CoJaNaTo

Nie każda sytuacja domaga się rozwiązania.
Czasem potrzebuje przestrzeni.

Zatrzymania.
Uważnego spojrzenia.
Bycia z tym, co się pojawia.

W takich momentach możesz sięgnąć po Krąg Róż.

⠀
🌿 Zamiast szukać odpowiedzi

Te karty nie prowadzą i nie interpretują.
Zapraszają do spotkania z tym, co już w Tobie jest —
z uczuciami, obrazami, jakościami.

Patrzenie na obraz może stać się początkiem rozmowy.
Cichej, wewnętrznej.

⠀
🧠 W codziennym doświadczeniu

Możesz z nimi pobyć, gdy:
– trudno uchwycić, co naprawdę czujesz
– pojawia się napięcie lub niepokój
– coś domaga się uwagi
– stoisz przed wyborem
– chcesz lepiej rozumieć swój wewnętrzny świat

⠀
🌀 Prosty sposób pracy

Wybierz kartę.
Albo trzy.

Zobacz, co porusza.
Co potrzebuje troski.
Jaka jakość chce się ujawnić.

Nie chodzi o to, by coś rozstrzygnąć.
Raczej — by to zobaczyć.

⠀
⚖️ Między wnętrzem a światem

Kiedy dajesz uwagę temu, co wewnętrzne,
łatwiej odnaleźć się w tym, co na zewnątrz.

Pojawia się więcej miejsca na wybór,
mniej na reakcję.

⠀
✨ Przestrzeń dla intuicji

Nie trzeba jej szukać.
Ona pojawia się, gdy jesteś obecna.

Krąg Róż pomaga tę obecność odzyskać.

⠀
To zaproszenie do bycia bliżej siebie.

link w pierwszym komentarzu

"Nasz błąd polega na tym, że wierzymy, że Ziemia należy do nas, podczas gdy prawda jest taka, że to my należymy do Ziemi.
Nicanor Parra

Są słowa, które zawierają w sobie całą złożoność świata – „rdzenność” jest jednym z nich. Wszystkie żywe istoty na Ziemi powstały z gwiezdnego pyłu – jesteśmy zbudowani z materii pozostałej po gwiazdach, które umarły u zarania dziejów, miliardy lat temu. To właśnie rdzeń, który łączy nas ze wszystkimi istotami żywymi, z naturą i z wielowymiarową tkaniną, z której utkany jest cały wszechświat.

„Rdzenne” to również tytuł tej książki – osobistej podróży, którą odbyłam na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat. Podróży pełnej namysłu nad naszą relacją z planetą i pytań, na które odpowiedzi raz po raz prowadziły mnie ku ludom rdzennym – tym, które są tu od zawsze. To określenie stosowane wobec autochtonów (często zwanych też ludami tubylczymi) podkreśla ciągłość ich istnienia – zakorzenioną w czasie niemal mitycznym, trwającą od zamierzchłej przeszłości aż do dziś.

Dwadzieścia dwie kultury przedstawione w tej książce to tylko niewielka część żyjących obecnie na świecie ludów rdzennych – jest ich ponad pięć tysięcy. Zamieszkują – i współtworzą – różnorodne ekosystemy na pięciu kontynentach, również na terenach i w warunkach skrajnie nieprzyjaznych. Niektóre społeczności, jak Tuaregowie, liczą ponad milion osób, inne, jak Uru-Chipaya – zaledwie kilka tysięcy.
Wszystkie te ludy łączy jedno: pomimo wielu przeciwności zdołały zachować sposób życia oparty na relacji z naturą, której fundamentami są głęboki szacunek dla przyrody, harmonia i wdzięczność.

Dla dzieci Mokenów cisza jest wyrazem szacunku i formą komunikacji ze zwierzętami. Los Inuitów jest nierozerwalnie związany z lodowatym Oceanem Arktycznym. Ludy takie jak Ngāti Hau, Anangu czy Mbuti od dziesięcioleci walczą o poszanowanie swoich świętych miejsc – rzek, gór czy lasów.

To społeczności, w których dominuje wspólnotowy sposób życia, oparty na zasadzie wzajemności: przejawiają solidarność i wzajemną pomoc, unikają nadmiaru i traktują z wdzięcznością wszystko, co otrzymują. Ludy rdzenne troszczą się o naturę, ponieważ postrzegają ją jako żywą istotę – współistniejącą z nimi i w nich, jako część ich samych: rodziny, matki, braci, sióstr, przodków. Doskonale ujmuje to powiedzenie Gitxsanów: „Twoje zdrowie zależy od tego, jak traktujesz siebie i wszystko, co istnieje pod niebem tej ogromnej planety, którą wspólnie zamieszkujemy”.

Ludy rdzenne – łącznie ponad 470 milionów ludzi – stanowią dziś najbardziej marginalizowaną społecznie część populacji świata.

Pomimo odebrania im ziem i praw, narzucania obcych języków, religii i zwyczajów, większość społeczności rdzennych zachowała stosunek do natury głęboko odmienny od tego, jaki cechuje współczesne zaawansowane technicznie społeczeństwa. Nie postrzegają jej jako zasobu, który można eksploatować aż do wyczerpania.

Ta książka składa hołd ludom, które przetrwały z odwagą do naszych czasów i z których zakorzenionej mądrości możemy się wiele nauczyć. „Świat to tajemnica, którą odkrywa się krok po kroku” – powtarzają Bijagós. Z tych opowieści – będących owocem wielu lat lektury i eksploracji – wyłania się świadomość, że zdobywanie żywności, dbanie o domowe zwierzęta i troska o bliskich mają wiele wspólnego z wsłuchiwaniem się w puls lasu czy gór, z obserwowaniem, jak wiatr przesuwa wydmy; że śpiew, taniec i słuchanie dawnych legend są równie ważne, jak śmiech.

Zwracamy się ku wspólnej rdzenności, by sobie przypomnieć, że wszystko jest ze sobą połączone; by zrozumieć, że wszystkie istoty żywe tego świata są jednością, że WSZYSCY JESTEŚMY JEDNYM. "
Nat Cardozo

Z książki "Rdzenne"