Bea

Tworzę światy…

Choć nie zawsze nazywałam to w ten sposób.

Czasem były to wydarzenia, eventy, produkcje sceniczne. Czasem obrazy w autorskiej formie wyrazu. Czasem realizacje dla biznesu, czasem dzikie i wolne kokreacje artystyczne.

Z czasem festiwale, koncerty, filmy. Formy wizualne, teksty, performansy, kampanie medialne, scenariusze. Czasem baśnie pisane słowem, czasem wyśpiewane w autorskim przedstawieniu, czasem po prostu proste wersy zapisane wierszem…Marki, kampanie, formy…

Światy.

Zmieniały się narzędzia. Nie zmieniał się kierunek. Zawsze w pokłonie ku estetyce, tajemnicy, sensowi. I temu, co pod powierzchnią - opowieściom, które chcą być opowiedziane.

Widzę w tym ciągłość. Widzę wyraźnie, kim jestem jako producentka kreatywna. Jakimi narzędziami się posługuję w tym rzemiośle.

Od wielu lat w tej roli...Najpierw pracując dla innych,
od kilkunastu lat - niezależnie. Dziś, w dojrzałości, już jakiejś wiedzy i wadze doświadczenia.

Tak, chyba kocham to robić. Trochę jestem „tym” po prostu.
Kreacją. „Ją” czuję i na swój sposób znam i rozumiem. Abstrakcyjna przed materializacją, acz bezpieczna, znana przestrzeń…

Dziś trafiłam na zdjęcie… i
od niego wyszedł ten tekst.

Stoję na nim z kolorowymi balonami, podarowanymi przez bliską mi osobę. Wychodzę z radia. Rzuciłam właśnie moją ostatnią pracę na etacie, świętując ten akt.

Przede mną, przed nami wówczas wspólnie: przygoda!

Patrzę na to zdjęcie jak na kadr z innego życia. Było to tak dawno… Nie miałam dzieci, rodziny, takiej odpowiedzialności jak dziś. A jednocześnie czuję ten moment…Gotowości, ryzyka, drogi. Obietnicy.

Od tego momentu zaczęłam profesjonalną ścieżkę tego zawodu - zaczęłam współtworzyć i tworzyć bez etatowego parasola.

Zaczęły powstawać światy...

Z perspektywy czasu widzę, że każdy projekt, każdy z tych światów był częścią jednej ścieżki. Żywą, tkaną strukturą tworzenia. Są w niej przystanki. Momenty konkretnych projektów. I organiczna nić, która wplata, zaplata i łączy je w całość.

Każdy z tych momentów był próbą uchwycenia czegoś więcej -
nie formy, ale rzeczywistości, do której można wejść…

To właśnie „to” by można było wejść w wizję - zawsze było kuszącą myślą…

Jednym z takich światów była„Galaktyka Mikroświata, zwana też Galaktyką Metafor Obrazu” — autorska, eksperymentalna forma art-visual, której towarzyszyły opowieści. Pamiętam, jak tworzyłam ją nocami, pomiędzy realizacjami produkcji eventowych dla firm — w pierwszym, jeszcze pustym mieszkaniu, do którego wniosłam mikroskop, zanim pojawiły się wszystkie meble…

Powstawała pod mikroskopem. Często tworzona pensetą. Na małej szklanej płytce - z barwników, farb, materii i elementów natury, po które każdorazowo prowadził leśny spacer. Z bliska to detal. Z perspektywy to przestrzeń. W finale - szklany obraz.

Mikro stawało się makro. Obserwacja przechodziła w kreację.
Powstała seria obrazów - jako jeden cykl opowieści. Jako producentka, bo nie malarka, stworzyłam mini świat - taką formę wymiaru.

Dziś nie wracam do tego projektu jako do etapu ponownego stwarzania. Ten projekt miał swój czas. Już wybrzmiał. Ale to jeden z języków, którymi opowiadałam. Został sentyment.
I wzruszenie, że te prace wciąż są w czyichś przestrzeniach.

Ciekawość zawsze była tym, co prowadziło mnie dalej.
Dziś już ją rozpoznaję. Pędzli i narzędzi do malowania światów jest więcej…

Szczególnie ta ukochana przeze mnie, której głównie dedykuję moją karierę zawodową forma - wydarzenia żywej kultury. Immersyjne światy wydarzeń.

Produkcja kreatywna to nie tylko wizja, ale przede wszystkim realizacja. Nie fantazja, lecz akt urzeczywistniania formy. To właśnie w realizacji wizja zaczyna naprawdę istnieć. To możliwość zanurzenia się - immersyjnie - w realności tej wyobrażonej przestrzeni.

Wejścia do niej...

I moment, w którym można zaprosić do niej innych… To dla tych momentów powstają światy. Dopiero w spotkaniu z odbiorcą świat zaczyna żyć...

- a może tak naprawdę, dopiero WTEDY zaczyna istnieć?

Niech wraz z budzącą się naturą wraca witalność —
w ciele, w myśleniu, w decyzjach, które prowadzą dalej.

Niech to, co dobre i wartościowe, ma przestrzeń, by rosnąć.

Niech przychodzą wyzwania, które mają sens —
i satysfakcja, która zostaje po ich podjęciu.

Niech to będzie czas, w którym życie naprawdę chce się wydarzać.