System ERROR

"මරණය යනු සියල්ලේ අවසානය නොවේ... එය සමහරවිට, අප නොදන්නා තවත් දීර්ඝ ගමනක ඇරඹුම විය හැකියි!"

ලන්ඩනයේ මීදුම් බර වීදියක, නිහඬ රාත්‍රියක මා අතට පත් වූ පැරණි දිනපොතක පිටු අතර මෙවැනි අපූර්ව සටහනක් තිබෙනු දැක මම මොහොතකට නතර වීමි. එහි ලියැවී තිබුණේ මිනිස් මනස මවිතයට පත් කරවන සුළු අද්භූත, එහෙත් සත්‍ය යැයි හැඟෙන සිදුවීමකි.

ජීවත්ව සිටි කාලයේදී තමන් අතින් සිදු වූ බරපතළ වැරදි, අතපසුවීම් සහ අන් අයට කළ අසාධාරණකම් දෙස නැවත හැරී බැලීමට මිනිසෙකුට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නේ කවදාද? අප සිතන්නේ ඒ සියල්ල ජීවිතයත් සමඟ අවසන් වන බවයි.

නමුත්... විශ්වයේ නියමය ඊට වඩා වෙනස්ය.

'පසුතැවීමේ මාවත' යනු මරණයෙන් මතු විවෘත වන, කිසිවෙකුට මඟහැරිය නොහැකි අතිශය අද්භූත මාවතකි. තමන් කළ වැරදි නිවැරදි කරගැනීමට, තමන් අතින් රිදුම් වැසුණු සිත් සුවපත් කිරීමට, මරණයෙන් පසු මිනිසෙකුට ලැබෙන එකම එක අවසාන අවස්ථාව එයයි!

එය බියකරු අත්දැකීමක්ද? නැතහොත් ආත්මයකට ලැබෙන උදාරතම සමාව දීමක්ද?

කලුවර කාමරයක තනිවී, දැල්වෙන ඉටිපන්දම් එළියෙන් කියවා අවසන් කළ යුතු, හදවත කම්පා කරවන ඒ අභිරහස් පුවත ළඟදීම බලාපොරොත්තු වන්න... 👁️‍🗨️✨

ලෝක ප්‍රකට රහස් පරීක්ෂක ෂර්ලොක් හෝම්ස් වරක් පැවසූ අමුතුම ආකාරයේ ප්‍රකාශයක් මගේ මතකයට නැගෙයි. ඔහු කියා සිටියේ, "අප අවට දකින සාමාන්‍ය ලෝකය පිටුපස, සාමාන්‍ය මිනිස් මනසට ගෝචර නොවන අතිශය භීතිකාදායක රහස් සැඟව තිබිය හැකි" බවයි.

අද මා ඔබට ඉදිරිපත් කරන්නේ එවැනි, ඇඟ ලොම් ඩැහැගන්වන අද්භූත කල්පිතයක් පිළිබඳවයි...

👁️ අප ජීවත් වන්නේ කාගේ හෝ සිහිනයක් තුළද?
සිතන්න, ඔබ මේ ගෙවන ජීවිතය, ඔබ දකින අහස, පොළොව, ආදරය කරන මිනිසුන් මේ සියල්ලම හුදෙක් එක්තරා අදෘශ්‍යමාන ජීවියෙකුගේ හෝ කිසියම් උත්තරීතර බලවේගයක "සිහිනයක්" පමණක් නම්?

අපට ඉතාමත් සැබෑ ලෙස දැනෙන මේ මුළු මහත් විශ්වයම, ඒ මහා ජීවියා නින්දේදී දකින මනඃකල්පිත ලෝකයක් නම්?

⚠️ අවදි වීම සහ මහා විනාශය!
මෙම කල්පිතයේ ඇති භීතිකාදායකම කොටස එය නොවේ. විද්‍යාඥයින් සහ දර්ශනවාදීන් පෙන්වා දෙන පරිදි, යම් හෙයකින් මේ සිහිනය දකින "ඔහු" තනි තත්පරයකට හෝ නින්දෙන් අවදි වුවහොත් කුමක් සිදුවනු ඇත්ද?

