FII YII

HININGI NIYA ANG SUSI NG BAHAY KO SA HARAP NG 130 BISITA, KAYA TINAWAGAN KO ANG LALAKING TULUYANG DUDUROG SA IMPERYO NILA.
Ang Lihim ng Simpleng Ina

Ako si Rosario, limampung-limang taong gulang. Dalawampu't limang taon kong itinaguyod nang mag-isa ang aking nag-iisang anak na si Mark matapos pumanaw ang aking asawa. Namuhay kami nang simple noon, ngunit hindi alam ng marami na sa likod ng aking mga luha at pawis ay nakapagtayo ako ng isang malaking real estate and investment firm.

Pinili kong manatiling tahimik at maging silent majority shareholder ng kumpanya. Sa paningin ng publiko, lalo na sa paningin ng mapagmataas at mukhang-perang nobya ng anak ko na si Vanessa, isa lamang akong "simpleng matandang byuda" na maswerteng nakabili ng isang napakagandang penthouse condo sa BGC noong mura pa ang lupa.

Si Mark at Vanessa ay parehong nagtatrabaho bilang Senior Directors sa isang dambuhalang kumpanya, ang Lorenzo Holdings. Malaki ang kinikita nila, pero mas malaki ang luho ni Vanessa. Gusto niya ng mamahaling designer bags, sports car, at marangyang lifestyle. At ang matagal na niyang pinupuntirya na makuha mula sa akin ay ang aking BGC penthouse.

Ang Patibong sa Kasal

Araw ng kanilang kasal. Ginanap ang Grand Reception sa isang napak**ahal na 5-star hotel. Ang hindi nila alam, ako ang tahimik na nagbayad ng milyun-milyong pisong bill nito sa pamamagitan ng aking abogado dahil walang sapat na ipon ang anak ko.

Mayroong 130 VIP guests, kabilang ang mga pulitiko, kapwa nila executives mula sa Lorenzo Holdings, at ang matapobreng pamilya ni Vanessa.

Habang nagaganap ang toast o pag-aalay ng mensahe, kinuha ni Vanessa ang mikropono. Nakasuot siya ng kumikinang na gown na nagkakahalaga ng kalahating milyon. Nakangiti siya nang pagkatamis-tamis habang nakatingin sa akin mula sa entablado.

"Siyempre, gusto kong pasalamatan ang mother-in-law ko na si Mama Rosario," matinis at maarte niyang panimula habang pumapalakpak ang mga bisita.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇👇 🌚💝🥳

ANG MALAMIG NA HIGANTI: NAHULI KO SA K**A ANG ASAWA KO AT MATALIK NA KAIBIGAN, NGUNIT IMBES NA MAGWALA, ISANG BASO NG ALAK AT ISANG TAWAG ANG GINAMIT KO UPANG DURUGIN ANG KANILANG MGA BUHAY.

Ang Maagang Pag-uwi

Ako si Elena, tatlumpu't limang taong gulang at CEO ng isang sikat na marketing agency sa Pilipinas. Limang taon na kaming kasal ng asawa kong si Troy. Si Troy ay isang architect. Ako ang nagpondo ng kanyang firm at nagbigay sa kanya ng malaking kapital para maging matagumpay.

Nariyan din si Chloe, ang matalik kong kaibigan simula pa noong high school. Palagi ko siyang tinutulungan. Nang malugi ang negosyo niya, binigyan ko siya ng posisyon sa kumpanya ko bilang isang executive director. Itinuring ko silang dalawa na pinak**ahalagang tao sa buhay ko.

Isang araw, nakatakda sana akong pumunta sa Singapore para sa isang linggong business trip. Ngunit dahil nagkaroon ng problema sa flight schedule at na-postpone ang meeting, nagdesisyon akong umuwi na lamang. Hindi na ako nag-text kay Troy dahil gusto ko siyang isurpresa.

Alas-tres ng hapon nang dumating ako sa aming mansyon. Tahimik ang buong bahay dahil day-off ng mga katulong. Umakyat ako sa ikalawang palapag patungo sa aming master bedroom.

Ngunit bago pa ako makapasok, nakarinig ako ng mga pamilyar na ungol at tawanan mula sa loob ng aming kwarto.

Ang Eksena sa K**a

Dahan-dahan kong pinihit ang doorknob. Hindi ito naka-lock. Binuksan ko ang pinto nang walang ingay.

Ang eksenang bumungad sa akin ay parang isang matalim na patalim na bumaon sa aking dibdib.

Doon, sa ibabaw ng mismong k**a namin ni Troy—ang k**ang binili ko pa mula sa Italy—ay naghahalikan at nagtatawanan ang dalawang taong pinagkatiwalaan ko nang buong buhay ko. Si Troy at si Chloe. Walang saplot, pawis na pawis, at halatang matagal nang ginagawa ang kanilang kataksilan sa loob ng sarili kong pamamahay.

