ACTUM - Wsparcie i Rozwój

Dołączam do kampanii Fundacja Niewidzialni. Usłysz mnie.

Cisza nie zawsze oznacza spokój.
Czasem to przestrzeń, w której ktoś przestaje być słyszany.
Zatrzymuję się dziś na chwilę, żeby zauważyć,
posłuchać uważniej,
być bliżej – naprawdę.
Bo każdy z nas chce być usłyszany.
I każdy zasługuje na obecność.

Przerywam ciszę. 💬
Dołączysz?

Końcówki bywają dziwne — trochę jak ostatni łyk aromatycznej herbaty: jeszcze smakuje, ale już wiesz, że zaraz się skończy.
Cieplice zamykam w sobie właśnie takim smakiem.
Z głową trochę lżejszą, z ciałem bardziej obecnym i z sercem, które przypomniało sobie, że potrafi.
Góry… nie tylko zdobyte.
One mnie też trochę „zdobyły” — zmusiły do zatrzymania, do oddechu, do bycia tu i teraz, bez udawania, bez pośpiechu.
Lęki?
Nie zniknęły jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki (szkoda, byłoby szybciej 😉), ale przestały prowadzić.
Zrobiło się dla mnie więcej miejsca.
Wracam inna.
Bardziej uważna.
Trochę odważniejsza.
Bardziej po swojej stronie.
I chyba to jest największa zmiana — nie to, że coś „pokonałam”, tylko że zaczęłam iść obok siebie, a nie przeciwko sobie.
Cieplice — dziękuję.
Za ciszę, za przestrzeń i za te wszystkie momenty, w których mogłam po prostu być.

Dziś pierwszy raz doszłam do Samotni.
I to była droga nie tylko przez góry.

Były momenty zatrzymania.
Były wątpliwości.
Było sprawdzanie: „czy ja na pewno chcę iść dalej?”

I zamiast się poganiać — pozwoliłam sobie iść swoim tempem.
Zatrzymać się.
Oddechnąć.
Poczuć, czego naprawdę potrzebuję.

To była mała lekcja uważności.
Takiej codziennej, zwykłej — a jednak trudnej.
Bo czasem największym wyzwaniem nie jest droga przed nami, tylko bycie w kontakcie ze sobą w jej trakcie.

Dziś przypomniałam sobie, że mogę sobie ufać.
Że mogę iść krok po kroku.
I że to wystarczy.

🌿
Jeśli jesteś teraz w swoim „pomiędzy” —
nie musisz wiedzieć wszystkiego.
Wystarczy, że zrobisz jeden mały krok w zgodzie ze sobą.