janmi

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 11: സ്നേഹബന്ധം

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ദേവകിയമ്മയും രാമചന്ദ്രൻ നായരും അരുണിൻ്റെ വാടക വീടിൻ്റെ മുമ്പിലെത്തി.
പഴയൊരു അംബാസഡർ കാറിലാണ് അവർ വന്നത്.
വാതിൽ തുറന്ന അരുൺ ഞെട്ടിപ്പോയി. ക്ഷീണിതനായി, ദുർബലനായി നിൽക്കുന്ന അച്ഛൻ്റെ രൂപം അവനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു.
അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

"അച്ഛാ..."
അരുണിന്റെ ശബ്ദം നേർത്തുപോയി.

"ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നില്ലേ മോനേ?" രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ഗാംഭീര്യം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

അരുൺ അവർക്കായി വാതിൽ തുറന്നു കൊടുത്തു. മുറിയിൽ മീര അവരെ കണ്ടതും എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"കിടന്നോളൂ മോളെ. എഴുന്നേൽക്കണ്ട."
ദേവകിയമ്മ ആദ്യമായി മീരയോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിച്ചു.
രാമചന്ദ്രൻ നായർ മെല്ലെ മീരയുടെ അരികിൽ ഇരുന്നു.
"എനിക്കിപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലായി മോളെ. ഞാനൊരുപാട് തെറ്റ് ചെയ്തു. പണമാണ് വലുതെന്ന് വിചാരിച്ചു. പക്ഷേ, എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, ബാക്കിയുള്ളത് കുടുംബം മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി."

അദ്ദേഹം മീരയുടെ കൈയ്കളിൽ പിടിച്ചു.
"എന്നെയും നിന്റെ അമ്മയെയും ക്ഷമിക്കണം. എന്റെ മകനെ നിങ്ങൾ തട്ടിയെടുത്തതിൽ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ."

മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

"എനിക്ക് എൻ്റെ പേരക്കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ കഴിയുമോ?"
രാമചന്ദ്രൻ നായർ ചോദിച്ചു.
അരുൺ വേഗത്തിൽ പോയി, തീവ്രപരിചരണം കഴിഞ്ഞ് സാധാരണ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റിയ കുഞ്ഞിനെ ശ്രദ്ധയോടെ എടുത്ത് കൊണ്ടുവന്നു.

ആ ചെറിയ കുഞ്ഞിന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ കണ്ണുകൾ ഈറനണിഞ്ഞു. ലോകം കീഴടക്കിയ ആ വലിയ മനുഷ്യൻ, ഒരു കൊച്ചുകുഞ്ഞിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ചു.

അദ്ദേഹം വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ കുഞ്ഞിനെ വാങ്ങി നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.

"നിനക്കുവേണ്ടിയാണ് ഞാൻ വന്നത്. നിന്റെ വരവാണ് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹബന്ധം വീണ്ടും വിളക്കിച്ചേർത്തത്."

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 10: വഴിത്തിരിവ്

നെഞ്ചുവേദനയെ തുടർന്ന് രാമചന്ദ്രൻ നായരെ ഉടൻ തന്നെ ആശുപത്രിയിലേക്ക് മാറ്റി.
ദേവകിയമ്മ പരിഭ്രാന്തയായി.
വലിയൊരു തകർച്ചയായിരുന്നു അത്.
ബിസിനസ് തകർച്ചയുടെയും മകന്റെ വേർപാടിന്റെയും ഭാരം ആ ഹൃദയത്തെ തളർത്തിയിരുന്നു.
ഡോക്ടർ രാമചന്ദ്രൻ നായരെ പരിശോധിച്ചു.

"ഇതൊരു ചെറിയ പ്രശ്നമല്ല രാമചന്ദ്രൻ നായർ സാറേ," ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
"ഇനിയുള്ള ജീവിതത്തിൽ മാനസിക സമ്മർദ്ദം പൂർണ്ണമായും ഒഴിവാക്കണം. എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും ശാന്തമായിരിക്കുക. മനസ്സിൽ യാതൊരു വിരോധവും വെച്ചുകൊണ്ടിരിക്കരുത്. പ്രിയപ്പെട്ടവരുമായി വേഗം സംസാരിച്ച് കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞു തീർക്കുക."

