Maisog

Sa dalawang matang nakatingin sa akin, nakasalalay ang lahat ng dahilan kung bakit ako lumalaban araw-araw.

Hindi man perpekto, basta’t tuloy ang pagbangon—dahil para sa kanila, kailangan kong maging matatag kahit gaano kahirap ang mundo.

May mga sitwasyon na parang walang solusyon, walang tulong, at walang nakakaintindi.

Pero kahit ganun, natututo kang maging sandalan ng sarili mo. Kasi sa dulo ng araw, ikaw at ikaw pa rin ang lalaban para sa sarili mong buhay.”

Kapag ako ang kaibigan mo, hindi mo kailangan magpaliwanag—kahit anong estado ng buhay mayroon ka, kahit anong itsura ng bahay n’yo, pupunta ako.

Sasamahan kita kumain, kahit tuyo ang ulam natin. Kahit sa barong-barong ka nakatira, o sa semento ka natutulog—hindi 'yun hadlang para hindi kita bisitahin.

Hindi mo kailangang magpanggap. Kahit pawis ka, pagod, o walang maayos na damit—ayos lang. Hindi ako nandito para sukatin ka sa itsura o sa laman ng bulsa.

At hindi ko huhusgahan kung paulit-ulit kang bumabangon sa parehong problema.

Tanggap ko lahat, dahil totoong kaibigan mo ako.