Drawing House

.
خب طبق اعلام قبلی که خانهطراحی بنا به ضرورت و نیاز جامعه تجسمی حاضر است در شهرهای مختلف نمایشگاه و ورکشاپ طراحی محض برگزار کند، این بار به دعوت «موزه مکرمه قنبری» در سومین دوره نمایشگاه گل آفتابگردان که در شهر بابل برگزار میشود شرکت کردیم و مجموعه ای درخشان از طراحی های اعضای خانه طراحی که با موضوع گل آفتابگردان که حدودا دوماه با این محوریت ،کار خود را به انجام رسانده اند به نمایش خواهیم گذاشت٠
این عکس ها ،مراحل کار و بسته بندی و ارسال به شهر زیبای بابل است،ما هم از طرف موزه مکرمه از تمام دوستان، خصوصا علاقمندان حاضر در شهرهای زیبای شمالی برای دیدن این رویداد در روز جمعه دوم مهرماه دعوت بعمل می آوریم.
شرکت کنندگان اعضای خانهطراحی
فرهاد گاوزن
حسین طادی
امین تیمار
سپیده مرشدی
عاطفه مهرورز
ثریا صفاری
مینو کیانی
نیلوفر کنعانیان
فاطمه صالحی
فرزان فتائی
ارزو قاسم پور
لیدا محمدی
بهنام بخشی
رها روئین تن
.fataee .mohammadi61
#


#طراحی #نقاشی

از اینکه می بینی شیوه آموزشی مرکزی که سالها پیش در ایران( کشوری که متاسفانه هنر دوران مدرن و معاصرش نادیده وجدی گرفته نمی شود) و اکنون در آمریکا و در سیستم آموزشی آنجا الگو برداری و کار می شود
فقط یک چیز به ذهن آدم خطور می کند آن هم نوشته ای که از آغاز در خانهطراحی نقش بسته بود
و آن این است«بزرگترین سرمایه ما هنرجویان ما هستند»
و این پروژه توسط یکی ار همین هنرجویان اولیه خانه طراحی است
که امروز توسط او ایالات و دانشگاه به دانشگاه کار می شود
کار و تلاش های استاد رضا گرامی را سر فرصت معرفی خواهیم کردart



#طراحی

یکی از چهره‌های درخشان این روزهای طراحی معاصر جهان، مسعود علیرضا است. و این جمله نه تعریفی دوستانه یا اغراق‌آمیز، بلکه واقعیتی است افتخارآفرین؛ چرا که او یک ایرانی است و از دل خانه‌طراحی برخاسته است. آثار او امروز به محور بحث، گفت‌وگو و تبادل اندیشه در دنیای طراحی معاصر بدل شده‌اند.
با اینکه مسعود سال‌هاست در کشور نروژ زندگی می‌کند، اما همچنان ارتباطی عمیق و تنگاتنگ با خانواده‌ی خانه‌طراحی دارد. و سال‌ها در کنار فرهاد گاوزن در پیشبرد اهداف این مجموعه کوشید. او همچنین مدیریت و برگزاری نشست‌های «عصر پنجشنبه» خانه‌طراحی را نیز بر عهده داشت.
مسعود دو سال پیش جایزه ملی طراحی و ماده کشور نروژ را از آن خود کرده و...

مرگِ معنا در سپیدی کاغذ
در جهان پرهیاهوی طراحی معاصر، جایی که فرم و عملکرد دیگر کافی نیستند، مسعود علیرضا با زبانی خاموش اما رادیکال، حضوری شگفت‌انگیز دارد. هنرمندی که در کشور نروژ زندگی می‌کند، اما ریشه‌های زیبایی‌شناختی‌اش را از خاک ایران گرفته؛ جایی که نخستین جرقه‌های نگاه او به طراحی، نه صرفاً به‌عنوان یک مهارت، بلکه به‌عنوان یک زبانِ فلسفی زده شد.

آثار علیرضا بر ضد میل عمومی طراحی معاصر به «تولید معنا» شکل می‌گیرند. او به‌جای آنکه طراحی را عرصه‌ای برای انتقال پیام یا نشانه باشد، آن را به صحنه‌ای برای حذفِ معنا بدل می‌کند. در نگاه او، کاغذ دیگر بستری برای طراحی نیست، بلکه قربانی‌ای‌ست که با «سیاهی» در دو سویش، از هرگونه دلالت تهی می‌شود. این سیاهی، صرفاً رنگ یا بافت نیست، بلکه امر غیاب است؛ نمادی از فرسایش، فراموشی، و بی‌معنایی در جهانی که از تصویر اشباع شده است.

در سنت طراحی مفهومی، علیرضا اما، این سنت را با زمینه‌ای شرقی و رویکردی معاصر ادامه می‌دهد: سیاهی در آثار او نه یک فرم انتزاعی، بلکه یک وضعیت هستی‌شناسانه است — چیدمان‌های او، نه برای دیده‌شدن بلکه برای فروبردنِ چشم و ذهن مخاطب به درون خلأ طراحی می‌شوند.

در ابعاد متری آثار او، مخاطب با یک پرسش بنیادی مواجه می‌شود: اگر طراحی دیگر حامل پیام نیست، پس چه باقی می‌ماند؟ پاسخ علیرضا این است: «خودِ حضور». حضور بی‌واسطه‌ی اثر. تجربه‌ای ناب، بدون واسطه‌ی نشانه‌ها و روایت‌ها. او طراحی را از سلطه‌ی کارکرد و معنا می‌رهاند و آن را به تجربه‌ای شبه‌عرفانی، شبه‌نیچه‌ای، و گاه حتی اگزیستانسیالیستی بدل می‌کند.
ادامه در کامنت
@farhadgavzan


#طراحی