ഇതെല്ലാം കേട്ട ദേവകിയമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി.
രാമചന്ദ്രൻ നായർക്ക് ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ, ദുർബലമായ ശരീരത്തോടെ അദ്ദേഹം ദേവകിയമ്മയെ നോക്കി.

"എൻ്റെ അരുൺ... അവൻ ഇവിടേക്ക് വന്നില്ലേ ദേവകീ?"

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മകനോടുള്ള സ്നേഹം ആ മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു.

"ഇല്ല രാമേട്ടാ. അവൻ അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവില്ല."

അമ്മ പതിയെ, ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയ കാര്യവും മീരയെയും കൊച്ചുമകനെയും കണ്ട കാര്യവും പറഞ്ഞു. ദേവകിയമ്മയുടെ കണ്ണീർ കണ്ട് രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ മുഖം മാറുന്നത് അവർ കണ്ടു.

"അവളും കുഞ്ഞും അവിടെ കഷ്ടപ്പെടുകയാണ്. എൻ്റെ പേരക്കുഞ്ഞ്... എന്റെ മകൻ..." ദേവകിയമ്മ വിതുമ്പി.

രാമചന്ദ്രൻ നായർ കണ്ണുകളടച്ച് കുറച്ചു നേരം കിടന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ സ്വന്തം മകനെയും, ജീവനുവേണ്ടി പിടയുന്ന പേരക്കുഞ്ഞിനെയും കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ നിറഞ്ഞു.
തൻ്റെ ബിസിനസ് തകർച്ചയേക്കാൾ വലുതാണ് താൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഈ കുടുംബബന്ധത്തിലെ തകർച്ചയെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായി.
എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട ഈ അവസ്ഥയിൽ, ആരുമില്ലാത്ത താൻ, തൻ്റെ മകനെയാണ് തള്ളിപ്പറഞ്ഞതെന്ന് അദ്ദേഹം ഓർത്തപ്പോൾ നെഞ്ചിൽ വീണ്ടും ഒരു വേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.

ദേവകിയമ്മ പേടിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.
അൽപനേരം കണ്ണുകളടച്ച് കിടന്ന ശേഷം അദ്ദേഹം പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു.
ആ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഒരു ശാന്തത നിഴലിച്ചു.

"ദേവകീ," അദ്ദേഹം വിളിച്ചു.

"ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. ഇനി വൈകാൻ പാടില്ല."
ദേവകിയമ്മ ആകാംഷയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

"ഒരുങ്ങിയിരിക്കൂ," രാമചന്ദ്രൻ നായർ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"നാളെ നമ്മൾ അരുണിന്റെ അടുത്തേക്ക് പോകണം. എൻ്റെ കൊച്ചുമകനെ എനിക്കൊന്നു കാണണം."
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും ദേവകിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ കരഞ്ഞുപോയി.
ഇരുപത്തിയഞ്ച് വർഷത്തെ അഹങ്കാരം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് തകർന്നിരിക്കുന്നു.
അച്ഛനും അമ്മയും വരുന്നു.
അരുണിന്റെ പ്രതികരണം എന്തായിരിക്കും?
മീരയുടെ അവസ്ഥ എന്താകും?

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 9: നെഞ്ചിലെ പിടപ്പ്

ഡോക്ടറുടെ ചോദ്യം അരുണിന്റെ കാതിൽ ഒരു ഇടിമുഴക്കം പോലെ മുഴങ്ങി.
"കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കണോ, അതോ..."
"എനിക്ക്... എനിക്ക് രണ്ടുപേരെയും വേണം ഡോക്ടർ!" അവൻ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.
"എന്തൊക്കെ വേണമെങ്കിലും ചെയ്തോളൂ. എന്റെ ഭാര്യയുടെയും കുഞ്ഞിന്റെയും ജീവൻ രക്ഷിക്കണം."

അരുൺ രേഖകളിൽ ഒപ്പിട്ടു നൽകി. പ്രാർത്ഥനയോടെ അവൻ ഇടനാഴിയിലെ കസേരയിൽ ഇരുന്നു. മണിക്കൂറുകൾ യുഗങ്ങളായി കടന്നുപോയി.