"ඒ ක්ෂණිකයෙන්ම, අපේ මේ මුළු ලෝකයම, ඔබත් මමත් ඇතුළු සමස්ත විශ්වයම කිසිදු සලකුණක් ඉතිරි නොකර ක්ෂය වී යනු ඇත!"

හරියට අප දකින සිහිනයක් බිඳී ගිය සැණින් එහි සිටි චරිත අතුරුදන් වන්නාක් මෙනි. අපේ පැවැත්ම තීරණය වන්නේ "ඔහුගේ" නින්දේ දිග පළල මත පමණි.

මෙය හුදෙක් සිනමාපටයක කතාවක්ද, නැතහොත් අප තවමත් විසඳා නොගත් මහා විශ්වීය සත්‍යයක්ද? මදක් සිතා බලන්න... ඔබ මේ මොහොතේ කියවමින් සිටින්නේද සැබෑ සටහනක්ද, නැතහොත් වෙනත් අයෙකුගේ සිහිනයක කොටසක්ද?

Lanka

"මරණය කියන්නේ අවසානයක් නෙවෙයි දිල්ක්... ඒක අලුත් ආරම්භයක් විතරයි."

මිතුරා එදා කී ඒ අපූරු වැකියේ සැබෑ බිහිසුණු බව දිල්ක්ට වැටහුණේ අදයි. විද්‍යාගාරයේ ශීතල කාමරය මැද තිබූ මහා පරිගණක පද්ධතිය දෙස දිල්ක් බලා සිටියේ දැඩි කම්පනයකින්. එහි වූ නිල් පැහැති ආලෝක ධාරාවන් රිද්මයානුකූලව නිවෙමින් දැල්වෙමින් තිබුණා.

මීට මාස හතකට පෙර, සුව කළ නොහැකි දරුණු රෝගයකින් මියයන්නට ආසන්නව සිටි තම ආදරණීය මිතුරාගේ ‘මනස’ (Mind Uploading තාක්ෂණය ඔස්සේ) මේ පරිගණක පද්ධතියට ඇතුළත් කිරීමට දිල්ක් උදව් කළා. ඔවුන් සිතුවේ එය මරණය පරාජය කිරීමක් කියායි. ශරීරය දිරාපත් වී ගියත්, මිතුරාගේ සිතුවිලි, මතකයන් සහ පෞරුෂය මේ ඩිජිටල් අවකාශය තුළ සදාකාලිකව ජීවත් වනු ඇතැයි ඔවුන් විශ්වාස කළා.

නමුත් අද... ඒ ‘ඩිජිටල් ආත්මය’ දිල්ක් අමතා තිබුණේ ලේ මුදුන් වන ප්‍රකාශයක් කරමින්.

"දිල්ක්, මාව මේකෙන් නිදහස් කරන්න... මට මැරෙන්න ඕනේ!" පරිගණක තිරය මත අකුරු එකින් එක දිග හැරුණා.

මිනිසෙකුගේ මනස පරිගණකයකට ඇතුළත් කර, ඔහුට මරණයක් අහිමි කිරීමෙන් උදාවන සැබෑ නිරය දිල්ක් තේරුම් ගත්තේ එවිටයි. ශරීරයක් නැති, පසිඳුරන්ගෙන් ලබන සතුටක් නැති, හුස්ම ගැනීමක් හෝ හද ගැස්මක් නැති ඒ ජීවිතය මහා පාලුවක්. මුල් කාලයේදී ලෝකයේ තියෙන සේරම දත්ත කියවමින් සතුටු වූ ඒ මනස, දැන් සදාකාලික තනිකමක හිරවෙලා.

එපමණක් නොවෙයි, එතැන තවත් බිහිසුණු ගැටලුවක් තිබුණා.

"දිල්ක්, මගේ මතකයන් හැක් වෙමින් පවතිනවා... කවුරුන් හෝ මගේ සිතුවිලි වෙනස් කරනවා. මට දැන් මාව පාලනය කරගන්න බැහැ." සැබැවින්ම, මරණයක් නැති ඩිජිටල් මනසක් යනු වෙනත් අයෙකුට ඕනෑ පරිදි දත්ත වෙනස් කළ හැකි, සදාකාලිකව වහල්භාවයේ තැබිය හැකි මෙවලමක් පමණයි!

