Ideograf

W tym projekcie piony nie są detalem. Są częścią sposobu myślenia o przestrzeni.

Natura jest pionem. Las jest pionem. Trawy są pionem. Drzewa są pionem. Człowiek od zawsze funkcjonował w takim środowisku i intuicyjnie dobrze się w nim czuje. Ten rytm porządkuje przestrzeń, daje poczucie zakorzenienia, osłony i spokoju.

Pokazują to również badania nad biofilią i wpływem kontaktu z naturą na dobrostan człowieka – od Rogera S. Ulricha po późniejsze opracowania biofiliczne. Kontakt z naturalnym krajobrazem pomaga się wyciszyć, redukuje stres i przywraca wewnętrzną równowagę.

Dlatego pionowe żerdzie, rytm elewacji i sposób filtrowania widoków nie są tutaj ozdobą. Są próbą przełożenia naturalnego porządku na architekturę. Taką, którą człowiek odbiera nie tylko wzrokiem, ale też bardziej intuicyjnie – przez ciało, emocje i poczucie przestrzeni.

To jeden z tych elementów, które może nie krzyczą, ale budują doświadczenie miejsca najmocniej.

Z ogromną radością dzielę się wiadomością, że znalazłam się na oficjalnej shortliście finalistek konkursu Top Woman in Real Estate, Construction & Logistics 2026 w kategorii Architecture, Design & Workplace.

Serdecznie dziękuję Kapitule Konkursu za to wyróżnienie. Tym bardziej cieszy mnie ono w edycji, która po raz kolejny pokazała, jak wiele wyjątkowych, silnych i inspirujących kobiet działa dziś w branżach nieruchomości, budownictwa i logistyki.

To dla mnie ważne i budujące, że architektura, projektowanie i świadome tworzenie przestrzeni są dziś tak wyraźnie dostrzegane i doceniane.

Dziękuję również wszystkim, z którymi mam przyjemność pracować na co dzień – bez ludzi, zespołu i zaufania takie momenty nie miałyby tej samej wartości.

Gratuluję wszystkim finalistkom.

SHOTRLISTA 2026

Architecture, Design & Workplace:

• Paulina Czurak-Czapiewska - , Ideograf – Architekt, Członek Zarządu
• Marta Girtler-Szymborska – ATELIER 3 GIRTLER GIRTLER BIURO ARCHITEKTONICZNE – WSPÓŁWŁAŚCICIEL
• Kinga Kowalska – Cundall Polska – Public Health Associate
• Patrycja Pachowska – ZNANYLEKARZ – Global Workplace Manager
• Jagoda Zdrojewska-Bochowicz – DDB Design&Build – Prezeska Zarządu

Są takie miejsca, w których architektura nie może mówić głośniej niż natura.

Dla mnie właśnie taka jest Wyspa Sobieszewska – wyjątkowa, dzika, pełna wewnętrznego rytmu, którego nie da się zignorować. Projektowanie w takim miejscu nie zaczyna się od bryły, układu funkcjonalnego czy estetycznych ambicji. Zaczyna się od uważności. Od wsłuchania się w krajobraz, światło, wiatr, roślinność i to, jak człowiek może się w tym wszystkim odnaleźć.

Od początku czułam, że to nie może być architektura standardowa. Nie taka, którą można byłoby przenieść gdziekolwiek indziej. To musiała być odpowiedź na konkretne miejsce — z jego delikatnością, siłą i naturalnym porządkiem.

Wierzę, że dobra architektura nie powinna dominować nad krajobrazem. Powinna z niego wyrastać. Powinna umieć się zatrzymać i oddać pierwszeństwo temu, co było tu wcześniej.

Właśnie od tego zaczęła się opowieść o Silva Maris.

Architektura nie powinna oddzielać człowieka od natury, ale prowadzić go z powrotem do tego, co jest dla niego najbardziej pierwotne i potrzebne.

