත්සාහ කළා.රාවන් ඉක්මනට ඒ අත තම අත් දෙකෙන්ම අල්ලගත්තා.

"පුතා..."

අවසානයේ ඒ වචනය පිට වුණා.
රාවන්ගේ ඇස්වල කඳුළු පිරුණා.
ඔහුට තවත් ඒවා නවත්තගන්න බැරි වුණා.උණු කඳුළු බිංදු එකින් එක කම්මුල් දිගේ වැටුණා.

"ඔව් පප්පා..."
"මං මෙතන..."

ඩැනී තවමත් ඔහු දිහාම බලාගෙන හිටියා.හරියට...මේ දවස් හයක් පුරාම හොයපු දෙයක් හම්බුණා වගේ.
ඊට පස්සේ...ඔහු අමාරුවෙන් තවත් වචන දෙක තුනක් එකතු කළා.

"කෑවද..."

රාවන්ගේ හුස්ම නතර වුණා.කෑවද...එච්චරයි.
දවස් හයක් මරණයත් එක්ක සටන් කරපු මනුස්සයා...
ඇස් ඇරපු ගමන්ම අහන්නේ ඒක.
තමන්ගේ පුතා කෑවද කියලා.
රාවන්ට තවත් ඉන්න බැරි වුණා.
ඔහු ඩැනීගේ අතට නළල තියාගත්තා.

"අනේ පප්පා..."

ඔහු හඩ තද කරගෙන ඇඬුවා.

"අනේ මට සමාවෙන්න..."
ඩැනීගේ ඇස් පුදුමයෙන් ගැස්සුණා.
"මට සමාවෙන්න පප්පා..."
"මං ඔයාට ගොඩක් රිද්දුවා..."
"ගොඩක් නරක විදිහට මම පප්පට කතා කළා..."
"ඔයාට වෛර කළා..."
"ඒත්..."
ඔහුගේ හඬ කැඩුණා.

"ඒත් ඔයා මාව දාලා යයි කියලා හිතුණ වෙලාවේ..."

"මට මගේ ජීජීවිතේම මනැති වුණා වගේ දැනුණා පප්පා..."

ඩැනීගේ ඇස්වලත් කඳුළු දිලිසුණා.
මැෂින්වලට සම්බන්ධ වෙලා හිටියත්...
ඔහු තවමත් තාත්තා කෙනෙක්.
ඔහු හෙමින් තම ඇඟිලි රාවන්ගේ අත උඩ තද කළා.

"පිස්සා....."

ඔහුගේ දුර්වල හඬ ඇහුණා.
රාවන් හිස ඉස්සුවා.
ඩැනී හෙමින් හිනාවෙන්න උත්සාහ කළා.
"තාත්තලා..."අමාරුවෙන් ඒ වචනෙ කියලා ඔහු හුස්මක් ගත්තා.

"කවදාවත් පුතාලා එක්ක..."
"තරහා වෙන්නෙ නෑ..."
ඒ වචන ටිකට රාවන්ගේ හදවතම කඩා වැටුණා.

ඔහුට මතක් වුණේ...පුංචි කාලේ තමන් වැටුණම උස්සපු ඒ අත්.
ලෙඩ වුණාම රෑ පුරා නිදි නැතුව හිටපු ඒ ඇස්.
හැම උපන්දිනේකම තමන්ට කලින් සතුටු වුණු ඒ හිනාව.
ඔහු මෙච්චර කාලයක් වෛර කළේ...
තමන්ට ලෝකෙටත් වඩා ආදරේ කරපු මනුස්සයෙක්ට.

"පප්පා..."

රාවන්ගේ හඬ බිඳුණා.
"I love you pappaaa.."
කාමරේ නිහඬ වුණා.තත්පරයක්.
දෙකක්.ඩැනීගේ ඇස්වලින් කඳුළක් ගලාගෙන ආවා.ඒ කඳුළ ඇතුළේ තිබුණේ...
අවුරුදු ගාණක් බලාගෙන හිටපු වචන දෙකක සතුට.