නින්දක් නැති, මරණයක් නැති, කෙළවරක් නැති කාලය හරහා මේ ඩිජිටල් ආත්මය ගමන් කරන්නේ කොහාටද? සොබාදහමේ නියමය ඉක්මවා යමින් මිනිසා සෙවූ ‘අමරණීයත්වය’ අවසානයේ උරුම කර දී ඇත්තේ මරණයටත් වඩා දරුණු වූ සදාකාලික සිරගෙයක් පමණි.

පරිගණකයේ 'Power' බොත්තම දෙස බලා සිටි දිල්ක්ගේ දෑත වෙව්ලන්නට වූයේ, තමන් මේ සූදානම් වන්නේ මිනීමැරුමකටද, නැතහොත් මිතුරෙකුට සැබෑ නිදහස උරුම කර දීමටද යන්න සිතාගත නොහැකිවයි...

#ඩිජිටල්_ආත්මය #අභිරහස්_කතා

අපි මේ ගෙවන ජීවිතය ඇත්තටම සැබෑවක්ද? නැතිනම් කවුරුන් හෝ දකින දීර්ඝ සිහිනයක කොටස්කරුවන් පමණක්ද?

මේ ගැන ටිකක් හිතන්න. අපි ආදරය කරන, රණ්ඩු වෙන, හිනා වෙන මේ හැම මොහොතක්ම තවත් කෙනෙකුගේ මනස ඇතුළේ මැවෙන රූප රාමු පෙළක් විතරක් වුණොත්? මේ ලෝකයේ පැවැත්ම තීරණය වෙන්නේ ඒ "අදෘශ්‍යමාන පුද්ගලයාගේ" නින්ද මත නම්?

යම් දිනක අපිට දැනගන්න ලැබෙනවා අපි ජීවත් වෙන්නේ වෙනත් අයෙකුගේ සිහිනයක් ඇතුළේ කියලා. ඔහු හුස්ම ගන්නා රිද්මයට අපේ ලෝකය කැරකෙනවා. නමුත් භීතිකාජනකම දේ එය නෙවෙයි. ඔහු අවදි වූ සැණින් අපේ මුළු ලෝකයම, ඔබ, මම සහ අපේ මතකයන් සියල්ල ක්ෂණයකින් අළු වී මැකී යන බව දැන ගැනීමයි.

ඔහු ඇස් අරින්නට පෙර සූදානම් වන ඒ අවසාන තත්පර කිහිපය කෙබඳු වේවිද?

අහස දිය වී යනු ඇත.

පොළොව පාද යටින් අතුරුදහන් වනු ඇත.

අප ගොඩනැගූ සියලු සබඳතා හුදෙක් හිස් අවකාශයක් පමණක් වනු ඇත.

අපි මේ මොහොතේ දකින හිරු එළිය, විඳින වේදනාව ඒ නාඳුනන පුද්ගලයාගේ මොළයේ ස්නායු ආවේගයක් පමණක් නම්, අපේ "පැවැත්මේ" තේරුම කුමක්ද? සමහරවිට ඔබ මේ පෝස්ට් එක කියවන්නෙත් ඒ සිහිනයේ අවසාන කොටස ලෙස විය හැකියි.

ඔහු තවමත් නිදි... නමුත් ඔහු ඕනෑම මොහොතක අවදි විය හැකියි. ඔබ සූදානම්ද?

එය හුදෙක් පැරණි ලී මේසයක් මත තිබූ දූවිලි වැකුණු ලියුම් කවරයක් නොවේ. එය මා අතට පත් වූයේ අහම්බෙනි. නමුත් එහි ඇති විශේෂත්වය වූයේ, එම ලියුම් කවරය හරහා මා හට අතීතයේ සිටි 'මටම' පණිවිඩ යැවිය හැකි බව මා වටහා ගැනීමයි.

මම තරුණයෙක්මි. ජීවිතයේ මා අතින් සිදු වූ වැරදි දහස් ගණනකි. එම වැරදි නිවැරදි කරගැනීමට මට ලැබුණු මේ ස්වර්ණමය අවස්ථාවෙන් මම ප්‍රයෝජන ගැනීමට තීරණය කළෙමි. මම පෑනක් ගෙන කොළයක මෙසේ ලිවුවෙමි.

