Sort Video

Nanginginig ang mga kamay ko habang tina-type ko ito. Hanggang ngayon, ramdam ko pa rin yung malamig na aircon sa hallway ng Family Court.

Amoy na amoy ko yung matapang na pabango ni Victor, at yung nakakasulasok na amoy ng mamahaling perfume ng kabit niyang si Sabrina.

Mga mi, hindi ko akalain na aabot kami sa ganito. Nakaupo ako sa isang lumang wooden bench, yakap-yakap ang anim na taong gulang naming kambal na sina Leo at Lucas.

Ramdam ko yung kabog ng dibdib ng mga anak ko. Mahigpit ang hawak nila sa laylayan ng luma kong blouse.

Sa kabilang dulo ng hallway, nakatayo ang asawa kong si Victor kasama ang kabit niya. Nakasuot ng mamahaling Italian suit si Victor, parang pupunta sa isang red carpet event.

Habang si Sabrina naman, grabe, balot na balot ng mga gintong alahas na alam kong binili gamit ang pera ng pamilya namin. Pera na dapat sana ay para sa gatas at tuition ng mga bata.

Lumapit si Victor sa akin. Tinignan niya ako mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri. Parang akong basahan sa paningin niya.

"Maghanda ka na, Elisa," mayabang na bulong ni Victor, sapat lang para marinig ko. Ramdam ko yung malamig niyang hininga.

"Wala kang makukuha kahit singko. Ako ang may pera, ako ang may koneksyon. At ang mga bata? Sa akin sila titira."

Ngumisi pa ang hayop. "Gagawa ako ng paraan para hindi mo na sila makita kahit kailan."

Sa tabi niya, humalakhak nang mahina si Sabrina. Rinig na rinig ko yung tunog ng takong niya sa sahig.

"Say goodbye to your kids, loser. Ako na ang magiging bagong mommy nila," sabat ng kabit, sabay irap sa akin.

Gigil na gigil ako. Gusto ko siyang sabunutan at kaladkarin sa labas ng barangay hall hanggang sa kalsada, pero pinigilan ko ang sarili ko.

Hindi ako sumagot. Mahigpit ko lang na hinawakan ang maliliit na kamay nina Leo at Lucas.

Jusko, hindi ako umiyak. Inubos na ni Victor ang mga luha ko sa tatlong taon ng panloloko niya, pang-aabuso, at pagpapamukha sa akin na wala akong kwentang asawa.

Ngayon, wala na akong nararamdaman kundi ang determinasyon ng isang inang handang pumatay at mamatay para sa kanyang mga anak.

Bumukas ang mabigat na pintuan ng korte. Tinawag na ang kaso namin. Custody and Annulment Hearing.

Pumasok kami sa loob. Mabigat ang katahimikan. Umupo sina Leo at Lucas sa gilid kasama ang isang social worker.

Bumaling ako sa tabi ko at umupo sa tabi ng abogado kong si Atty. Santos. Tahimik lang si Attorney, pero may kakaibang ngiti sa mga labi niya.

Nagsimula ang pagdinig. Tumayo ang mamahaling abogado ni Victor. Ang kapal ng mukha, nagsimula agad gumawa ng kwentong pambata!

"Your Honor," panimula ng abogado ni Victor, umaalingawngaw ang boses niya sa buong kwarto.

"Si Mr. Victor Buenaventura ang karapat-dapat na makakuha ng full custody sa mga bata. Ang kanyang asawa na si Elisa ay isang iresponsableng ina."

Napakuyom ang mga kamao ko. Cold sweat was dripping down my back.

"Wala siyang trabaho, wala siyang maipapakain sa mga bata. At Your Honor, ito ang pinakamalala..." pabitin ng abogado niya.

"Noong buwan ng Nobyembre ng nakaraang taon, iniwan niya ang kanyang pamilya sa loob ng isang buwan para magbakasyon kasama ang kanyang mga kaibigan, habang ang aking kliyente ay nag-iisang nag-aalaga sa kambal!"

Nagbulungan ang mga tao sa loob ng korte. Narinig ko ang mahinang "tsk tsk" ng court stenographer.

Tumingin sa akin nang masama ang Hukom na si Judge Martinez. Parang hinuhusgahan na niya ako agad-agad.

Biglang tumayo si Victor, nagpapanggap na umiiyak. Grabe, pang-FAMAS ang acting ng gago! May pahikbi-hikbi pa siyang nalalaman.

"Totoo po 'yan, Your Honor. Naghihirap po ako sa pag-aalaga sa mga bata habang nagpapakasasa siya sa ibang bansa. Hindi po siya ligtas na kasama ng mga anak ko."

Napangiti si Sabrina mula sa gallery. Nakita ko sa peripheral vision ko ang palihim na pag-apir ng magaling na kabit sa kaibigan niya.

Akala nila, tapos na ang laban. Akala nila, mananalo na sila gamit ang pera, kasinungalingan, at mga pekeng luha.

Tumingin sa akin si Judge Martinez, sobrang talim ng tingin.

"Mrs. Buenaventura, totoo ba ang mga paratang na ito? Iniwan mo ang mga anak mo noong Nobyembre?"

Bumuntong-hininga ako. Tumayo ako nang dahan-dahan. Rinig ang bawat kaluskos ng silya sa sobrang tahimik ng korte.

Tinignan ko nang diretso sa mata si Victor, tapos kay Sabrina, tapos sa Hukom. Nanginginig ang boses ko hindi dahil sa takot, kundi sa galit na matagal kong kinimkim.

"Your Honor," simula ko, sabay kuha ng isang manipis na brown envelope sa loob ng luma kong bag.

"Hindi po totoo yan. At may dala po akong dokumento para patunayan kung nasaan talaga ako nung buong buwan ng Nobyembre..."

Nanlaki ang mga mata ni Victor nang makita niya ang pamilyar na logo na nakatatak sa envelope.
..Itutuloy sa C0mments 👇