Less Ego, More Human

Sommige vragen hoef je niet meteen te beantwoorden. Soms is het al genoeg dat ze iets in beweging zetten.

Deze vraag is een uitnodiging om even stil te staan bij wat er vanbinnen leeft. Je hoeft dat niet meteen te delen.
Alleen al eerlijk zijn naar jezelf, kan veel openen.

Misschien raakt deze vraag iets. Misschien schuif je ’m nog even weg. Allebei is oké.

Sommige mensen leren al jong hoe ze moeten overleven in plaats van leven.

Edson groeide op in een onveilig thuis. Hij verhuisde, paste zich aan, verloor houvast en probeerde zich staande te houden in een leven zonder vaste grond.

Van 27 adressen, schulden en dakloosheid tot eindelijk een plek waar hij zich veilig voelt.

Dit is geen verhaal over zielig zijn. Dit is een verhaal over wat onveilig opgroeien met iemand doet. En over hoe lang het kan duren voordat je lichaam eindelijk gelooft: ik ben hier veilig, thuis.

Het hele verhaal van Edson kun je vinden via de link in onze bio.

Soms raakt een verhaal niet omdat het exact hetzelfde is, maar omdat het iets aanraakt wat je zelf ook kent.

Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien draag jij ook iets waar je niet over praat.

Je hoeft dat niet hier te delen. Maar laat het ook niet alleen van jou blijven.

Sommige vragen hoef je niet meteen te beantwoorden. Soms is het al genoeg dat ze iets in beweging zetten.

Deze vraag is een uitnodiging om even stil te staan bij wat er vanbinnen leeft. Je hoeft dat niet meteen te delen.
Alleen al eerlijk zijn naar jezelf, kan veel openen.

Misschien raakt deze vraag iets. Misschien schuif je ’m nog even weg. Allebei is oké.

Er ligt vanaf nu een inkijkexemplaar van het Less Ego, More Human journal in de trainingsruimte van & in Rotterdam.

Voor members die op een laagdrempelige manier kennis willen maken met de vragen en uitnodigingen in het journal.

Mijn hoop is dat het jongeren kan helpen om af en toe even stil te staan bij wat er in hen leeft. Om niet alleen door te gaan, maar ook op te merken wat er vanbinnen aandacht vraagt.

Soms begint reflectie niet met een groot gesprek, maar met één vraag op het juiste moment.

Vandaag had ik zo’n klein moment dat onverwacht groot voelde.

Een paar weken geleden gaf ik mijn therapeut een exemplaar van het journal mee.

Niet met een groot plan. Gewoon om te delen waar ik aan werk. Dit is iets dat is ontstaan uit iets waar ik zelf doorheen ben gegaan.

Vanmiddag liep ik de praktijk binnen, pakte een kop koffie, keek naar de boekenplank in de wachtruimte… en daar stond ‘ie. Tussen de andere boeken.

Niet als “mijn product”, maar als iets dat blijkbaar een plek mag innemen in een ruimte waar mensen komen om te ademen, te voelen, te zoeken, te herstellen.

Dat raakte me.

Omdat Less Ego, More Human voor mij nooit alleen ging over iets maken. Het ging over iets ontwikkelen dat misschien even kan helpen vertragen. Als iets dat niet zegt hoe het moet. Maar wel ruimte geeft om eerlijk te kunnen zijn naar jezelf.

Dat dit journal nu daar staat, in een praktijkruimte, voelt klein en groots tegelijk. Alsof iets wat ooit heel persoonlijk begon, langzaam ook iets voor anderen mag worden.

En dat voelt extra bijzonder, omdat V5 naar verwachting deze week binnenkomt, terwijl de pre-order inmiddels al openstaat (link in bio).

Spannend. Maar vooral: heel bijzonder om te merken dat het nu langzaam echt een plek begint te krijgen.