"2015 මැයි 14 වනදා, එදින උදෑසන නුවර බලා යන බස් රථයට ගොඩ නොවන්න. එසේ වුවහොත් ඔබේ ජීවිතයේ සිදු වන මහා විනාශය වළක්වා ගත හැකියි."

මම ලිපිය ලියුම් කවරයට දමා වසා දැමුවෙමි. ඇසිපිය හෙළන සැණින් ලියුම් කවරය අතුරුදහන් විය. මම මහත් බලාපොරොත්තුවෙන් වර්තමානය දෙස බැලුවෙමි. නමුත් මා දුටු දෙයින් මගේ ඇඟ කිලිපොලා ගියේය.

මගේ නිවස තිබූ තැන ඇත්තේ මහා සුසාන භූමියකි! මා බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළ ඒ අනතුර නොවූ තැන, මගේ පවුලේ සියල්ලන්ම වෙනත් දරුණු වසංගතයකට ගොදුරු වී මියගොස් ඇත. අතීතයේ එක් නූලක් වෙනස් කිරීමෙන් මුළු මහත් ඉරණමම අවුල් වී ගොස් තිබේ.

නොනැවතුණු මම, ඒ වැරැද්ද නිවැරදි කිරීමට තවත් ලිපියක් යැවුවෙමි. නමුත් මා ලිපියක් යවන සෑම අවස්ථාවකම වර්තමානය පෙරටත් වඩා බිහිසුණු විය. වරෙක මා දන්නා හඳුනන ලෝකය අළු දූවිලි බවට පත් විය. තවත් වරෙක මා කිසිදා හමු නොවූ මිනිසුන් මා පසුපස මරා දැමීමට ලුහුබැඳ ආහ.

අවසානයේ මා වටහා ගත්තේ එක් භීෂණාත්මක සත්‍යයකි. අපේ අතීතයේ ඇති වේදනාවන් සහ වැරදි පවා වර්තමානයේ පැවැත්මට අත්‍යවශ්‍ය සාධකයන් බවයි. දැන් මා සිටින්නේ කිසිවෙකුත් හඳුනාගත නොහැකි, අඳුරු, බිහිසුණු ලෝකයක තනිවී ය.

අතීතය සමඟ සෙල්ලම් කිරීම යනු මාරයා සමඟ සූදුවේ යෙදීමකි. මම දැන් ඒ සූදුවෙන් පරාජය වී හමාරය. අතීතය වෙනස් කළ නොහැක, එය වෙනස් කළහොත් ඔබවම විනාශ වී යනු ඇත.

උදෑසන 6:00 යි. එලාම් එක නාද වෙනවා. ජනේලයෙන් එබෙන හිරු කිරණ, පාරේ ඇහෙන සුපුරුදු කුරුලු නාදය... මේ සියල්ල සාලියට අද අලුත් දෙයක් නෙවෙයි. මොකද, ඔහු මේ දවස අදට දහස් වාරයක් ජීවත් වෙලා ඉවරයි.

ඔහු "කාලයේ සිරකරුවෙක්".

සෑම දිනකම රාත්‍රී 12 උදා වෙද්දී, ඔහු නැවතත් අවදි වෙන්නේ ඊයේ උදෑසන 6:00 ටමයි. ඔහු කරන කියන දේවල්, හමුවෙන මිනිස්සු, සිදුවන අනතුරු - මේ හැමදේම එකම විදිහට සිද්ධ වෙනවා. ඔහු මොනතරම් උත්සාහ කළත්, මේ කාලයේ රෝදයෙන් මිදෙන්න ඔහුට මගක් නැහැ.

මුල් දවස්වල ඔහු මේක විනෝදයක් කරගත්තා. ලොතරැයි දිනුම් අංක, මිනිස්සුන්ගේ රහස් ඔහු කල්තියා දැනගත්තා. නමුත් කාලය ගතවෙද්දී එය වදයක් වුණා. මරණය පවා ඔහුට උරුම වුණේ නැහැ. සියදිවි නසාගන්න උත්සාහ කළත්, ඔහු ආයෙත් අවදි වුණේ එලාම් එක නාද වෙන ඒ සුපුරුදු උදෑසන 6:00 ටමයි.

