Tithep Novel

#តែបំភាយស្នេហ៍

Episode 6
ស្អែកឡើង!!!!

ចាំមើលថាព្រឹកថ្ងៃដំបូងដែលកញ្ញាៗទីក្រុងមករស់នៅក្នុងផ្ទះម្ចាស់ចំការតែនេះវាទៅជាយ៉ាងណា!!!

ម៉ោងជាង៦ព្រឹក!
ផ្ទះបាយ!!

« អ្នកនាង ...កុំអី ចាំខ្ញុំធ្វើវិញណា ...!!» ម៉ារីន បាននិយាយទៅកាន់ឆេយ៉ុងដែលចូលមកជួយនាងធ្វើអាហារពេលព្រឹក។
« ហីយ៉ា ...ខ្ញុំថាជួយគ្នាទៅឆាប់ហើយ !!» ឆេ
« អ្នកនាងជាភ្ញៀវ ...កុំអោយហត់អី ...ខ្ញុំធ្វើបាន !!»
« អ្នកនាងម៉ារីន ...អោយខ្ញុំជួយទៅ ឬក៏ខ្លាចខ្ញុំធ្វើអោយលំបាក?»
« មិនមែនបែបនឹងទេៗ ខ្ញុំក្រែងចិត្តទៅវិញទេចាស៎ !!»
« កុំក្រែងចិត្តអី ...ម៉ោះ ជួយគ្នាទៅឆាប់ហើយឆាប់បានញ៉ាំផង !!»
« ហ្ហើយ ...បើអ្នកនាងចង់ជួយទៅហើយខ្ញុំក៏មិនអាចហាមបាន !»
« ហ៊ឹស...ត្រូវហើយចាស៎ !!»

ឆេយ៉ុង និងម៉ារីនបានជួយគ្នាធ្វើអាហារដោយការយកចិត្តទុកដាក់ ...អ៎ ...ត្បិតថាឆេជាតារាមែន ប៉ុន្តែនៅទីនេះនាងអាចប្រើជីវិតបានដោយសេរី ព្រោះមិនមានអ្នកណាស្គាល់នាងច្រើនទេ ដោយសារតែនៅលើភ្នំខ្សត់សេវ៉ា ម្យ៉ាងទៀតម្នាក់ៗរវល់តែចំការ និងការងាររបស់ពួកគេប៉ុណ្នោះ!!!

នៅក្នុងសួន៖

មីនជេ យូណា និងលោកប៉ាអ្នកម៉ាក់របស់ពួកគេកំពុងតែហាត់ប្រាណជាមួយគ្នាដោយស្នាមញញឹម។

មីនជេ៖ ហ៊ឹស ...លោកប៉ាប្រើកម្លាំងបន្តិចទៀត
លោកដេស៊ីក៖ ហ្ហើយ ...ប្រឹងអស់ហើយនៀកកូនប្រុស
អ្នកស្រីហេជីន៖ ប៉ាកូនចាស់ហើយ រត់បានប៉ុណ្នឹងទុកថាគ្រាន់ពេកទៅហើយណាមីនជេ
លោកដេស៊ីក៖ អូហូ ...អូនសម្លាញ់!!!
យូណា/មីនជេ៖ ហ៊ឹស ហ៊ឹស !!( ពួកគេសើច)
អ្នកស្រីហេជីន៖ ក៏ពិតហើយនឹង ...អេ៎ ...យូណា តើយើងថតរូបជុំគ្នាទៅយ៉ាងមិចដែរកូន?
យូណា៖ ល្អណាស់ៗអ្នកម៉ាក់ ...ម៉ោះ ចាំកូនជាអ្នកថតណា

និយាយរួចហើយ ពួកគេទាំងបីបូកមួយ បានចូលមកឈរជិតគ្នា និងថតរូបលេងយ៉ាងសប្បាយតែម្ដង។

នៅលើបន្ទប់ខាងលើវិញ៖

« ហ៊ឹស ...នេះហេស៎ ជាគ្រួសារ? »

ជេននី សម្លឹងមើលទៅកាន់រូបភាពដែលស្និតស្នាលនៅខាងក្រោមដោយស្នាមញញឹម សម្ដីរបស់នាងរាងសោកសៅបន្តិច មិនដឹងថានាងសប្បាយចិត្តពេកឬក៏យ៉ាងណា?

« អេ៎ ...តើនេះជាក្លិនអ្វីនឹង?»

