Galeed FM

ஆழமான தியானப் பகிர்வு
“உண்மையான விசுவாசம் பதில் கிடைக்கும் வரை மட்டுமல்ல; கர்த்தர் வரும்வரை நிலைக்கும்!”

லூக்கா 18:7–8

உலகத்தில் மிகக் கடினமான காரியங்களில் ஒன்று காத்திருப்பது. குறிப்பாக ஜெபித்தும் பதில் வராதபோது, நீதிக்காகக் கூப்பிட்டும் மாற்றம் தெரியாதபோது, கண்ணீர் வடித்தும் சூழ்நிலை மாறாதபோது, மனித இருதயம் சோர்ந்து போகத் தொடங்குகிறது. ஆனால் லூக்கா 18:7–8-ல் இயேசு நமக்கு ஒரு ஆழமான பரலோக உண்மையை வெளிப்படுத்துகிறார்: தேவன் மௌனமாக இருக்கலாம்; ஆனால் அவர் அலட்சியமாக இருப்பதில்லை. அவர் தாமதிப்பது போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவர் மறந்துவிடுவதில்லை.

அநியாய நீதிபதியின் உவமையில் உள்ள விதவைப்பெண், பலமுள்ளவள் அல்ல; அதிகாரம் உடையவளும் அல்ல; செல்வம் உள்ளவளும் அல்ல. அவளிடம் இருந்த ஒரே ஆயுதம் — விடாமுயற்சி. அவள் மீண்டும் மீண்டும் வந்தாள். மீண்டும் மீண்டும் கூப்பிட்டாள். மீண்டும் மீண்டும் நீதியைக் கேட்டாள். அதுபோலவே உண்மையான விசுவாசமும் ஒரு உணர்ச்சி அல்ல; அது ஒரு நிலைத்தன்மை. அது ஒரு நாள் ஜெபிப்பதல்ல; பதில் வரும்வரை ஜெபிப்பது. பதில் தாமதித்தாலும் தேவனை விட்டுவிடாமல் பற்றிக்கொள்வது.

Greek வார்த்தையான “ἐκλεκτοί” (Eklektoi) — “தெரிந்துகொள்ளப்பட்டவர்கள்” — இந்த வசனத்தின் ஆறுதலான இதயமாக இருக்கிறது. நாம் தேவனிடம் கூப்பிடுகிறோம் என்பதற்குக் காரணம், அவர் ஏற்கனவே நம்மைத் தமது மக்களாக அழைத்திருக்கிறார் என்பதே. ஒரு அந்நியனின் குரல் அல்ல, பிள்ளையின் குரல்தான் தகப்பனின் இருதயத்தைத் தொடுகிறது. அதுபோல விசுவாசியின் ஜெபம், பரலோகத்தில் எதிரொலிக்கும் உடன்படிக்கை மகனின் கூக்குரலாகும்.

பல நேரங்களில் நாம் தேவனைப் பார்த்து,
“கர்த்தாவே, எவ்வளவு காலம்?”
என்று கேட்கிறோம்.

தாவீது கேட்டார்.
ஆசாப் கேட்டார்.
எரேமியா கேட்டார்.
ஆவிக்குரிய வீரர்கள் அனைவரும் கேட்டார்கள்.

ஆனால் அவர்களின் ஜெபத்தின் முடிவில் ஒரு பொதுவான உண்மை இருந்தது:
“நான் இன்னும் உம்மை நம்புகிறேன்.”

விசுவாசம் என்பது எல்லா கேள்விகளுக்கும் பதில் கிடைத்த பிறகு உருவாகும் ஒன்று அல்ல. பதில்கள் இல்லாத இரவிலும் தேவனை நம்பி நிற்பதே விசுவாசம்.

தேவனுடைய தாமதம் மனிதனுடைய தாமதம் அல்ல. நாம் தாமதிக்கும்போது பலவீனத்தால் தாமதிக்கிறோம். ஆனால் தேவன் தாமதிப்பது போலத் தோன்றும்போது, அது அவருடைய ஞானத்தின் ஒரு பகுதி. 2 பேதுரு 3:9 நமக்கு நினைவூட்டுகிறது: “கர்த்தர் தமது வாக்குத்தத்தத்தைக் குறித்து தாமதிக்கிறவர் அல்ல.” அவர் செய்கிற அனைத்திற்கும் பரிசுத்தமான நோக்கம் உண்டு. அவர் நம் விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்துகிறார். அவர் நம் சார்பை வளர்க்கிறார். அவர் நம்மை அவருடைய நேரத்திற்காக காத்திருக்கக் கற்றுக்கொடுக்கிறார்.