Projektowanie w zgodzie z naturą nie polega dla mnie na tym, że do architektury dodaje się zieleń i na tym kończy opowieść. To dużo głębszy sposób myślenia o przestrzeni: o tym, jak człowiek czuje się w danym miejscu, jak odbiera światło, rytm, materiał, proporcję, widok i relację z otoczeniem.

Od lat coraz mocniej wracamy do tego, co nauka właściwie już potwierdziła: człowiek potrzebuje natury nie jako dekoracji, ale jako realnego punktu odniesienia. Edward O. Wilson pisał o biofilii jako o naszej wrodzonej potrzebie kontaktu z życiem i naturalnymi procesami. Późniejsze badania i opracowania Stephena Kellerta, Elizabeth Calabrese, Rogera Ulricha czy zespołu Browning–Ryan–Clancy pokazały, że kontakt z naturą, światłem dziennym, naturalnymi materiałami i organicznym rytmem przestrzeni wpływa na nasze samopoczucie, redukuje stres i pomaga odzyskać równowagę.

Dlatego wierzę, że architektura nie powinna dominować nad miejscem. Nie powinna narzucać się krajobrazowi ani odcinać człowieka od tego, co naturalne. Powinna raczej wsłuchiwać się w otoczenie i z niego wyrastać. Powinna budować relację, a nie przewagę.

W projektowaniu nie interesuje mnie efekt dla samego efektu, ale jakość doświadczenia. To, czy przestrzeń potrafi wyciszyć. Czy daje oddech. Czy wpuszcza światło w sposób, który zmienia się w ciągu dnia. Czy materiały starzeją się godnie. Czy człowiek czuje się w takim miejscu naturalnie, a nie tylko estetycznie.

Dla mnie dobra architektura to taka, która nie konkuruje z naturą, tylko pozwala ją poczuć. Taka, która nie krzyczy, ale zostaje z człowiekiem na długo.

Czy Wy również czujecie, że przyszłość architektury powinna być bliżej natury?

Nowy rozdział Wyspy Sobieszewskiej został oficjalnie otwarty.

Za nami wyjątkowy wieczór zapowiadający nową inwestycję — Silva Maris, podczas którego miałam przyjemność zaprezentować jej koncepcję. To projekt szczególny — oparty na idei biofilii, głębokiej relacji człowieka z naturą i przekonaniu, że prawdziwy luksus nie potrzebuje nadmiaru. Potrzebuje światła, ciszy, harmonii i miejsca, które zostaje w człowieku na długo.

Silva Maris to architektura świadoma, zanurzona w krajobrazie i wyrastająca z niego w naturalny sposób. To opowieść o pięknie, które nie dominuje, lecz współistnieje. O jakości, która nie krzyczy, ale jest odczuwalna w każdym detalu.

Nie byłoby tej realizacji bez mojego niezastąpionego zespołu.

Wielkie brawa dla:







To Wasza praca sprawia, że architektura może stawać się doświadczeniem — subtelnym, ponadczasowym i prawdziwie wyjątkowym.

Więcej już niebawem.

Pokoje w hotelu butikowym nie powinny być powtarzalnym produktem. Dla mnie ich siła tkwi w różnorodności, proporcjach i atmosferze, której nie da się skopiować.

W bardzo ważne było to, że historyczna struktura budynku sama narzucała indywidualny charakter poszczególnych wnętrz. Różne układy, wysokości i proporcje sprawiły, że niemal każdy pokój stał się osobnym doświadczeniem, choć wszystkie pozostają częścią jednej, spójnej opowieści.

To właśnie w takich projektach najbardziej interesuje mnie napięcie między historią a współczesnym komfortem. Zależało mi na tym, by pokoje nie były jedynie estetyczne, ale żeby dawały gościowi poczucie spokoju, prywatności i naturalnego zanurzenia w miejscu.

Lubię myśleć o takich wnętrzach jak o przestrzeniach, które nie narzucają się formą, ale zostają w pamięci przez atmosferę.

Dyskretne, indywidualne, zakorzenione w historii.

A Wy — lubicie hotele, do których wraca się także po to, by za każdym razem odkryć je na nowo?