Wild Table

Food Art Project October Challenge

Zapach jesieni to cichy moment, gdy świeca gaśnie,
a ciepło zamienia się we wspomnienie. Ziemiste, ulotne, milczące.
W powietrzu unosi się dym, światło miękko kładzie się na tacy, a wszystko
zwalnia – nawet oddech. To ta chwila, gdy dotyk, zapach i światło łączą się
w jedno, zanim znikną.
to dla mnie zatrzymanie tego, co już się kończy,
i uważność na rzeczy, które trwają tylko przez moment. Bo czasem najwięcej dzieje się wtedy, gdy nie dzieje się nic.


The scent of autumn is the quiet moment when the candle fades,
and warmth turns into a memory. Earthy, fleeting, silent.
Smoke drifts through the air, light rests softly on the tray,
and everything slows down — even breath.

It’s that fragile instant where touch, scent and light
become one before they disappear.
is, for me, the act of pausing what’s already ending
and noticing the things that last only for a moment.
Because sometimes, the most happens
when nothing seems to happen at all.

___________________

Codziennie mijam te same drzewa. Ten sam mech pod stopami, te same ścieżki, które zmieniają się tylko z porą roku. Ten las to moje miejsce oddechu, myśli i ciszy. Od lat towarzyszy mi w różnych momentach – tych głośnych i tych, które wymagają wyciszenia.
Dziś znowu zabrałam z niego kawałek spokoju. Kilka kurek, garść światła i trochę tego nieuchwytnego klimatu, który daje tylko znajomy las. Nie trzeba jechać daleko, żeby poczuć kontakt z naturą. Czasem wystarczy wyjść za próg.

To z tych codziennych spacerów rodzą się moje najprostsze, a jednocześnie najbliższe mi kadry.

_______________________