Apppresso
แชร์
10/08/2025
บทสนทนาในร้านกาแฟ ขณะ ที่ผมนั่งไถ Feeds หาเรื่องไร้สาระเรื่อยเปื่อยอ่าน หลังจากลากประชุมมามากกว่า 4 Projects เมื่อวานก่อนนอนสลบไป
มากกว่า 50% ทุกคนเร่ิมพูดถึงเครื่องมือใหม่ๆ ที่ใช้ AI โดยผมแทบจะไม่อยากเชื่อเลยว่าบุคคลที่พูดเรื่องนี้ เค้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่า สัปดาห์ที่แล้วเพิ่งชวนผมใช้เครื่องมืออีกอันอยู่เลย แต่สัปดาห์นี้เค้ามากับ "ชื่อใหม่" ที่ไฉไลกว่าเดิมแน่ๆ (ให้ตายเหอะ นี่ผมต้องศึกษาเรื่องใหม่อีกแล้วหรอ ? 🤣 ผมจะสรุปตอนท้ายให้คุณอ่านนะ ว่าจะพาคุณออกจากวังวนนี้ยังไง)
และใครก็ตามที่เริ่มเดินทางเข้าสู่กระดานเครื่องมือนับ 100 ที่มีการเปิดตัวใหม่ไม่พ้นแต่ละวัน พวกเค้าจะมาบอกเล่าให้ทุกคนฟังว่า เครื่องมือเหล่านั้นมันเจ๋งขนาดไหน ? แค่คุณจ่ายเงิน 700 บาทต่อเดือน ก็สามารถได้ผู้ช่วยเฉพาะทางในด้านนั้นๆ ทำงานแทนจนคุณแทบไม่ต้องทำอะไร หรือเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ เลย
ผมขอนิยามว่า นี่น่าจะเป็นเสรีภาพที่ถูกนิยามใหม่ โดยการจับมนุษย์เข้าไปอยู่ในกรงสีทองอร่าม ลองนึกถึงภาพแรกที่เราเริ่มสูญเสียเสรีภาพนี้กัน ผมเชื่อว่าเหตุการณ์เหล่านี้มันเกิดขึ้นกับทุกๆ คน
เสียงหญิงสาวในเครื่องนำทางบอกให้ "เลี้ยวขวา 300 เมตรข้างหน้า" ขณะที่ผมขับรถผ่านถนนที่เคยวิ่งผ่านมานับพันครั้งในชีวิต แต่กลับไม่เคยจำได้ว่าซอยไหนเชื่อมไปไหน ไม่เคยสังเกตว่าตึกตรงมุมถนนคืออะไร ไม่เคยรู้ว่าถ้าไฟฟ้าดับและสัญญาณดาวเทียมหาย ผมจะกลับบ้านได้อย่างไร
นี่คือความจริงอันน่าตกใจของมนุษย์ยุคเรา: เราแลกความสามารถพื้นฐานในการมีชีวิตอยู่กับความสะดวกสบายชั่วคราว เราไม่ได้แค่ลืมวิธีอ่านแผนที่ แต่ลืมวิธีการอ่านโลกหรือมองโลกนั่นเอง หลายคนลืมภาพคุณพ่อที่จอดถามทางคนในพื้นที่ไปเสียแล้ว ผมหลับตานึกภาพไม่ออกจริงๆ ว่าครั้งสุดท้ายที่ผมจอดรถถามทางผู้คนเหล่านั้น มันเกิดขึ้นตอนไหน ? และคุณรู้มั้ย ทุกครั้งที่เราถาม เราแทบจะไม่ลืมอีกเลยในครั้งถัดไป ซึ่งต่างกันมากๆ หากเราเปิด GPS (เว้นแต่เสียว่าเราจะเป็นโซโลในเรื่อง One piece อันนี้ก็ถือซะว่าอนุโลมให้ก็แล้วกัน)
ดินแดนจริง → แผนที่กระดาษ → ข้อมูลดิจิทัล → อัลกอริทึม → เสียงสั่งการ
นี่แค่ก้าวเล็กๆ แค่เปลี่ยนจากแผนที่กระดาษมาเป็นเสียงสั่งการเองนะ
เพราะตั้งแต่การสลักหินเป็นเครื่องมือ การวาดภาพในถ้ำ การประดิษฐ์ภาษา ไปจนถึงการสร้างสรรค์ศิลปะ วรรณกรรม ดนตรี การสร้างคือสิ่งที่แยกเราออกจากสัตว์ คือการประทับตราของจิตวิญญาณบนวัตถุดิบของโลก
เพราะฉะนั้นแล้ว ผมจะพาคุณออกจากกรงทองนี้ด้วย Concept ทางความคิดว่า
"The Cognitive Partnership: หุ้นส่วนทางปัญญา"
การเป็นหุ้นส่วนที่ดีต้องมีความเท่าเทียม ไม่ใช่การพึ่งพา คุณต้องไม่มองว่าคุณต้องการแค่จะสร้างรูปใหม่ๆ ห่วยๆ ใน 30 วินาที
แต่ให้มองว่า AI จะช่วยให้คุณสร้างภาพที่ตอบสนองความต้องการของผู้รับให้ดีที่สุดได้อย่างไร ? โดยไม่เอากรอบของเวลาเข้ามาบีบให้คุณสร้างงานห่วยๆ ออกมา
เพราะหากว่าคุณจ้องแต่จะให้ AI สร้างทุกอย่างขึ้นมาแทนคุณทั้งหมด ผมคงได้แค่บอกว่ายินดีต้อนรับสู่กรงทองที่คุณจะไม่สามารถเดินออกมาจากที่นั่นได้ตลอดไป
เหมือนกันกับการที่คุณจะลืมเส้นทางทุกครั้ง และเปิด GPS ไปสถานที่เดิมๆ ที่คุณเองก็เพิ่งเคยไปมาเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมา โดยขาดความมั่นใจในทุกก้าวย่างของคุณ
เราอยู่ที่จุดเปลี่ยนของวิวัฒนาการ ไม่ใช่ทางชีววิทยา แต่ทางจิตสำนึก และในจุดเปลี่ยนนี้ คำถามไม่ใช่เราจะเป็นอะไร แต่คือเราเลือกที่จะเป็นอะไร
เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นมนุษย์ = ความสามารถในการเลือก
แม้ในโลกที่อัลกอริทึมพยายามเลือกแทนเราทุกวินาทีก็ตาม
คลิกที่นี่เพื่อเป็นสมาชิก?
