Pinoy World

INIWAN NIYA ANG AMING MAY SAKIT NA SANGGOL PARA SA KANYANG KABIT—NGUNIT ISANG MALAKING BANGUNGOT ANG BUMUNGAD SA KANYANG PAG-UWI

Ang gabi ay napakalamig, ngunit ang katawan ng aking tatlong-araw na sanggol na si Leo ay nagbabaga sa sobrang taas ng lagnat.

Nanginginig ang maliit niyang katawan sa aking mga bisig. Ang kanyang paghinga ay mabigat, mabilis, at may kasamang tunog na dumudurog sa puso ng sinumang ina. Kakapanganak ko pa lamang, mahina pa ang aking katawan at nananakit pa ang mga tahi ng aking cesarean section, ngunit wala akong pakialam sa sarili kong sakit. Ang tanging mahalaga sa akin ay ang buhay ng aking anak.

Habang umiiyak ako at sinusubukang punasan ang noo ni Leo ng maligamgam na tubig, narinig ko ang pagbukas ng closet. Nakita ko ang asawa kong si Anton na nagmamadaling nagsisiksik ng mga mamahaling damit sa kanyang travel bag. Amoy na amoy ko ang kanyang paboritong Tom Ford na pabango.

"Anton, parang awa mo na," nagmamakaawa kong sabi, humahagulgol habang nakaluhod sa gilid ng k**a. "Wag mo muna kaming iwan. Ang taas ng lagnat ni Leo. Hindi siya makahinga nang maayos. Kailangan natin siyang dalhin sa ospital!"

Hindi man lang siya lumingon. Ipinagpatuloy niya ang pag-sara ng zipper ng kanyang bag.

"Maya, huwag kang praning. Trangkaso lang 'yan ng mga sanggol. Bigyan mo ng paracetamol at matulog kayo," malamig niyang sagot. "May emergency crisis sa opisina natin sa Cebu. Kailangan kong lumipad ngayon din. I can't cancel this."

"Pero Anton, tatlong araw pa lang siya! Hindi 'to ordinaryong lagnat!" sigaw ko.

Kinuha niya ang kanyang bag, tiningnan ako nang may halong inis, at naglakad palabas ng pinto nang walang kahit isang sulyap sa aming naghihingalong anak. Ang huling narinig ko ay ang pag-andar ng makina ng kanyang sasakyan. Iniwan niya kami.

Ang Gabi ng Agaw-Buhay at Paghihirap

Nang makaalis siya, lumala ang kalagayan ni Leo. Nagsimulang mangitim ang kanyang maliliit na labi.

Dali-dali kong kinuha ang aking cellphone. 2% battery. Nanginginig ang mga k**ay ko habang idinidial ang numero ng emergency hotline para humingi ng ambulansya.

"T-Tulong... parang awa niyo na... ang anak ko, hindi makahinga..." iyak ko sa operator.

"Papunta na po ang ambulansya, ma'am. Stay on the line," sagot ng babae sa kabilang linya.

Ngunit bago pa ako makasagot, biglang umilaw ang screen ng aking telepono dahil sa isang notification mula sa Instagram. Isang tag mula sa isang dummy account na matagal ko nang pinaghihinalaan.

Pinindot ko ito, at ang nakita ko ay tuluyang pumatay sa kaluluwa ko.

Isang litrato ng dalawang taong nakahawak ng mamahaling cocktail drinks habang nakaharap sa napakagandang sunset sa isang luxury resort sa Boracay. Ang babae ay si Valerie—ang bagong marketing director ni Anton. At ang k**ay ng lalaking naka-akbay sa kanya ay suot ang eksaktong Rolex watch na iniregalo ko kay Anton noong kasal namin.

Caption: "Off to paradise with my love. No stress, just us."

Wala siyang emergency crisis sa Cebu. Iniwan niya ang kanyang tatlong-araw na sanggol na nag-aagaw-buhay para lang makipag-inuman at makipagkalaguyo sa dalampasigan.

Bago pa man ako makasigaw sa matinding galit, namatay ang telepono ko. Tuluyan na itong na-lowbat.

Niyakap ko nang mahigpit si Leo. Humina na ang kanyang pag-iyak. "Huwag mo akong iwan, anak... please, lumaban ka... parang awa mo na," bulong ko habang idinidikit ang aking mukha sa mainit niyang pisngi.

Makalipas ang limang minutong tila isang habambuhay, narinig ko ang wangwang ng ambulansya. Dumating sila. At sa mismong gabing iyon, habang si Anton ay nakikipaghalikan sa ilalim ng mga bituin, ang anak namin ay kinabitan ng mga tubo sa loob ng Neonatal Intensive Care Unit (NICU).

Ang Limang Araw ng Pagbabago

Sa loob ng limang araw, hindi ako umuwi. Nanatili ako sa tabi ng incubator ni Leo. Na-diagnose siya ng severe neonatal pneumonia. Isang milagro na lang daw na nadala ko siya agad sa ospital.

