Your Fellow

1. Kiedyś łatwiej było z Tobą rozmawiać” – to często wyraz tęsknoty za dotychczasowym stylem relacji, który był bardziej uległy lub ugodowy w oczach odbiorcy. Kiedy zaczynamy stawiać granice, szczególnie dla osób, które nie umieją tego robić będzie to triggerujące.

2. „Zmieniłaś się i to na gorsze” –moje ulubione 🤭 piękna ocena o którą nikt nie prosi, bo ma się odwagę przerwać patologiczny rodzaj komunikacji ? A dodatkowo zazwyczaj moją odpowiedzią jest: na gorsze… dla kogo? ;)

3. „Pyskata to zawsze byłaś, ale teraz to już naprawdę” – to prawdziwy tekst, który usłyszałam od bliskiej krewnej kiedy powiedziałam, że nie podoba mi się jej obcesowe zachowanie w stosunku do jej własnej córki- co nam mówi taka reakcja? To zwykły paniczny atak, bo ubodło. Dlaczego ubodło- bo trafiłam w miejsce zranienia psychicznego, zapewne z dzieciństwa i chcąc spojrzeć z poziomu uważności to jeśli ta krewna zaopiekowałaby to swoje miejsce, pewnie zupełnie inaczej reagowałaby. To takie ukryte w nas puszki Pandory.

Czy złoszczą mnie te reakcje?. Już nie. I po tym można poznać gdzie już jesteśmy przepracowani.

Stawianie granic, to temat który wykracza daleko za ADHD czy AuDHD natomiast obserwuję, że często ma swoją solidną podstawę przez maskowanie, które szczególnie kobietom towarzyszy od dziecka.

Ściskam coachingowo,
Magda

Czy też czujecie ten opór i bunt wewnątrz? Czy tylko ja tak mam? 😅

Często tak mam, że kiedy próbuje na lepsze zmieniać swoje nawyki, zastępować stare wygodne, ale destrukcyjne nawyki, nowymi, lepszymi bardziej efektywnymi mój układ nerwowy reaguje jak ten kot.

Sens filmiku jest taki, że kobieta tłumaczy kotu, że kiełbaska mu szkodzi i teraz myśli, że w kota wstąpił demon od zjedzenia tej kiełbaski. Więc próbuje go wypędzić.

Widzę, dużą analogię do wprowadzania nowych nawyków w moje AuDHD. Ja też próbuje wypędzać moje stare nawyki.

Widzę, że te stare nawyki mi nie służą, ale kiedy wprowadzam nowy cały system wewnątrz mnie się buntuje. 😅

Daj znać czy też tak masz 🤭😅

Znasz to z dzieciństwa?

1. „Jesteś zbyt wrażliwy/a.”
To gaslighting twojej emocjonalnej rzeczywistości.
Sprawia, że zaczynasz wątpić w swoje instynkty.

2. „Nie przynoś mi wstydu.”
Tu mieści się wiele: Uczy cię stawiać wygląd ponad autentyczność. Odbiera autonomię. Pokazuje, gdzie rodzic jest nieprzepracowany. Pokazuje, że rodzic był wychowywany i wychowuje w autorytarnym stylu.

3. Dlaczego nie możesz być jak twój brat/siostra?”
życie w porównaniu, to fundowanie traumy w rezultacie dożywotnie zwątpienie w siebie.

4. „Powinieneś/aś być wdzięczny/a.”
„Zamykanie” ust. Wdzięczność użyta jako negatywne narzędzie . Kasuje prawdziwe potrzeby i rany.

5. „Inne dzieci mają gorzej.”
To unieważnianie twojego doświadczenia. Brak uznania, że każdy ma prawo do własnych odczuć.

Dużo by mówić. Jest tego więcej. W obecnych pokoleniach, możemy sobie pozwolić na zmianę stylu wychowania. Natomiast to co słyszeliśmy za dziecka, jeśli zostanie bez opieki spowoduje w nas poczucie niesprawiedliwości, które potem przeradza się w gniew.

Jakie jeszcze zdania zostały z Tobą w dorosłości?