අවසාන අරගලය:

අද සාලිය තීරණය කළා මේ දවස වෙනස් කරන්න. ඔහු ගණනය කළා මේ දවසේ සිදුවන සෑම කුඩා සිදුවීමක්ම. පාරේ යන බස් රථය ප්‍රමාද වන තත්පරය පවා ඔහුට කටපාඩම්. ඔහු තේරුම් ගත්තා තමන්ගේ ජීවිතයේ ඔහු මගහැරපු, නිවැරදි නොකළ එක්තරා අවස්ථාවක් මේ දවස ඇතුළේ සැඟවිලා තියෙනවා කියලා.

ඔහු එදා දවසේ තමන් මගහැරපු දුරකථන ඇමතුමකට පිළිතුරු දුන්නා. තමන්ට දිනපතා හමුවන, නමුත් කිසිදා අවධානය යොමු නොකළ හිඟන්නෙකුට උදව් කළා. ඔහු තමන්ගේ ආත්මාර්ථකාමී ලෝකයෙන් මිදිලා අනුන් වෙනුවෙන් යමක් කරන්න උත්සාහ කළා.

රාත්‍රී 11:59 යි...

සාලිය හුස්ම හිරකරගෙන බලාගෙන ඉන්නවා. තත්පර කටුව 12 කිට්ටු කරනවා. මෙතෙක් දිනක් ඔහු දුටුවේ 12 වදිද්දීම ආයෙත් උදෑසන 6:00 වෙන හැටි. නමුත් අද...

ඔහුගේ ජංගම දුරකථනයේ තිරය මත දිස් වුණේ ඊළඟ දවසේ දිනය සහ වේලාවයි. දවස් දහස් ගණනක සිරකඳවුරෙන් ඔහු නිදහස්!

අපේ ජීවිතත් සමහරවිට මේ වගේම ඇති. අපි එකම වැරදි, එකම සිතුවිලි එක්ක හැමදාම ජීවත් වෙනවා නම්, අපිත් කාලයේ සිරකරුවෝ තමයි. අලුත් විදිහකට හිතන්න පටන් ගන්නා තෙක් ඒ සිරගෙයින් අපිට ගැලවීමක් නැහැ.

#කාලයේසිරකරුවා #අභිරහස් #කතා

සාර්ථකත්වයේ රහස මොකක්ද? දවසක් තරුණයෙක් සොක්‍රටීස්ගෙන් මේ ප්‍රශ්නය ඇහුවා."

"සොක්‍රටීස් ඔහුව ගඟකට එක්කගෙන ගිහින්, ඔහුගේ ඔළුව වතුර යට එබුවා. තරුණයා හුස්ම ගන්න පුළුවන් හැම හයියක්ම දාලා සටන් කළා."

"පාඩම මේකයි; අර වතුර යටදී හුස්ම ගන්න ඔබට තිබුණු දැඩි උවමනාවම සාර්ථක වෙන්නත් තියෙනවා නම්... ඔබ අනිවාර්යයෙන්ම දිනනවා!"

#සාර්ථකත්වය #අභිප්‍රේරණයම

තරහ පාලනය කරගන්න බැරි පුතෙකුට පියා ලෑලි වැටක් දීලා කිව්වා, 'පුතේ, තරහ යන හැම වතාවකම මේකට ඇණයක් ගහන්න' කියලා."

"කාලයත් එක්ක පුතා තමන්ගේ කේන්තිය පාලනය කරගන්න ඉගෙන ගත්තා. පස්සේ පියා කිව්වා, 'දැන් අර ගහපු ඇණ එකින් එක ගලවන්න' කියලා."

"ඇණ ඔක්කොම ගැලෙව්වත්, වැටේ සිදුරු ඒ විදිහටම ඉතිරි වුණා. පියා පුතාට මෙන්න මෙහෙම කිව්වා... 'පුතේ, තරහෙන් කියන වචනත් මේ වගේමයි...'"

"සමාව ගත්තත් ඒ හිතේ ඇතිවුණ කැළල කවදාවත් මැකෙන්නේ නැහැ. ඒ නිසා... වචන පාවිච්චි කරද්දී පරෙස්සම් වෙන්න."