Sa loob ng limang araw na iyon, walang kahit isang tawag o text mula kay Anton.

Ang pinak**alaking sikreto ay nasa dulo ng kwento—tingnan ang buong kwento sa mga komento. 💜💮🍃

ANG SIKRETO SA LIKOD NG PEKENG LIBINGAN: ANG SUSI NG AKING AMA AT ANG TAHIMIK NA PAGBAGSAK NG AKING MADRASTA

Matapos ang tatlong taong pagkakakulong sa provincial jail para sa isang malagim na krimeng hindi ko ginawa, naramdaman ko muli ang init ng araw ng Pilipinas sa aking balat.

Ako si Gabriel, at tatlong taon ang malupit na ninakaw sa akin matapos akong pagbintangang naglustay ng daan-daang milyong pondo mula sa sugar milling company ng aking sariling ama—isang kasuklam-suklam na paratang na malinis na pinlano ng aking madrasta na si Victoria upang tuluyan akong maalis sa kanyang landas.

Dala ang isang lumang duffel bag at ang nag-aalab na pag-asang mayakap muli ang aking amang si Don Fernando, sumakay ako ng bus pabalik sa aming malaking ancestral mansion sa gitna ng malalawak na tubuhan (sugarcane fields) sa Silay City, Negros Occidental. Inisip kong baka sa paglipas ng panahon, lumabas din ang katotohanan at handa na siyang patawarin at pakinggan ako.

Ngunit nang kumatok ako sa matataas at inukit na kahoy na pintuan ng aming mansyon, hindi ang pamilyar at matamis na ngiti ng aking ama ang sumalubong sa akin.

Bumukas ang pinto at iniluwa nito si Victoria. Nakasuot siya ng isang mamahaling silk dress, kumikinang ang mga perlas sa kanyang leeg, at may hawak na manipis na baso ng champagne. Nawala ang ngiti niya nang makita ako. Ang kanyang mukha ay agad na napalitan ng isang mapangmata, nakakadiri, at malamig na tingin.

"Anong ginagawa mo rito, Gabriel? Nakalaya na pala ang isang hamak na kriminal," mataray at nang-uuyam niyang bungad.

"Nasaan si Papa? Gusto ko siyang makausap," mahinahon ngunit madiin kong sagot, pilit pinipigilan ang panginginig ng aking mga k**ao.

Tumawa siya nang pagak, isang tawang umalingawngaw sa malaking pasilyo ng bahay. "Hindi mo ba nabalitaan sa loob ng selda mo? Isang taon na siyang nakalibing," malamig niyang sabi, walang kahit anong anino ng lungkot sa kanyang mga mata. "At bago siya mamatay, inilipat niya sa pangalan ko ang lahat. Ang mansyong ito, ang kumpanya sa Bacolod, ang buong asyenda. Wala kang makukuha kahit isang kusing. Kaya ngayon, lumayas ka sa pamamahay ko bago ko pa iutos sa mga gwardya na ipakaladkad ka palabas."

Bago pa ako makasagot o makapag-isip nang maayos, ibinagsak niya nang napakalakas ang pinto sa aking harapan.

Nanigas ako sa kinatatayuan ko. Parang gumuho ang buong mundo ko. Patay na ang aking ama? Hindi man lang ako nakapagpaalam? Nabuhay ako sa loob ng madilim na kulungan sa pag-asang may uuwian pa akong pamilya, ngunit inagaw na pala ng babaeng ito ang lahat ng mahalaga sa akin.

Ang Hiwaga sa Sementeryo ng Bacolod

Nalilito, nasasaktan, at puno ng matinding desperasyon, mabilis akong nagtungo sa isang sikat na pampamilyang sementeryo sa Bacolod City kung saan nakahimlay ang aming mga ninuno. Nagsimulang bumagsak ang malakas at malamig na ulan, hinahaluan ng putik ang aking mga sapatos habang pilit kong hinahanap ang pangalan ng aking ama sa mga naglalakihang marmol na mausoleo ng pamilya namin.

Ngunit wala siya doon. Walang bagong lapida. Walang pangalan ni Don Fernando.

Habang basang-basa ako sa ulan at nakaluhod sa putikan, napansin ako ng isang matandang caretaker ng sementeryo. Si Mang Carding, ang matapat at matagal nang katiwala ng aming pamilya mula pa noong bata ako. Nang makita niya ako, rumehistro ang matinding awa at gulat sa kanyang mga nangungulubot na mata.

"Gabriel... anak ng diyos, ikaw ba 'yan?" bulong niya, hawak ang kanyang lumang payong na pilit isinilong sa akin.

Para malaman ang nakakagulat na wakas, basahin ang buong kwento sa comment section sa ibaba. ☃️🌱✨