The Next Chapter

“Feeling mayaman.”
Nowadays, people love posting on social media what they eat, where they go, what they buy and their small wins in life. Not to brag, but because they’re genuinely happy.

That picture of coffee? Maybe it’s their first quiet morning after weeks of stress.
That new outfit? Something they saved up for months just to buy.
That motorcycle? A dream they once thought would never happen.
But some people will always say,
“Ang yabang naman.”
“Puro post.”
“Feeling mayaman.”

What they don’t realize is that behind those posts are stories of hard work, prayers, and silent battles.
Some people post because they’re proud of how far they’ve come not to show off, but to remind themselves that they made it through.

So instead of judging, try to be happy for them.
Because when your heart is content, you celebrate others too.
“Hindi yan kayabangan, kaligayahan yan.”
And if you can’t share their joy, atleast, don’t ruin it.

Hustle Over Slavery - H.O.S

👁️‍🗨️ 𝙋𝘼𝙍𝙏 2: “𝘼𝙣𝙜 𝘽𝙪𝙢𝙖𝙡𝙞𝙠 𝙨𝙖 𝙆𝙖𝙡𝙨𝙖𝙙𝙖 𝙣𝙜 𝙎𝙞𝙩𝙞𝙤 𝙈𝙖𝙡𝙖𝙨𝙞𝙜”

Karugtong ng kwentong “Ang Babae sa Gilid ng Kalsada”

---

Matapos kumalat online ang kwento ni Marco, maraming hindi naniwala.
Sabi nila, gawa-gawa lang.
Hanggang sa may isang vlogger na taga San Lazaro del Monte, si Ken Laroza, ang nangahas bumalik sa Sitio Malasig Road — mismong lugar kung saan daw nadisgrasya si Marco.

“Hindi ako naniniwala hangga’t hindi ko nakikita,” sabi niya sa live video niya noong Oktubre 08, 2025, eksaktong alas-dos ng madaling araw.
May kasama siyang drone, flashlight, at body cam.
Walang signal sa lugar. Pero patuloy ang recording.

Sa unang 10 minuto ng video, tahimik lang ang paligid.
Hangin. Hamog. Walang kahit sinong tao.
Pero sa minute 12:47, may narinig silang boses ng babae sa likod ng kamera:

> “Salamat… sa pagsabay.”

Napalingon si Ken, pero wala siyang nakita.
Ang nakakatindig-balahibo?
Sa drone footage, may babaeng nakaputi sa gitna ng kalsada — nakayuko, tapos biglang lumingon sa direksyon ng drone.
Pagkatingin niya, nag-glitch ang video, at tuluyang nag-blackout ang camera.

Kinabukasan, nakita si Ken ng mga pulis —
nakahandusay sa mismong spot kung saan din nadisgrasya si Marco.
Wala na ang motor niya.
At sa likod ng kanyang helmet, may nakasulat na dugong mensahe:

> “Kasabay mo na siya.”

Ang mas nakakakilabot?
Nang i-retrieve ng mga awtoridad ang drone, may narekober silang huling 5 segundo ng video:
Si Ken, nakasakay sa motor, may babaeng nakaangkas — parehong nakangiti.
Parehong lumingon sa camera bago mawala sa dilim.

---

Ngayon, sinarado na raw ng lokal na pamahalaan ang lumang kurba sa Sitio Malasig Road.
Pero may mga nakatira malapit doon na nagsasabing tuwing madaling-araw, naririnig pa rin nila ang tunog ng motor — minsan isa lang, minsan dalawa.

At kung minsan daw… may dumadaan na babaeng nakaputi na humihingi ng sabay.
Ang sabi ng mga nakakaalam:

> “Kapag may nag-alok sa’yong babae ng sabay pauwi sa kalsadang iyon…
huwag kang papayag. Dahil baka hindi ka na makauwi.” 🕯️

---

💀 Kung ikaw si Ken, itutuloy mo ba ang pag-vlog sa kalsadang ‘yon?

😳 Comment mo kung gusto mo ng Part 3: Ang Balik ng Babae sa Kalsada.



---

👻 “Ang Babae sa Gilid ng Kalsada”

Kwento ng isang gabing hindi ko malilimutan…

---

“Huwag kang dadaan sa daang patungong Sitio Malasig Cemetery kapag madaling-araw.”

Yan ang madalas kong marinig mula sa mga tricycle driver dito sa Sitio Malasig.

Pero siyempre, hindi ako naniniwala noon.
Practical ako, at iyon lang ang pinak**abilis na daan pauwi mula sa Barangay alumang Bato kung saan ako nag-o-overtime sa trabaho.