ඔහු හෙමින් ඇස් පියාගත්තා.
මුහුණේ පුංචි හිනාවක් ඇඳෙමින්.
හරියට...
"මං ඒක දැනගෙන හිටියෙ සුදු පුතා..."කියන්න වගේ.........................................................................

ඩැනී සූරියබණ්ඩාරගේ සමීපතම ව්‍යාපාරික හවුල්කරුවා වුණේ ලයනල් විජේරත්න.

අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ ව්‍යාපාර ලෝකයේ එකට වැඩ කරපු ඒ දෙන්නා අතර තිබුණේ යාළුකමකටත් වඩා සහෝදර බැඳීමක්.

ලයනල්ට හිටියේ එකම දියණිය.

ඈන්.

ලස්සන...

උගත්...

සංවර...

ධනවත් පවුලක එකම උරුමක්කාරිය.
ඇය ගැන කිසිම අඩුවක් කියන්න කාටවත් බැරි වුණා.

ඒ නිසාම ලයනල්ගේ හිතේ ලොකු බලාපොරොත්තුවක් තිබුණා.කවදා හරි ඈන්ව රාවන්ට විවාහ කරලා දෙන්න.

ඩැනීගේ හිතෙත් ඒ අදහස නොතිබුණා නෙවෙයි.

ඈන් වගේ කෙල්ලෙක් තමන්ගේ පුතාගේ ජීවිතේට ආවොත් නරකක් වෙයි කියලා ඔහු කවදාවත් හිතුවේ නැහැ.

ඒත්...

රාවන් නම් සත පහකටවත් ඒ ගැන ගණන් ගත්තේ නැහැ.

ඈන් ලස්සනයි.

හොඳයි.

උගත්.

හැමදේම තියෙනවා.

ඒත්...

රාවන්ගේ හිතේ හෙමින් හෙමින් මුල් ඇදගෙන හිටපු අඩවන් කෝපි පාට ඇස් ඇති පුංචි කෙල්ල තරම් නම්...

ඈන්ව ඔහුට වටින්නේ නැහැ.

"ඩැඩී... කොහෙද රාවන්...?"

ඩැනීව බලන්න රෝහලට ආපු ඈන්, ලයනල් ළඟට ඇවිත් ඇහුවා.ලයනල් සිනාසෙමින් තම ඔරලෝසුව දිහා බැලුවා.

"රාවන් ගියා රූම් එකට රෙස්ට් කරන්න."

"එයාට ගොඩක් මහන්සි ඇති.තාම බිස්නස් වැඩවලට අලුත් නිසා හෙම්බත් වෙලා ඇති."

ඔහු හෙමින් හිස සැලුවා.

"අනික ටිකක් හිතුවක්කාරයා."

"හිතුවක්කාර විදිහටමයි තීන්දු තීරණ ගන්නෙ."

"ඩැනී වගේ නම් නෙවෙයි."

ඒ වචන ටික කිව්වේ බැරෑරුම් ස්වරූපයෙන්.

ඈන්ගේ ඇහිබැම ටිකක් ඉහළ ගියා.

"ඒ කිව්වෙ ඩැඩී...?"

ලයනල්ට හිනා ගියා.

"ඒ කිව්වෙ රාවන් කියන්නෙ කාගෙවත් කීමක් අහන කෙනෙක් නෙවෙයි.එයාට ඕනේ දේ එයා කරන්නෙ .එයා කාගෙන්වත් උපදෙස් ගන්න කැමති නැහැ."

"අපේ බිස්නස් වලට වුණත්..."

එතනින් ලයනල් කතාව නතර කළා.

ඊට පස්සේ හෙමින් සිනාසෙමින් තම දියණිය දිහා බැලුවා.

"දුව..."

"ඔයාටම තමයි රාවන්ව මෙල්ල කරගන්න වෙන්නෙ."

ඈන් දිගු හුස්මක් ගත්තා.

"බලමු ඩැඩී..."

ඇය දෙතොල් පුම්බගත්තා.

"එයා ඩෝන්ට් කෙයාර් අනේ."

"මාව කෙයාර් කරන්නෙත් නැහැ."

ලයනල්ට හොඳටම හිනා ගියා.

