Piszę.

Przestrzeń Wolno-mi.

Najpiękniejsze nazewnictwo

Mówić

Mówić można w głos

Mówić można okiem.

Można napisać słowo i słowem stworzyć Nową Rzeczywistość.

Szkicować delikatnie duszy kształt i moc, i wszystkie zakamarki.

Można pomalować i odważnie kroczyć pędzlem po płótnie.
Można tarzać się i z mostków przechodzić w fikołki, a później całym pędem zbiegać ze wzgórza.

Można pozwolić komórkom się odrodzić w Prawdzie.

Można zakrzyknąć, i skacząc na łóżku śmiać się w głos. Wybuchnąć z radości i nie wiedzieć skąd ona pochodzi, na pewno jednak zapowiada piękne zmiany i chce, by przestrzeń nią wybrzmiała.

Najważniejszy punkt to punkt końca ołówka, grafit.

Tam nie ma jeszcze powiedziane, co się wydarzy.

Będzie muzyka z akcentem na trzecią od końca sylabę.

Będzie mruczenie i swoboda, pełna wolności niezależność.

Będą kolory i sunięcie, płynięcie, przepływ pełen i gładkość myśli, po porannym niebie wybierających ścieżkę dodającą skrzydeł, bez zobowiązań.

Pióra miękkie i dużo bieli. Fiolet i zapach bzu

A i tak najlepsze, zawsze i wszędzie, jest tylko wieczne teraz.
Wszystko jest.
A jak nie widzisz, to pamiętaj.