"Babe, paano kung dumating si Elena?" malanding tanong ni Chloe habang nakayakap kay Troy.

"Nasa Singapore 'yung tangang 'yon," nakangising sagot ni Troy habang hinahalikan ang leeg ng matalik kong kaibigan. "Wag mo siyang isipin. Mag-e-enjoy lang tayo rito. Konting tiis na lang, kapag napirmahan niya na ang deed of sale bukas, kukunin ko ang kalahati ng pera at tatakas na tayo pa-Europe."

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 🌴💚💓

KINUTYA AT SINAWATA NG MGA MAYAYABANG NA PULIS ANG ISANG WALONG-TAONG-GULANG NA BATANG AFRO-FILIPINA—NGUNIT NANG BUMUKAS ANG PINTO AT PUMASOK ANG KANYANG INA, NANGINIG SA MATINDING TAKOT ANG BUONG PRESINTO.

Maingay, mainit, at magulo sa loob ng Station 4 Police Precinct sa Maynila. Amoy yosi at lumang kape ang paligid. Sa isang madilim na sulok, nakaupo sa malamig na silyang bakal ang walong-taong-gulang na si Zola.

Isa siyang Afro-Filipina—maitim at makintab ang kanyang balat, at makapal ang kanyang natural na kulot na buhok na nakatali ng dalawang ipit. Umiiyak siya habang mahigpit na hawak ang napunit na strap ng kanyang lumang uniporme. Kanina lamang, habang naghihintay siya ng sundo sa labas ng kanyang eskwelahan, marahas na inagaw ng isang snatcher ang kanyang backpack na naglalaman ng kanyang mga libro at nag-iisang litrato ng yumaong ama.

Dinala siya ng isang mabait na tindera sa presinto upang mag-report at makahingi ng tulong. Ngunit ang pulis na naka-duty sa desk, si SPO1 Ramirez, ay kilala sa pagiging matapobre, tamad, at mapanghusga.

"O, tapos? Anong gusto mong gawin namin, bata? Hanapin ang bag mong luma?" nakangising tanong ni Ramirez habang humihigop ng kape, nakapatong pa ang mga paa sa mesa. "Wala kaming time sa mga ganyan. Masyado kaming busy para maghanap ng barya-baryang gamit. Ibigay mo na lang ang number ng magulang mo para masundo ka na."

"P-Patay na po ang Papa ko," humihikbing sagot ni Zola, pinupunasan ang luha sa kanyang pisngi. "P-Pero tinawagan ko na po ang Mama ko sa phone ng tindera. Parating na po siya. Kailangan niyo pong hanapin yung bag ko! Nandoon po ang picture ni Papa! Magagalit po ang Mama ko kapag nalaman niyang wala kayong ginagawa! Sundalo po siya sa Special Forces!"

Ang Halakhak ng Pang-iinsulto
Nang marinig iyon ni Ramirez, humalakhak siya nang napakalakas na tila nakarinig ng isang napakagandang biro. Umalingawngaw ang boses niya sa buong presinto. Nakitawa rin ang tatlo pang pulis na nakatambay sa paligid habang naglalaro sa kanilang mga cellphone.

"Special Forces?! Hahahaha!" pang-iinsulto ni Ramirez, dinuduro ang bata habang tumatawa. "Yung totoo, bata? Special Forces ang nanay mo? Baka naman lady guard lang sa mall! O baka nagbebenta lang ng pirated DVD diyan sa Quiapo!"

"Totoo po! Officer po ang Mama ko!" umiiyak na giit ni Zola, ipinagtatanggol ang ina.

Tiningnan siya ni Ramirez mula ulo hanggang paa nang may matinding pandidiri at pangungutya.

"Huwag mo nga akong pinagloloko! Sa kulay at hitsura mong 'yan? Baka mga galing lang kayo sa iskwater! Kayo talagang mga itim, masyado kayong mayayabang, puro naman kayo sinungaling!" sigaw ni Ramirez. Tumayo siya, lumapit kay Zola, at marahas na hinawakan ang manipis na braso ng bata upang itaboy ito palabas.

"Diyan ka na nga sa labas maghintay! Ang dumi-dumi mo, nakakasira ka ng view sa presinto ko! Doon ka umiyak sa kalsada!"

Napasigaw si Zola sa sakit nang higitin siya ni Ramirez. Napaupo siya sa maalikabok na sahig malapit sa glass door ng presinto. Humahagulgol ang bata habang patuloy siyang pinagtatawanan ng mga pulis. Walang sinuman ang nag-abalang tulungan siya.

Paki-click po ang asul na link sa comments para mabasa ang buong kwento.!👇👇 🌘🪐⛈️