"දුව... ඩෝන්ට් වොරි."

"මේ ටිකේ ටිකක් රාවන්ගෙ ඔලුව රිලැක්ස් එකේ තියන්න ඕනෙ."

"ම්ම්..."

"ඔයා හෙමීට කාලය අරගෙන ටික ටික ලං වෙන්න."

"රාවන් කියන්නෙ ලේසි පහසු කෙනෙක් නෙවෙයි."

"පේනවනෙ කොල්ලගෙ පෙනුම."

"රාවන් හැන්ඩියා නිසා ඕනෙ කෙල්ලෙක් ඇඟේ එල්ලෙන්න බලන් ඉන්නෙ."

ඈන්ගේ කම්මුල් ටිකක් රතු වුණා.ඇයටත් ඒක පිළිගන්න සිද්ධ වුණා.රාවන් ඇත්තටම කඩවසම්.ඕනෙම තැනක හිටියත් මිනිස්සුන්ගේ අවධානය නතර කරගන්න පුළුවන් තරම්.

"ඩැඩී..."

ඇය හෙමින් කතා කළා.

"ම්ම්...?"

"මං ගිහින් රාවන්ව බලලා එන්නද...?"

ලයනල්ගේ මුහුණේ හිනාව තවත් පුළුල් වුණා.

"යෙස්... යෙස්..."

"මේ දැන්ම."

"නැත්නම් ආයෙමත් ඔය කොල්ලා ෆයිල් ගොඩක් අස්සෙම නැති වෙයි."

ඈන් හිනාවෙමින් නැගිට්ටා.

ඒත්...

ඇය නොදැනගෙන හිටපු එක දෙයක් තිබුණා.
රාවන්ගේ හිත ළඟට යන්න...ලස්සන විතරක් මදි.ධනය විතරක් මදි.උගත්කම විතරක් මදි.
මොකද ඒ හිතේ...

ඇය නොදන්නා නමක් දැනටමත් ලියවෙලා ඉවරයි.ඒ නෙලුම්..............................................................................
හවස හතරට විතර.රාවන් හිටියේ හෝටල් රූම් එකේ.

ලැප්ටොප් එක ඇඳ උඩ ඇරලා.ෆෝන් එක කනේ තියාගෙන.

"නෑ... ඒ ඇග්‍රිමන්ට් එක අදම සයින් වෙන්න ඕනේ..."

ඔහු ජනේලය ළඟ හිටගෙන කතා කරමින් හිටියා.

දවස් කීපයක නින්ද නැති වෙහෙස නිසාම කොණ්ඩෙත් ටිකක් අවුල් වෙලා.

නාගෙන ආව ගමන් නිසා උරහිසට තුවායක් දාගෙන හිටියා.

ඔහුගේ අවධානය තිබුණේ සම්පූර්ණයෙන්ම බිස්නස් කෝල් එකට.

ඒ නිසාම දොර හරියට වහලා තිබුණේ නැහැ.

"ටක්... ටක්..."

ඈන් හෙමින් තට්ටු කළා.

උත්තරයක් නැහැ.

ඇතුළෙන් රාවන්ගේ හඬ ඇහෙනවා.

"Yes... transfer the documents..."

ඈන් හෙමින් දොර තල්ලු කළා.

දොර බාගෙට ඇරුණා.

"රාවන්...?"

ඇය හිස ඇතුළට දාලා බැලුවා.

ඊළඟ තත්පරේ...

ඇගේ ඇස් ටිකක් ලොකු වුණා.රාවන් දොර පැත්තට පිටුපාලා හිටගෙන කෝල් එකේ.

උස සිරුර ජනේලෙන් එන හිරු එළියට කැපිලා පේනවා.වෙහෙස නිසාම ඔහුගේ හකු රේඛාව තවත් දැඩි වෙලා.කොණ්ඩෙ තවමත් ටිකක් තෙත්.ඔහු කතා කරන හැටි දැක්කම...
වෙනදා සෙල්ලක්කාර රාවන් නෙවෙයි.
තීරණ ගන්න පුරුදු වෙමින් ඉන්න ව්‍යාපාරිකයෙක් වගේ.