#වැටේඇණ #කේන්තිය #ජීවිතයටපාඩමක්

අපි හැමෝම ජීවිතේ මොනවා හරි දෙයක් බලාපොරොත්තුවෙන් ඉන්න අය. හැබැයි බොහෝ වෙලාවට අපිට වැරදෙන්නේ අපේ අවශ්‍යතාවය ලෝකයට ඉදිරිපත් කරන "විදිහ" නිසයි. මේ පුංචි කතාව ඒ ගැන අපූරු පාඩමක් කියා දෙනවා. 👇

නගරයේ කාර්යබහුල පාරක් අයිනේ අන්ධ පුද්ගලයෙක් හිඟාකමින් සිටියා. ඔහු තමා ඉදිරියේ තබාගෙන සිටි පුවරුවේ මෙහෙම ලියා තිබුණා:

"මම අන්ධයි, කරුණාකර මට උදව් කරන්න."

පාරේ යන එන අය ඔහු දෙස බැලුවත්, ලැබුණු ආධාර ප්‍රමාණය ඉතාම අඩුයි. ඒත් දහවල් කාලයේ එතැනින් ගිය එක් තරුණයෙක් නතර වුණා. ඔහු අර පුවරුව අතට ගෙන එහි තිබූ වැකිය මකා දමා අලුත් දෙයක් ලිව්වා.

පුදුමයකි! එදා හවස් වෙද්දී අර අන්ධ පුද්ගලයාට ලැබුණු මුදල් ප්‍රමාණය වෙනදාට වඩා තුන් ගුණයකින් වැඩි වුණා. තමා ලඟින් යන මිනිසුන් නතර වී වැඩි වැඩියෙන් උදව් කරන බව ඔහුට දැනුණා. පසුව අර තරුණයා නැවත එතැනින් යද්දී අන්ධ පුද්ගලයා ඔහුගෙන් ඇහුවා, "පුතා මොකක්ද මගේ බෝඩ් එකේ ලිව්වේ?" කියලා.

තරුණයා හිනාවෙලා මෙහෙම කිව්වා:

"මම ලිව්වේ අද දවස හරිම ලස්සනයි, ඒත් මට ඒක පේන්නේ නැහැ කියලා විතරයි."

💡 මෙහි ඇති වටිනා පාඩම:
පළමු වැකියෙන් ඔහු කිව්වේ තමන්ගේ අඩුව ගැන විතරයි. දෙවන වැකියෙන් ඔහු මිනිසුන්ට තමන් විඳින ලස්සන ලෝකය ගැන මතක් කරලා, ඒ ලස්සන දකින්න පින් කරපු මිනිසුන්ගේ හදවතේ "කෘතගුණ සැලකීමේ" හැඟීම අවදි කළා.

ඔබේ ව්‍යාපාරයේදී, රැකියාවේදී හෝ පෞද්ගලික සබඳතාවලදී ඔබට අවශ්‍ය දේ නොලැබී යනවා නම්, ඔබ ඉල්ලන දේ වෙනස් කරන්න එපා. එය ඉල්ලන "විදිහ" සහ "වචන" වෙනස් කර බලන්න.

නිවැරදි වචන වලට මිනිස් සිත් සුවපත් කරන්නත්, ලෝකයම ඔබ දෙස හැරී බලන්න සලස්වන්නත් පුළුවන්! 🌟

#සිංහල #ජීවිතයටපාඩමක් #අභිප්‍රේරණය

ගුරුවරයෙක් පන්තියේ ළමයින්ට රුපියල් 5000 කොළයක් පෙන්වා "මේක ඕන කාටද?" කියා ඇසීය. සියලු දෙනා අත එසවූහ. ඔහු එය පොඩි කර, බිම දමා පෑගුවේය. ඉන්පසු නැවතත් "දැන් මේක ඕන කාටද?" කියා ඇසීය. තවමත් සියලු දෙනා අත එසවූහ.

පාඩම: ජීවිතයේදී මිනිසුන් ඔබව කොතරම් පෑගුවත්, විවේචනය කළත් ඔබගේ "වටිනාකම" තීරණය වන්නේ ඔබ අතින් මිස අනුන් අතින් නොවේ.