ഒടുവിൽ, ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

"പേടിക്കേണ്ട. അമ്മയും കുഞ്ഞും സുരക്ഷിതരാണ്. പക്ഷേ കുഞ്ഞിന് തൂക്കം കുറവാണ്, ഏഴാം മാസത്തിലാണ് ജനിച്ചത്. ഐ.സി.യുവിൽ തീവ്രപരിചരണം നൽകണം. അമ്മയ്ക്ക് പൂർണ്ണ വിശ്രമം വേണം."
അരുണിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി. അവൻ ദൈവത്തിന് നന്ദി പറഞ്ഞു.

പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ സന്തോഷം, പഴയ ജീവിതത്തിന്റെ ഭീഷണി, പുതിയൊരു ബന്ധത്തിന്റെ പിറവി.
അരുൺ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ ഇൻകുബേറ്ററിലൂടെ നോക്കിക്കണ്ടു. തീരെ ചെറുത്.

അന്ന് രാത്രി, അരുൺ മീരയുടെ അടുത്ത ബെഡ്ഡിനരികിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു കാര്യം അവൻ ശ്രദ്ധിച്ചത്.
മീരയുടെ തലയിണക്കടിയിൽ എന്തോ ഒന്ന് തിളങ്ങുന്നു. അവൻ പതിയെ അത് വലിച്ചെടുത്തു.
ഒരു ചെറിയ സ്വർണ്ണമാലയായിരുന്നു അത്.
അവന്റെ അമ്മ ദേവകിയമ്മ ചെറുപ്പത്തിൽ അവന് സമ്മാനിച്ച, അവർ എപ്പോഴും അണിയുന്ന, അതേ മോഡലുള്ള കൊന്തമാല.
അരുണിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് നിന്നുപോയി.

ഈ മാല... ഇത് ഇവിടെ എങ്ങനെ വന്നു?
അമ്മ... അമ്മ ഇവിടെ വന്നിരുന്നോ?
അവൻ പരിസരത്തേക്ക് നോക്കി.
ഹോസ്പിറ്റൽ വരാന്ത വിജനമായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ വാതിലിന്റെ അടുത്തുള്ള ചുമരിൽ പതിഞ്ഞ സിസിടിവി കാമറയിലേക്ക് പോയി.

അവൻ വേഗത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു, മീരയെ ഉണർത്താതെ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
ഹോസ്പിറ്റലിന്റെ പ്രധാന വാതിൽക്കൽ, പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീരൂപം.
പരിചിതമായ, വെളുത്ത നിറത്തിലുള്ള സാരിയുടെ ഒരു അറ്റം മാത്രം അവന് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
ആ സ്ത്രീയുടെ നടത്തവും സാരിയുടെ രീതിയും അവന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.

അത് ദേവകിയമ്മയായിരുന്നു!
അമ്മ വന്നെന്നോ? മീരയെയും കുഞ്ഞിനെയും കണ്ടെന്നോ? എന്നിട്ട് ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ മടങ്ങിയെന്നോ? രാമചന്ദ്രൻ നായർ അറിയാതെയായിരിക്കുമോ ഈ വരവ്?

അരുൺ വിളിക്കാനായി ഒന്നു കൈ ഉയർത്തിയെങ്കിലും, അയാൾ നിന്നുപോയി.
അമ്മ പോയിരുന്നു.
അവന്റെ കയ്യിലെ സ്വർണ്ണമാല മുറുകെപ്പിടിച്ച്, അവൻ തിരികെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
അമ്മയുടെ മനസ്സിൽ എവിടെയോ മകൻ്റെയും കൊച്ചുമകൻ്റെയും സ്നേഹം ഇപ്പോഴുമുണ്ടെന്ന് അവന് മനസ്സിലായി.

അതേസമയം, വീട്ടിൽ രാമചന്ദ്രൻ നായർക്ക് ഒരു കടുത്ത നെഞ്ചുവേദന അനുഭവപ്പെട്ടു.

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 8: അപകടഭീഷണി

തറയിൽ വീണ പത്രത്തിലെ തലക്കെട്ട് ഭീകരമായിരുന്നു:
"രാമചന്ദ്രൻ നായർ ഗ്രൂപ്പ്‌സ് സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയിൽ; ബാങ്കുകൾ നിയമനടപടിക്ക്."

അച്ഛൻ്റെ ബിസിനസ് തകർന്നിരിക്കുന്നു!

അരുണിന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
പണവും പ്രതാപവും മാത്രം സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ ലോകം തകർന്നടിയുന്നു.