"නෑ... ඒක ටුමෝරෝ වෙනකන් වෙයිට් කරන්න බෑ..."

ඔහුගේ ගැඹුරු හඬ කාමරේ පුරා පැතිරුණා.

ඈන් මොහොතක් එතනම හිටගෙන බලාගෙන හිටියා.අවුරුදු ගාණක් තිස්සේ දන්න රාවන්ම වුණත්...මේ දවස් ටිකේ ඔහු වෙනස් වෙලා.

තව තවත් පවුරුශය වැඩි වෙලා.තව ගැඹුරු වෙලා.තව කඩවසම් වෙලා.ඇය නොදැනීම හිනාවුණා.

"දෙවියනේ..."

හෙමින්ම ඇගේ හිත ඇතුළෙන් වචනයක් පිට වුණා.

ඒ වෙලාවේ රාවන් හැරුණා.ඈන්ව දැක්කා.
තත්පරයක් පුදුමයෙන් බැලුවා.
ඊට පස්සේ ඇස් වලට පොඩි හිනාවක් ආවා.
ඔහු ෆෝන් එක ටිකක් පහළට කරලා,

"ඈන්...?"

කියලා ඇහුවා.

ඈන් එකපාරටම පියවි සිහියට ආවා.

"අ... සොරි..."

ඇය ලැජ්ජාවෙන් කම්මුල් රතු කරගෙන කිව්වා.

"මං හිතුවෙ ඔයා නිදාගෙන ඇති කියලා..."

රාවන් හිනාවෙලා හිස දෙපැත්තට සැලුවා.

"නිදි...?..."

ඔහු ෆෝන් එක දිහා බලලා කිව්වා.

"මේ අය මට නිදාගන්න දෙන්නෙ නෑ."

ඈන්ටත් හිනා ගියා.

ඒත් ඇගේ හිත ඇතුළේ නම් එකම දෙයක් කැරකුණා.

රාවන් සූරියබණ්ඩාර...ඕනම තැනක හිටියත්, මිනිස්සුන්ගේ අවධානය නතර කරගන්න පුළුවන් .

"Come come...."

ඈන් කාමරයට ඒ අවසරෙන් ඇතුළුවුණා .
රාවන් නිහඬවම ෆෝන් එකෙන් සහ ලැප් එකෙන් ව්‍යාපාරික කටයුතුවල නිරතවෙලා හිටියා.

ඔහුට ඈන් ඇවිත් ඉන්නවා කියලවත් කිසිම ගානක් තිබ්බෙ නැහැ.

මිනිත්තු කිහිපයකට පසු...ඊට පස්සේ ඈන්ම කතා කළා.

"රාවන්..."

"හ්ම්..."

"අද ..."

රාවන්ගේ ඇහිබැමක් ඉහළ ගියා.

"මොකද ?"

ඈන්ගේ කම්මුල් ආයෙමත් රතු වුණා.

"නෑ..."

"මොකුත් නෑ..."

රාවන්ට හිනා ගියා.

ඈන්ගේ ඇස් ලොකු වුණා.

"රාවන්!"

"මොකද?"

ඔහු හිනාවෙමින් ඇහුවා.ඈන් අහක බලාගත්තා.ඒත් ඇගේ දෙතොල්වල නොදැනීම හිනාවක් ඇඳිලා තිබුණා.

රාවන් ඒක දැක්කා.ඒ මොහොතේ ඔහුගේ හිතට අමුතුම හැඟීමක් ආවා.

ඒත්...

ඒ හිතේ කොහේ හරි තවමත් වෙන කෙනෙක්ගේ මතකයක් තිබුණා.

නෙලුම්.

ඒ නම හිතට ආපු ගමන් ඔහුගේ හිනාව පොඩ්ඩක් මැකුණා.ඈන් ඒ වෙනස දැක්කා.

ඒත් හේතුව දැනගෙන හිටියේ නැහැ...

"ඔයා ටිකක් රිලැක්ස් වෙන්නකො...ඔයාට එපා වෙන්නෙ නැද්ද?..."