Gabi ng Biyernes ‘yon — alas-dos ng madaling-araw, tahimik ang buong kalsada.
Tanging tunog ng makina ng motor ko at hampas ng hangin ang naririnig.
Makapal ang hamog, halos hindi ko na makita ang daan pagdating sa kurba malapit sa lumang tulay ng Creek San Telmo.

At doon ko siya nakita.
Isang babaeng nakaputing bestida, mahaba ang buhok, nakatayo sa gilid ng kalsada.
Hindi gumagalaw. Hindi lumilingon.
Parang may hinihintay.

“Miss, ayos ka lang?” sigaw ko, habang dahan-dahang binabaan ang silinyador.
Tahimik.
Hangin lang ang sumagot.

Pero nang medyo mapalapit ako, dahan-dahan siyang lumingon.
At kahit sa dilim… nakangiti siya — pero wala siyang mga mata. 😨

Napaatras ako!
Pinaharurot ko agad ang motor pabalik, halos di ko na maramdaman ang hangin sa sobrang bilis.
Pero ilang segundo lang, may malamig na k**ay na biglang humawak sa bewang ko.

Paglingon ko…
ang babaeng nakaputi — nasa likod ko na!
Nakangiti.
Mahigpit na nakayakap.

“Salamat... sa pagsabay,” bulong niya, halos pabulong sa tenga ko.

Doon na nagdilim ang paningin ko.
Pagmulat ko — ospital na.
Ayon sa mga nakakita, natagpuan daw akong nakahandusay sa gilid ng kalsada, ang motor ko nakabaligtad sa tabi ng sementeryo.
At sa helmet ko, may mga bakas ng k**ay na dugong natuyo.

Kinilabutan ako lalo nang marinig ko sa mga pulis:
Ang babaeng nakaputi raw ay biktima ng aksidente sa parehong lugar limang taon na ang nakalipas — sinubukan niyang humingi ng tulong sa mga dumaraan… pero walang tumigil.
At mula noon, gabi-gabi, may nakikitang babaeng nakaangkas sa motor ng mga dumaraan sa Sitio Malasig Road.

Minsan daw, may lalaking naka-helmet na laging may kasabay na babae — sabay na naglalaho pagdating sa kurba ng sementeryo.
Ang sabi ng mga taga-roon,

> “Kung hindi mo sila napansin, ligtas ka.”
Pero kung napatingin ka na…
Baka ikaw na ang susunod nilang isasabay sa biyahe. 🕯️

---

🩶 Kung ikaw si Marco, titigil ka ba para tumulong?
✍️ Comment mo kung anong gagawin mo.

Ang Pag-ibig sa Gitna ng Ulan

​Simula't sapul, si Ana ay laging nag-iisa. Nakasanayan na niyang maglakad pauwi galing eskwela na walang kasama, nakasanayan na niyang kumain ng mag-isa, at nakasanayan na niyang matulog na walang yakap. Dahil sa pagiging introvert niya, mas gusto niyang manahimik at magbasa ng libro kaysa makisalamuha sa iba.
​Isang araw, habang pauwi siya, biglang bumuhos ang malakas na ulan. Wala siyang dalang payong, kaya't tumakbo siya sa pinak**alapit na waiting shed. Doon, nakita niya si Miguel. Si Miguel, ang pinak**atalino at pinakaguwapong lalaki sa klase, ay nag-iisa rin.
​"Hi," bati ni Miguel. "Parang wala kang kasama."
​"Oo," sagot ni Ana. "Nakasanayan ko na."
​"Ako rin," sabi ni Miguel. "Ang ganda pala ng ulan."
​Sa unang pagkakataon, hindi naramdaman ni Ana ang pagka-ilang. Parang may kakaibang init sa boses ni Miguel na kumokontra sa lamig ng ulan. Nagkwentuhan sila tungkol sa mga pangarap nila, sa mga paborito nilang libro, at sa mga bagay na kinatatakutan nila. Habang nag-uusap sila, parang huminto ang oras. Ang tunog ng ulan ay naging isang himig na nagpapalakas ng tibok ng kanilang mga puso.
​"Alam mo," sabi ni Miguel. "Hindi na ako mag-iisa simula ngayon."
​"Bakit?" tanong ni Ana.
​"Dahil may kasama na ako," sagot ni Miguel habang nakangiti. "Ikaw."
​Simula noon, hindi na nag-iisa si Ana. Sa bawat pag-ulan, magkasama silang naglalakad pauwi, hawak ang iisang payong. At sa bawat sandali na magkasama sila, nararamdaman nila na ang pag-ibig ay hindi lang sa mga pelikula o libro, kundi sa simpleng pag-iisa na biglang naging dalawa.

"A positive mindset brings positive things".
- Juliana silva