"ഇത് സാർ അറിഞ്ഞിട്ട് വേണ്ടേ?"
അരുൺ സംശയത്തോടെ ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു.
"ഇല്ല കുഞ്ഞേ. ഇതിനെക്കുറിച്ച് സാർ ആരോടും ഒന്നും പറയുന്നില്ല. ഞാൻ എൻ്റെ സ്വന്തം ഇഷ്ടത്തിന് വന്നതാണ്."
ഡ്രൈവർ വിതുമ്പി.

അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം പ്രതികാരചിന്ത വന്നുപോയെങ്കിലും, ഉടൻ തന്നെ അതെല്ലാം മാഞ്ഞു.
അദ്ദേഹം തൻ്റെ അച്ഛനല്ലേ?

"ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ ഗോപാലൻ ഏട്ടാ? എന്നെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞവരല്ലേ അവർ?"
എങ്കിലും അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദുഃഖം നിഴലിച്ചു.

"ശരി കുഞ്ഞേ, ഞാൻ പോകുന്നു."
ഗോപാലൻ തലകുനിച്ച് തിരികെ നടന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് അറിഞ്ഞപ്പോൾ മീരയുടെ മുഖത്തും ദുഃഖം നിഴലിച്ചു.
"ഏട്ടൻ വിളിച്ചു സംസാരിക്കുന്നത് നല്ലതല്ലേ?"

"ഇല്ല മീരൂ. എനിക്കിപ്പോൾ കഴിയില്ല."

അന്ന് രാത്രി, അച്ഛൻ്റെ തകർച്ചയെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ച് അരുൺ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്നു.

മീര പെട്ടെന്ന് ഉറക്കത്തിൽ നിന്നുണർന്നു. അവൾ വേദനയോടെ ഒന്നു നിലവിളിച്ചു.

"എന്താ മീരൂ?"

"വയറ്റിൽ വല്ലാത്ത വേദന... സഹിക്കാൻ വയ്യ ഏട്ടാ."

അരുൺ പരിഭ്രമിച്ചു.
മീരയുടെ മുഖം വിളറി, നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് തുള്ളികൾ. ഗർഭത്തിൻ്റെ ഏഴാം മാസമാണ്.
ഒരു നിമിഷം പോലും കളയാതെ അരുൺ അവളെ എടുത്ത്, അടുത്തുള്ള ഗവൺമെൻ്റ് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടി.
അപ്പോഴാണ് അവൻ്റെ മൊബൈൽ ഫോണിൻ്റെ ബാറ്ററി തീർന്ന കാര്യം അവൻ ഓർത്തത്. അത് ചാർജ് ചെയ്യാൻ അവൻ മറന്നുപോയിരുന്നു.
ഹോസ്പിറ്റലിലെത്തിയ ഉടൻ മീരയെ ലേബർ റൂമിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. ഡോക്ടർമാർ വേഗത്തിൽ പ്രവർത്തിച്ചു.
പുറത്ത്, അരുൺ നിസ്സഹായനായി നിന്നു.
വിളിക്കാൻ ഫോൺ ഇല്ല, കൂടെ ആരുമില്ല. തന്റെ അച്ഛന്റെ തകർച്ചയെക്കുറിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം തന്നെ തൻ്റെ ലോകം തകർന്നടിയുകയാണോ?

ഡോക്ടർ പുറത്തേക്ക് വന്നു. അരുണിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"നിങ്ങളാണോ ഭർത്താവ്?"
ഡോക്ടറുടെ ശബ്ദത്തിൽ ഗൗരവം.

"അ... അതെ."
"രക്തസ്രാവം കൂടുതലാണ്. കുഞ്ഞിൻ്റെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഒരു അടിയന്തിര ശസ്ത്രക്രിയ ആവശ്യമായി വരും.
പക്ഷേ... ഈ അവസ്ഥയിൽ..."
ഡോക്ടർ നിർത്തി.
അരുൺ ഭയത്തോടെ അവരെ നോക്കി.

"ഇപ്പോൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തേ മതിയാകൂ. കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കണോ, അതോ..."

ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ അരുണിന്റെ ശരീരം തളർന്നു.
അവന്റെ സർവ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെട്ടു.
എന്ത് തീരുമാനമാണ് അവൻ എടുക്കേണ്ടത്?