"අමුතුවෙන් එපා වෙන්න දෙයක් නැහැ ඈන්.මට මේවා තේරෙන්නෙත් නෑ..ඒත් පප්පා වෙනුවෙන් මේ වෙලාවෙ මට මේ දේවල් කරන්නම වෙනවා..."

ලැප්ටොප් එක වසා පසෙකට කරමින් රාවන් නැගී සිටියා.

ඈන් රාවන්ගෙ දඩබ්බර ඇස් දිහාම බලන් හිටියා.හරිම හිතුවක්කාර දඟලන ඇස් දෙකක්.

ඇයට එහෙම හිතුනෙ රාවන් ඉතා වේගයෙන් ඇසි පිය ගසමින් ෆෝන් එක දෙසම නැවතත් බලා සිටිනු දැකයි...

"ඉතින් අනේ ඔය ඔක්කොම බිස්නස් කොහොමත් කවදා හරි ඔයාගෙනි.එතකොට ඉතින් ඕවා කරන්න වෙයි...."

ඈන් කිව්වෙ රාවන්ගෙන් තවත් උත්තරයක් බලාපොරොත්තු වෙමින්.

"අනේ මේ මගුල් නම් මට සෙට් වෙන්නෙ නැහැ.මට නම් මේ එක මගුලක්වත් ඕනිත් නෑ.එපා වෙලා ඉන්නෙ දැනටම...."

ෆෝන් එක පසෙකට දමා දෙනෙත් වසාගෙනම ඔහු අසල තිබූ සෝපාවකින් හිඳගත්තා.

සෝෆාවට බරවෙලා ඇස් පියාගෙන හිටපු රාවන් දිහා ඈන් නිහඬවම බලාගෙන හිටියා.

ඔහුගේ මුහුණ පුරාම තිබුණේ වෙහෙස.
දවස් ගාණකින් හරියට නින්දක් නැති බව හොඳටම පේනවා.

කොණ්ඩෙ ටිකක් අවුල් වෙලා.
ශර්ට් එකේ උඩ බොත්තම් දෙකක් ඇරලා.

අත් දෙක හිස පිටිපස්සට තියාගෙන ඇස් පියාගෙන හිටියේ හරියට මුළු ලෝකෙම බර ඔහුගේ කර මත තියෙනවා වගේ.

ඈන්ගේ හිතට දුකක් ආවා.මේ තරම් දඩබ්බර...මේ තරම් හිතුවක්කාර...

කිසිම දෙයක් ගණන් නොගන්න රාවන්ව ඇය දැකලා තිබුණා.

ඒත්...

මේ වගේ රාවන් කෙනෙක් නම් කවදාවත් දැකලා තිබුණේ නැහැ.

නොදැනීම ඇගේ ඇස් ඔහුගේ මුහුණ පුරාම ඇවිදින්න ගත්තා.

ඔහුගේ ඇස්.ඔහුගේ හකු රේඛාව.ඔහුගේ තෙත් කොණ්ඩෙ.

ඒ හැමදේම දිහා බලද්දි ඇගේ හදවත අමුතු විදිහට ගැහෙන්න ගත්තා.

"රාවන්..."

ඇය හෙමින් කතා කළා.

"හ්ම්..."

ඇස් ඇරියෙවත් නැතුව ඔහු උත්තර දුන්නා.

"ඔයාට නිදිමතයි නේද...?"

"ඔව් අප්පා......"

ඔහු හිනාවක් එක්ක කතා කළා.

"ඒත් නිදාගන්න බෑ."

ඈන් හෙමින් නැගිට්ටා.ඔහු ළඟට ටිකක් ලං වුණා.රාවන් තවමත් ඇස් පියාගෙන.ඇයට එක මොහොතකට හිතුණා...ඔහුගේ අත අල්ලන්න.

"ඔක්කොම හරි යයි..."