2 தெசலோனிக்கேயர் 1:6–7 ஒரு மகத்தான ஆறுதலை வழங்குகிறது:

“தேவன் துன்பப்படுத்துகிறவர்களுக்கு நியாயமான தீர்ப்பையும், துன்பப்படுகிறவர்களுக்கு இளைப்பாறுதலையும் தருவார்.”

இது மனித பழிவாங்குதல் அல்ல.
இது கோபத்தின் வெடிப்பு அல்ல.
இது தேவனுடைய பரிசுத்த நீதியின் வெளிப்பாடு.

உலகம் விசுவாசிகளைப் புரிந்துகொள்ளாமல் இருக்கலாம்.
மனிதர்கள் நம்மை நிராகரிக்கலாம்.
நம்முடைய கண்ணீரை யாரும் கவனிக்காமல் போகலாம்.

ஆனால் தேவன் ஒருபோதும் கவனிக்காமல் இருப்பதில்லை.

சங்கீதம் 56:8 கூறுகிறது:

“என் கண்ணீரை உமது கலசத்தில் வைத்திருக்கிறீர்.”

மனிதர்கள் மறக்கும் கண்ணீரை தேவன் நினைவில் வைத்திருக்கிறார்.
மனிதர்கள் நிராகரிக்கும் ஜெபத்தை தேவன் கேட்கிறார்.
மனிதர்கள் தள்ளிவிடும் விசுவாசியை தேவன் தம் கரத்தில் தாங்குகிறார்.

இயேசுவே இதற்கான மிகப்பெரிய எடுத்துக்காட்டு. கெத்சேமனே தோட்டத்தில் அவர் ஜெபித்தார். சிலுவையில் அவர் அழுதார். அநியாயமான தீர்ப்பைச் சந்தித்தார். மனித நீதிமன்றம் அவரை குற்றவாளி என்றது. ஆனால் மூன்றாம் நாளில் தேவன் அவரை உயிர்த்தெழுப்பி, தமது நீதியை வெளிப்படுத்தினார். அதனால் கிறிஸ்தவரின் நம்பிக்கை சிலுவையில் முடிவதில்லை; அது உயிர்த்தெழுதலுக்குள் நுழைகிறது.

இயேசுவின் இறுதி கேள்வி மிகவும் ஆழமானது:

“மனுஷகுமாரன் வரும்போது பூமியிலே விசுவாசத்தைக் காண்பாரோ?”

அவர் கேட்கவில்லை:
“எத்தனை பெரிய சபைகள் இருக்கும்?”
“எத்தனை பிரசங்கிகள் இருப்பார்கள்?”
“எத்தனை ஊழியங்கள் வளர்ந்திருக்கும்?”

அவர் கேட்பது:

“விசுவாசம் இருக்குமா?”

இன்னும் ஜெபிக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களா?
இன்னும் காத்திருக்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களா?
இன்னும் தேவனை நம்புகிறவர்கள் இருக்கிறார்களா?
இன்னும் கண்ணீரோடு கர்த்தரைப் பற்றிக்கொள்கிறவர்கள் இருக்கிறார்களா?

அதுவே உண்மையான விசுவாசத்தின் அடையாளம்.

ஆகவே அன்பானவர்களே,
ஜெபம் இன்னும் தொடரட்டும்!
காத்திருப்பு இன்னும் தொடரட்டும்!
நம்பிக்கை இன்னும் தொடரட்டும்!

ஏனெனில்:

தேவன் தம் மக்களின் கூக்குரலைக் கேட்கிறார்.
தேவன் தம் மக்களின் கண்ணீரை எண்ணுகிறார்.
தேவன் தம் நேரத்தில் நீதிசெய்வார்.
தேவன் தம் வாக்குறுதியை நிறைவேற்றுவார்.

இறுதி தியான அழைப்பு

உண்மையான விசுவாசம் பதில் கிடைக்கும் வரை மட்டுமல்ல; கர்த்தர் வரும்வரை நிலைக்கும்!

ஜெபம் தாமதிக்கப்படலாம்; ஆனால் புறக்கணிக்கப்படாது.

கண்ணீர் மறைக்கப்படலாம்; ஆனால் மறக்கப்படாது.

நீதி தாமதமாகத் தோன்றலாம்; ஆனால் அது ஒருபோதும் தவறாது.

தேவன் மௌனமாக இருப்பது போலத் தோன்றலாம்; ஆனால் அவர் செயல்படாதவர் அல்ல.

கிறிஸ்து வரும்போது, சோர்ந்து போகாத விசுவாசத்தையும், அணையாத ஜெபத்தையும், கைவிடாத நம்பிக்கையையும் காண அவர் விரும்புகிறார்.

ஆகையால் — காத்திரு! ஜெபி! நம்பு! நிலைத்திரு! கர்த்தர் உண்மையுள்ளவர்!