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 7: ഒരു സന്തോഷവാർത്ത

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ മീരയെ ശ്രദ്ധിച്ചപ്പോൾ അരുണിന്റെ സംശയം വർദ്ധിച്ചു. അവൾ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾക്ക് പോലും ക്ഷീണിക്കുന്നതായി കണ്ടു, പതിവില്ലാത്ത ഓക്കാനവും. ഒടുവിൽ, അവൻ നിർബന്ധിച്ച് അവളെ ഒരു ഡോക്ടറെ കാണിക്കാൻ കൊണ്ടുപോയി.
റിസൾട്ട് കേട്ടപ്പോൾ, ആ ചെറിയ മുറി സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
മീര ഗർഭിണിയാണ്!

"ഏട്ടാ... നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്," മീരയുടെ കണ്ണുകൾ സന്തോഷത്താൽ തിളങ്ങി.
അരുൺ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് അവൻ മറന്നു. ഈ ലോകത്ത് തനിക്കിനി ആരുമില്ലെന്ന തോന്നൽ മാഞ്ഞുപോയി.

ഇതാ, തൻ്റെ രക്തത്തിൽ പുതിയൊരു ജീവിതം.
ഈ സന്തോഷവാർത്തയോടെ അവരുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
അരുൺ ജോലിയിൽ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചു. അവന്റെ ആത്മാർത്ഥത കണ്ട്, പലചരക്കുകടയുടെ ഉടമ അവനെ കടയിലെ കണക്കുകൾ നോക്കാനുള്ള സഹായിയായി നിയമിച്ചു. ഡെലിവറി ബോയിയിൽ നിന്ന് ഒരു ഓഫീസ് ജോലിയിലേക്ക്!

സാമ്പത്തികമായി അവർ മെച്ചപ്പെട്ടു. വാടക വീട്ടിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ ഭീഷണികളോ തിരച്ചിലുകളോ അവരെ ബാധിക്കാതെയായി.

ഒരു ദിവസം രാത്രി, ജോലി കഴിഞ്ഞെത്തിയ അരുൺ മീരയ്ക്ക് വേണ്ടി ഒരു സമ്മാനവുമായിട്ടാണ് വന്നത്.

"ഇതെന്താ ഏട്ടാ?"

"തുറന്നു നോക്ക്."

അതൊരു പുതിയ കുഞ്ഞിന്റെ ഉടുപ്പായിരുന്നു. മനോഹരമായ, വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഒരുടുപ്പ്.
അത് കണ്ട് മീര ചിരിച്ചു.

"നന്ദിയുണ്ട് ഏട്ടാ. എനിക്ക് വലിയ സന്തോഷമായി. ഈ കുഞ്ഞ് നമ്മളെ ഒരിക്കലും തനിച്ചാക്കില്ല."

അവർ സന്തോഷത്തോടെ സംസാരിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, പുറത്ത് ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.
ഈ പട്ടണത്തിലെ ഏറ്റവും വിലകൂടിയ, ലക്ഷ്വറി കാറിൻ്റെ ശബ്ദം. അരുൺ ജനലിലൂടെ നോക്കി.

അവിടെ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ വീട്ടു മുറ്റത്ത് എന്നും കാണാറുള്ള കറുത്ത ബെൻസ് കാർ വന്ന് നിൽക്കുന്നു. കാറിൻ്റെ എഞ്ചിൻ ഓഫ് ആയി.
അരുണിന്റെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അവൻ മെല്ലെ വാതിൽ തുറന്നു.
കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി നിൽക്കുന്നത് രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ വിശ്വസ്തനായ ഡ്രൈവർ ആയിരുന്നു. പക്ഷേ അയാൾ ഒറ്റക്കായിരുന്നില്ല, അയാളുടെ കയ്യിൽ ഒരു സാധനവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

"അരുൺ കുഞ്ഞിനെ കാണാൻ..."
ഡ്രൈവർ പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അരുൺ ഭയത്തോടെ അയാളെ നോക്കി. എന്താണ് അയാൾ കൊണ്ടുവന്നത്?
രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ ഭീഷണിയാണോ? ദേഷ്യത്തോടെ അരുൺ വാതിൽ തുറന്നു, അപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവനെ ഞെട്ടിച്ചു.
ഡ്രൈവർ കൈയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്നത് ഒരു പത്രമായിരുന്നു!
ഒരു മലയാള പത്രം. അതിൽ വലുതായി എന്തോ ഒരു വാർത്ത അച്ചടിച്ചിരിക്കുന്നു.
അയാൾ പേപ്പർ അരുണിന്റെ നേർക്ക് നീട്ടി.
"ഇത് രാമചന്ദ്രൻ നായർ സാർ അറിഞ്ഞോ എന്നൊന്ന് നോക്കണം."
വാർത്തയുടെ തലക്കെട്ട് വായിച്ച അരുണിന്റെ കൈയ്യിൽ നിന്ന് ആ പേപ്പർ തറയിലേക്ക് ഊർന്നു വീണു.