කියලා කියන්න.ඔහුට හයියක් වෙන්න.ඒත්...
අන්තිම මොහොතේම ඇය නතර වුණා.
ඇඟිලි ටිකක් ඉදිරියට ගිහින් ආයෙමත් පස්සට ගත්තා.රාවන් ඒ කිසි දෙයක් දැනගෙන හිටියේ නැහැ.ඔහුගේ හිත තිබුණේ තවමත් ICU එකේ.
පප්පා ළඟ.

ඒත්...

ඒ හිතේ ගැඹුරුම තැනක...අඩවන් කෝපි පාට ඇස් දෙකකුත් හෙමින් හෙමින් ජීවත් වෙමින් තිබුණා.

"ඔයා මොනාද කල්පනා කරන්නෙ...?"

ඈන් ඇහුවා.

රාවන් හෙමින් ඇස් ඇරියා.තත්පරයක් නිහඬව හිටියා.

ඊට පස්සේ ඔහුගේ තොල්වලට නොදැනීම පුංචි හිනාවක් ආවා.

"මොකුත් නෑ..."

ඔහු කිව්වා.

ඒත් ඒ හිනාව දැක්ක ගමන් ඈන්ට තේරුණා...
ඔහු හිතන්නේ තමන් ගැන නෙවෙයි කියලා.
වෙන කෙනෙක් ගැන.ඒත් කවුද කියලා...
ඇය තවමත් දැනගෙන හිටියේ නැහැ.

"හ්ම්..."..........................................................................
රාවන් ෆෝන් එක කනෙන් ඈත් කරගෙන මාලන්ගේ නම්බර් එක ඩයල් කළා.

කෝල් එක රිංස් දෙකක් යද්දිම ආන්සර් වුණා.

"කියපන් මචං..."

මාලන්ගේ හඬ ඇහුණා.

"මාලා..."

රාවන් ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙනම කතා කළා.

"උඹ වලව්ව පැත්ත බැලුවද...?"

එහා පැත්තෙන් තත්පරයක් නිහඬතාවයක්.

"අඩේ බං..."

මාලන් දිගු හුස්මක් ගත්තා.

"සොරි මචං..."

රාවන්ගේ නළල ටිකක් රැළි ගැහුණා.

"ඇයි...?"

"වැඩත් එක්ක නෝ ටයිම් බං."

මාලන් හෙමින් කිව්වා.

"ජෙරාඩ්ත් බිසී."

"අංකල්ගෙ ඇක්සිඩන්ට් එකේ ලොරි කාරය ඇරෙස්ට් කරලා.ඌට ඒ හින්දා ඒ කේස් එකේ පොඩි පොඩි වැඩ වගයක් තිබුණා."

"මාත් අද උදේ ඉඳන් උඹලගෙ ෆැක්ටරි එකේ."

රාවන් නිහඬ වුණා.

"හ්ම්..."

"සොරි මචං."

මාලන් ආයෙත් කිව්වා.

"අපිට ඒ පැත්ත බලන්නම බැරි වුණා."

රාවන් ජනේල වීදුරුවට හිස තියාගත්තා.
හේතුවක් නැතුවම...ඔහුගේ හිත ආයෙත් නෙලුම් ළඟට දිව්වා.

"කමක් නෑ."

ඔහු හෙමින් කිව්වා.

"හෙට වෙලාවක් හදාගෙන ගිහින් බලපන්."

"නෙලුම් තනියම ඉන්නෙ."

එහා පැත්තෙන් මාලන්ට හිනාවක් ගියා.

"ආහ්..."

"දැන් තේරෙනවා."

"මොකක්ද...?"

රාවන් ඇහුවා.

"උඹට වලව්ව ගැන නෙවෙයි බං..."

"නෙලුම් ගැනනෙ හිත."

රාවන්ගේ හකු තද වුණා.

"පිස්සුද උඹට...?"

"අනේ පලයන්."

මාලන් හිනා වුණා.

"මං උඹව අද ඊයෙ ඉඳන් දන්නෙ නෑනෙ."

රාවන් කිසිවක් නොකියා ජනේලයෙන් ඈත බලාගෙන හිටියා.ඒ නිහඬතාවයම මාලන්ට උත්තරයක් වුණා.

"හරි හරි..."

"මං හෙටම ගිහින් බලන්නම්."