កំពុងតែឈរស្ងៀមសុខៗនោះ ស្រីល្អចាប់ទទួលបានក្លិនឆ្ងុយៗប្រហើរៗពីបន្ទប់ជិតខាង ...នាងបានអើតងាកទៅមើលបន្ទប់ខាងស្ដាំដៃក៏ឃើញបង្អួចចំហរ ហើយអ្វីដែលសំខាន់មានផ្សែងអ្វីម្យ៉ាងរសាត់ហើរហោះចេញពីក្នុងកែវតែទុកនៅលើបង្កាន់របស់បង្អួច!!!!

( បន្ទប់នេះជាប់ក្មួយ ជាបន្ទប់របស់កូនស្រីច្បងរបស់មីងណា )
« អ៎ ...ល្អណាស់ បើនិយាយគ្នាកាត់ព្រឹកចឹងល្អហើយការងារនឹងរលូន!!»

ជេននី នឹកឃើញសម្ដីរបស់ម៉ាក់លីសាបានប្រាប់នាងកាលពីយប់មិញ ...នាងតូចញញឹមហើយក៏បានទាញកន្លែងមកដណ្ដប់លើឈុតគេងរបស់នាង។

ក្រាក/ក្រឹប!!!!

ទ្វារបន្ទប់របស់លីសា ត្រូវបានបើក និងបិតដោយដៃស្រីល្អ ...ជេននីអើតសម្លឹងមើលរកម្ចាស់បន្ទប់!!!

« គេមិននៅក្នុងនេះទេ?»

ដោយសារតែមិនឃើញ ទើបនាងនិយាយបែបនេះ បន្ទប់គេងរបស់គេពោរពេញទៅដោយធម្មជាតិ ហាក់ដូចជាសួន ព្រោះមានសុទ្ធតែរុក្ខជាតិតូចៗដែលគេដាក់បណ្ដុះនៅក្នុងថូរ។

« ហ្ហស៎ ...នេះពិតជាអ្នកស្រលាញ់ធម្មជាតិមែន ...មើលចុះ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាសំបុករបស់សត្វស្វារចឹងឯង!!»

សរសើរបែបដៀល និងសើចបែបចំអក នេះហើយជាចរិតរបស់នាងតូច ...ជេននី ដើរយ៉ាងលឿនទៅរកតែមួយកែវដែលឆុងទុកចោលនោះ ...នាងបានឱនច្រមុះទៅស្រង់ក្លិន!!!

« ហ៊ឹម ...ហ្ហើយ ...ក្លិនតែធម្មជាតិពិតៗគឺបែបនេះ ...មើលចុះ ...ក្លិនល្អម្លឹងៗចុះទម្រាំរស់ជាតិនោះ????»

មិនត្រឹមតែនិយាយនាំតែគេថាបានតែមាត់ ជេននីក៏លើកកែវតែមកដាក់ជិតមាត់ និងស្រង់ក្លិនម្ដងទៀត មុននឹងផ្លុំសើរៗ។

«ខ្ញុំនឹងភ្លក់ឯងហើយណា ...!!»
« នែ៎ ...នាងជាអ្នកណា???»
« អួយ៎ ...!!!»
ឆាច់!!!
« អួយ៎ ...អាក៎ ...!!!!!»

ដោយសារតែសម្លេងស្រែកខ្លាំងពីក្រោយខ្នងរបស់ជេននីមុននេះ បានធ្វើអោយនាងក្រមុំផ្ញាក់ព្រឺត និងទប់ដៃមិនជាប់រួចក៏ជះតែទៅលើម្ចាស់បន្ទប់ពេញៗតែម្ដង។

« ហ្ហស៎ ...អួយ៎ៗ ...សុំទោសៗ ...ចាំខ្ញុំជូត....ជូតអោយ !!»

ជេននី មិនបានមើលមុខទេ នាងភ័យពេកព្រោះតែក្ដៅ ហើយជះទៅលើខ្លួនរបស់កូនម្ចាស់ផ្ទះ ស្រីល្អរហ័សយកកន្សែងដែលនាងរុំខ្លួនមុននេះមកជូតអោយគេ។

« សឺត ...អួយ៎ ...អ៊ឹស ...លែង ...អួយ៎ ...នែ៎ ...!!»

លីសា ស្អប់ការប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណណាស់ គេបានរុញជេននីចេញ ហើយក៏ធ្វើអោយស្រីថយក្រោយបិះនឹងដួល ភ្លាមៗនោះក៏...៖

« អួយ៎ ...អ្នកនាង ខ្ញុំ ...ហ្ហើយ ...នាង !!»
« នេះនាង ...!!!!»

ពេលនេះ វេលានេះ ស្វា និងឆ្មាបានប្រទាក់ភ្នែករបស់គ្នានឹងគ្នាជាលើកទីពីរហើយ ...ម្នាក់បើកភ្នែកធំដាក់គ្នាតែម្ដង។

នៅខាងក្រោមវិញសិន!!!