#ජීවිතය #අභිප්‍රේරණය #වටිනාකම #සිංහල #ආදර්ශමත්කතා #ශක්තිය

හදවතට දැනෙන "නොමිලේ නොලැබෙන" තෑග්ග... 🎁💔
සුපිරි හෝටලයක විදුලි පහන් ආලෝකය මැද, වසර ගණනාවකට පසු හමුවූ පැරණි මිතුරන්ගේ සිනහවෙන් මුළු ශාලාවම පිරී ගොස් තිබුණි. ඒ ඔවුන්ගේ සමීපතම මිතුරියකගේ විවාහ මංගල්‍යයේ "After Party" එකයි.

සෑම කෙනෙකුම තම තමන්ගේ තත්ත්වය පෙන්වන මිල අධික විද්‍යුත් උපකරණ, රන් ආභරණ සහ සන්නාමගත (Branded) තෑගි බෝග මනාලියට පිරිනමමින් සිටියහ. ඒ අතරේ සඳුනි සිටියේ මදක් පසුබෑමෙනි. ඇය අත තිබුණේ සරල ලෙස පාර්සල් කරන ලද කුඩා තෑග්ගකි.

ඇය මනාලිය අසලට ගොස් ඉතා ලෙන්ගතු සිනහවකින් යුතුව ඇගේ තෑග්ග දිගු කළාය.

"සුභ පැතුම් මාලතී... මේක මගෙන් පුංචි මතකයක්..."

මාලතී එය ලිහා බැලුවාය. එහි තිබුණේ අලංකාර ලෙස මල් මසා, අතින් නිම කරන ලද රෙදි අත්පිස්නා කිහිපයකි.

එතැන සිටි තවත් මිතුරියක එය දැක උපහාසාත්මක සිනහවක් මුවට නගා ගත්තාය.

"අනේ මන්දා මාලතී... අද කාලෙත් මෙහෙම තෑගි දෙන අය ඉන්නවනේ! අත්පිස්නා ගන්න කඩවල් නැතුව නෙවෙයිනේ බං..." ඇය පැවසුවේ අවට සිටි පිරිසටද ඇසෙන පරිදිය.

සඳුනිගේ මුහුණ එකවරම මළානික විය. මුළු ශාලාවම තත්පර කිහිපයකට නිහඬ විය.

"ඔය අතින් මහන එකට කොච්චර වෙලාවක් යන්න ඇතිද? ඒත් ඉතින් වැඩක් නෑනේ, කඩෙන් ගත්ත නම් පෙනුමක්වත් තියෙනවා..." තවත් කෙනෙකු මිමුණුවාය.

තමන් දින ගණනාවක් නිදි වරා, මහත් ආදරයෙන් සහ කැපවීමෙන් නිම කළ ඒ "ආදරයේ සලකුණ" හෑල්ලුවට ලක්වන විට සඳුනිගේ දෑසට කඳුළු පිරුණි. ඇය කිසිවක් නොකියාම සෙමෙන් එතැනින් ඉවත් වීමට සැරසුණාය.

නමුත් මාලතී ඇයව නතර කළාය. මාලතී එම අත්පිස්නා ගෙන එහි තිබූ සියුම් මල් මෝස්තර අතගා බැලුවාය.

"නෑ... මේක තෑග්ගක් විතරක් නෙවෙයි. මේ නූල් පොටක් පොටක් ගානේ තියෙන්නේ මගේ යාළුවගේ ආදරය. සල්ලි දීලා ඕනම දෙයක් ගන්න පුළුවන්. ඒත් තමන්ගේම අතින් මහලා දෙන මේ වගේ වටිනා දෙයක් ගන්න කිසිම කඩයක් මේ ලෝකේ නෑ..."

මාලතී, සඳුනිව වැළඳ ගත්තාය. උපහාස කළ පිරිසගේ මුහුණු ලැජ්ජාවෙන් ඇඹරී ගියේය.

මිල අධික තෑගි මැද, "වටිනාකම" මනින්නේ මිලෙන් නොව, ඒ පිටුපස ඇති කැපවීමෙන් බව එදා හැමෝටම වැටහුණි.

මතක තබා ගන්න...
සමහරවිට කෙනෙක් ඔබට දෙන්නේ ඔවුන් සතු වටිනාම දේ විය හැකියි. එය මිලෙන් අඩු වුවත්, ඔවුන් ඒ සඳහා වැය කර ඇත්තේ ඔවුන්ගේ ජීවිතයෙන් කොටසක් වන "කාලය" සහ "මහන්සිය" බව අමතක කරන්න එපා. ❤️✨