"හැබැයි මචං..."

මාලන්ගේ හඬ ටිකක් මෘදු වුණා.

"ඒ කෙල්කව ඕනිවට වැඩිය උඹ ඔහොම හිතට අල්ලගන්න එපා."

"උඹ දන්නවනෙ..."

රාවන් ඇස් පියාගත්තා.

"දන්නවා..."

ඔහු මිමිණුවා.

ඒත්...හිතට කියලා වැඩක් තිබුණේ නැහැ.
"මාලා..."

රාවන් හෙමින් කතා කළා.

"හ්ම්...?"

"මට උඹේ ෆෝන් එකෙන් කෝල් එකක් අරන් දීපන්."

මාලන්ට තත්පරයක් නිහඬ වුණා.

"කාටද...?"

"නෙලුම්ට."

රාවන් ඒ නම කියද්දිම ඔහුගේ හඬ වෙනස් වුණා.

"පව් බං..."

ඔහු ජනේලයෙන් එළිය බලාගෙනම කිව්වා.

"හොඳටම බයේ ඇති."

"දැන් දවස් කීයක්ද..."

මාලන්ට හිනා ගියා.

"අඩේ..."

"උඹට නම් ඒකි දකින්නෙ නැතුව හොඳටම අමාරුයි වගේ."

"මගුලක් කියවන්නෙ නැතුව වැඩේ කරපන්."

රාවන් සැරෙන් කිව්වා.මාලන් තවත් හිනා වුණා.

"නෑ බං..."

"ඒකි දන්නව ඇතිනෙ මේ ඇක්සිඩන්ට් එක."

"ගමේ මිනිස්සුන්ට ඕවා හංගන්න බෑ."

"ආයෙ ඉතින් උඹට excuse එකකුත් තියෙනවා."රාවන් නළල අතගෑවා.

"මාලා..."

"හරි හරි..."

මාලන් හිනාව මැඩගෙන කිව්වා.

"මං හෙටම ඒ පැත්තට ඔලුව දාලා එන්නම්."

"ගිහින් බලන්නම්."

"කතා කරලා බලන්නම්."

"හැබැයි යන්න නම් කම්මැලි බං."

"පාලයත් හිටියනම් අවුලක් නෑ."

"ජෙරාඩ් එක්ක ගියොත් මගදිත් මගෙ ඔලුව කනවා."

රාවන්ට නොදැනීම පොඩි හිනාවක් ගියා.

"උඹ කියන හින්දා යන්නෙ."

මාලන් දිගටම කිව්වා.

"නැත්නම් මටත් වැඩ කන්දක් තියෙනවා."

"හ්ම්..."

රාවන් හෙමින් හිස සැලුවා.

"බලලා මට කියපන්."

"හරි මචං."

මාලන්ගේ හඬත් ටිකක් බැරෑරුම් වුණා.

"උඹ දැන් ඔය ගැන හිත හිත ඉන්න එපා."

"අංකල්ව බලාගනින්."

"අපි මේ පැත්ත බලාගන්නම්."

කෝල් එක කට් වුණා.

රාවන් තවත් තත්පර කිහිපයක් ෆෝන් එක අතේ තියාගෙන හිටියා.

හේතුවක් නැතුවම...

ඔහුගේ හිතට පුංචි සහනයක් දැනුණා.

හෙට...කවුරුහරි නෙලුම්ව බලන්න යනවා.
ඒ ඇති...

දැනට ඒ ඇති කියලා ඔහු හිත හදාගත්තා............................................................................
"ඩොක්ටර්..."

රාවන් හෙමින් කතා කළා.

ඩොක්ටර් අභයරත්න ඔහු දිහා හැරුණා.

"යස් මිස්ටර් රාවන්...?"

"මං ටිකක් ගෙදරට ගිහින් එන්න යනවා."

රාවන් ICU වීදුරුවෙන් ඇතුළ බලාගෙනම කිව්වා.

"පප්පාටත් දැන් සිහිය ඇවිත් නිසා..."

ඩොක්ටර්ගේ මූණට හිනාවක් ආවා.