ប៉ាម៉ាក់ និងប្អូនៗរបស់លីសាបានដើរចូលមកក្នុងផ្ទះវិញដោយសារតែហាត់ប្រាណរួចហើយហ៎ ...ស្របនឹងឆេ ក៏ដូចជាម៉ារីនកំពុងតែរៀបចំអាហារ!!!

« អាវ៎ ...អ្នកនាងឆេយ៉ុង!!!!» មីនជេ
« ក្មួយស្រី ...នេះធ្វើអ្វីនឹង??» ម៉ាក់លីសា
« អរុណសួស្ដីលោកពូអ្នកមីង អ្នកនាងយូណាលោកមីនជេ !!» ឆេយ៉ុង
« ចាស៎/បាទ ...តែនេះ ...!!»
« គឺ ...អាហារទាំងអស់នេះអ្នកនាងឆេយ៉ុងជាអ្នកធ្វើចាស៎ !!»ម៉ារីន
« អួយ៎ ...ម៉ារីនឯងហ៊ានប្រើភ្ញៀវបានយ៉ាងមិចហាស៎? »
« អត់ទេៗអ្នកមីង ...ខ្ញុំសុំអ្នកនាងម៉ារីនធ្វើដោយខ្លួនឯងទេចាស៎!!»
« អ្នកនាងឆេ ...នេះច្រើនមុខខ្លាំងណាស់ណា៎ !!» មីនជេ
« មែនហើយ....មើលចុះ ...ម៉ារីនឯងនេះមិចក៏មិនហាមក្មួយឆេផង??»
« គឺអ្នកស្រី គឺ ...!»
« កុំបន្ទោសអ្នកនាងម៉ារីនអី ...ខ្ញុំពិតជាចង់ធ្វើមែន ...!!»
« ប៉ុន្តែអ្នកនាងជេននី និងលោកលេខាវិញនោះ???»
យូណា សួររកពីរនាក់ទៀតព្រោះខ្លាចថាចុះចូលមកជួយដែរហ៎។
« អ៎ គឺ ...!!»
« ចប់ហើយៗ ...អ្នកគ្រប់គ្នាឆាប់ឡើងមកជួយផង !!»

លោកលេខា បានរត់ចុះមកយ៉ាងលឿន និងនិយាយដោយសម្លេងស្លន់ៗ ហើយភ្នែករបស់គេក៏មានស្នាមក្រហមដែរ។

« ឈប់ៗ...តើមានរឿងអ្វីលេខាដូ?» ឆេ
« មែនហើយ...មានអ្វីមែនទេ? ហើយភ្នែករបស់លោកត្រូវអ្វីនឹង?» មីនជេ
« កុំទាន់សួរ ...បើមិនចង់អោយផ្ទះនេះឆេះទេ ...ឆាប់ឡើងទៅ ឡើងទៅពន្លត់ភ្លើងភ្លាមទៅបាទ!!»
« ពន្លត់ភ្លើង???» អ្នកផ្ទះលីសាមើលមុខគ្នា
« ពន្លត់ភ្លើង? នាងជេន...ហ្ហើយៗ ...នេះ ...នេះ អ្នកនាងលីសានៅខាងលើនឹងមែនទេ???»
ឆេយ៉ុង នឹកគិតបន្តិចស្រាប់តែបើកភ្នែកធំៗ ...!!!
« កូនលីនៅខាងលើ ក្មួយមានអ្វីឬ?» លោកដេស៊ីក
« អួយយួយ៎ ...ស្លាប់បាត់ហើយ ...!!!»
« អេ៎ ...តើយ៉ាងមិចនឹង?»
អ្នកផ្ទះលីសាកាន់តែឆ្ងល់ព្រោះឆេយ៉ុងបានរត់ទៅខាងលើយ៉ាងលឿនហ៎ ...!!
« ខ្ញុំថាឆាប់ឡើងទៅ កុំទាន់សួរ ឡើងទៅនឹងដឹងចម្លើយហើយ...ឆាប់ទៅបាទ!!!»

លេខាដូ និយាយឡើងព្រោះគ្រប់គ្នាសម្លឹងមើលមកគាត់ដោយការឆ្ងល់ៗ ...គ្រប់គ្នាក៏បានឡើងទៅតាមអ្វីដែលលោកលេខាប្រាប់។

ហើយតើមានរឿងអ្វី???

អ៎ ...កំឡុងពេលធ្វើម្ហូប ឆេយ៉ុង និងម៉ារីនជជែកលេងជាមួយគ្នា ហើយឆេក៏ដឹងនៅពេលនោះដែរថាលីសា និងមនុស្សដែលជួបនៅតាមផ្លូវនោះជាមនុស្សតែមួយ។