"ඕකේ මිස්ටර් රාවන් සූරියබණ්ඩාර."

ඔහු හෙමින් හිස සැලුවා.

"ඇත්තටම මිස්ටර් ඩැනීව මේ තරමට සනීප කරගන්න ලොකු උදව්වක් වුණා ඔයා අපිත් එක්කම දිගටම හිටපු එක."

රාවන් නිහඬව හිටියා.

ඔහුගේ ඇස් තිබුණේ ICU ඇඳ උඩ විවේක ගන්න ඩැනී ළඟ.

"හ්ම්..."

ඔහු හෙමින් හිස සැලුවා.

"මට ඉන්නෙ පප්පා විතරයි ඩොක්ටර්."

ඒ වචන ටිකට ඩොක්ටර්ගේ මුහුණත් මොහොතකට බැරෑරුම් වුණා.

"ඩෝන්ට් වොරි මිස්ටර් රාවන්."

ඔහු හෙමින් කිව්වා.

"මිස්ටර් ඩැනී දැන් හොඳ ප්‍රගතියක් පෙන්නනවා."

"අපිට ඒ ගැන සතුටුයි."

රාවන් දිගු හුස්මක් ගත්තා.

ඩොක්ටර් ඔහු දිහා මොහොතක් බලාගෙන හිටියා.

ඊට පස්සේ හිනාවක් දාලා කිව්වා.

"ඔයා ගොඩක් තරුණ දක්ෂ කෙනෙක්."

රාවන්ගේ ඇහිබැම ටිකක් ඉහළ ගියා.

"මං දැක්කා..."

ඩොක්ටර් හෙමින් හිනා වුණා.

"මෙහෙ ඉඳගෙනම ඔයා මිස්ටර් ඩැනීගේ මැනේජ්මන්ට් එක හැන්ඩ්ල් කරන විදිහ."

"මට මිස්ටර් ඩැනී ගැන කලිනුත් අහලා තිබුණා."

"ඒත් දැන් තේරෙනවා එයාට ඔයා ගැන ආඩම්බර ඇයි කියලා."

රාවන් මොහොතකට නිහඬ වුණා.එහෙම කතාවක් අහන්න ඔහු පුරුදු වෙලා හිටියේ නැහැ.

"මිස්ටර් රාවන්..."

ඩොක්ටර්ගේ හඬ නැවත ඇහුණා.

"ඉස්සරහට ඔයාට ගොඩක් බිසී වෙයි."

"වගකීම් ගොඩක් එයි."

"ඒ නිසා ටිකක් රෙස්ට් කරන්නත් අමතක කරන්න එපා."

රාවන්ගේ මූණට හෙමින් හිනාවක් ආවා.

"ට්‍රයි කරන්නම් ඩොක්ටර්."

"ගුඩ්."

ඩොක්ටර් හිස සැලුවා.

"එහෙනම් ගෙදර ගිහින් ටිකක් විවේක ගන්න."

"අපි දිගටම මිස්ටර් ඩැනීගේ තත්ත්වේ ගැන ඔයා එක්ක කමියුනිකේට් කරන්නම්."

"ඕකේ."

රාවන් අත දික් කළා.

ඩොක්ටර්ත් ඔහුගේ අත අල්ලලා තදින් අතට අත දුන්නා.

"සේෆ් ට්‍රිප් මිස්ටර් රාවන්."

රාවන් ආයෙමත් වීදුරුවෙන් ඇතුළ බැලුවා.

ඩැනී නිහඬව නිදාගෙන හිටියා.

ඒත් දැන්...

ඔහුගේ හිතේ බර ටිකක් අඩු වෙලා.

සතියකට පස්සේ...

අන්තිමට...

ඔහු ආපහු ගෙදර යන්න සූදානම් වුණා.
...................SAYU............................................

ඊළග කොටස අදම ඕනිද?
🌹කතාව කියවලා ලයික් කරන්න.අදහස් වචනය වලින් කමෙන්ට් කරන්න .ඒක මට ලොකු හයියක් තව ලියන්න.
🌹SAYU පේජ් එක follow කරලා සම්පූර්ණ කතාව කියවන්න