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 6: തകരുന്ന മതിലുകൾ

അരുണിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു ഇടിമിന്നൽ കടന്നുപോയി.
വക്കീലിന്റെ കാർ!
അവർ തങ്ങളെ കണ്ടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ഭയത്തോടെ അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി.
"മീരൂ, നമ്മൾ ഇവിടെ സുരക്ഷിതരല്ല. അവർ നമ്മളെ കണ്ടുപിടിച്ചു."
അരുൺ പരിഭ്രമത്തോടെ പറഞ്ഞു.
"ആരാ ഏട്ടാ?"
മീര പേടിയോടെ ചോദിച്ചു.
"വക്കീലിന്റെ കാർ ഞാൻ കണ്ടു. അവർ ഉടൻ ഇവിടെയെത്തും."
അരുൺ അടുത്ത ദിവസം തന്നെ പുതിയൊരു വാടക വീട് തേടാൻ തീരുമാനിച്ചു.
എന്നാൽ, അതിന് മുൻപ് തന്നെ അത് സംഭവിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, അരുൺ ജോലിക്ക് പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ, വാതിൽക്കൽ ഒരു നിഴൽ കണ്ടു.
ഉയരം കൂടിയ, ഗൗരവമുള്ള ആ രൂപം!
രാമചന്ദ്രൻ നായർ!!!!!

ദേവകിയമ്മയും കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിലെ നിശബ്ദത ഭീകരമായിരുന്നു.
രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ കണ്ണുകൾ അവരുടെ ചെറിയ, വൃത്തിഹീനമായ വാടകമുറിയിലൂടെ അലഞ്ഞു നടന്നു.

"ഇതാണോടാ നിന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ജീവിതം?
ഈ പിച്ചക്കാരിക്ക് വേണ്ടി ഈ നിലയിലായതിൽ നിനക്ക് സന്തോഷമുണ്ടോ?"
രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ വാക്കുകൾ തീവ്രമായിരുന്നു.
ദേവകിയമ്മ മീരയെ അടിമുടി നോക്കി.
അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും പഴയ പുച്ഛം നിഴലിച്ചു നിന്നു.
"അച്ഛാ... ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്. മീരയാണ് എന്റെ സന്തോഷം."
അരുൺ ശാന്തനായി മറുപടി പറഞ്ഞു.
രാമചന്ദ്രൻ നായർ തൻ്റെ കീശയിൽ നിന്ന് ഒരു കട്ടിയുള്ള കവർ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

"നിന്റെ മണ്ടത്തരം ഞാൻ പൊറുത്തു തരാം. ഈ ചെക്ക് കൊണ്ട് നീയും ഇവളും എവിടേക്കെങ്കിലും പൊയ്ക്കോ. എനിക്ക് നിന്നെ ഇനി കാണണ്ട. പക്ഷേ ഈ നാട്ടിൽ നീ വരരുത്. ഈ പണം മതി നിങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ."

അരുൺ ആ കവറെടുത്തു. അവൻ്റെ കണ്ണുകൾ അച്ഛൻ്റെ മുഖത്ത് ഉറപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും കൂടാതെ ആ ചെക്ക് കീറിക്കളഞ്ഞു. മുറിയിലെങ്ങും ചെക്ക് കീറുന്ന ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

"എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ പണം വേണ്ട അച്ഛാ. മീരയെ ഉപേക്ഷിച്ചൊരു ജീവിതം എനിക്ക് വേണ്ട. നിങ്ങളാണ് എൻ്റെ അച്ഛനെങ്കിൽ, എന്നെയും എൻ്റെ ഭാര്യയെയും അംഗീകരിക്കുക. അല്ലെങ്കിൽ, ഈ നിമിഷം മുതൽ എനിക്ക് നിങ്ങളോടൊരു ബന്ധവുമില്ല."

രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ മുഖം കോപം കൊണ്ട് ചുവന്നു. അദ്ദേഹം ദേഷ്യത്തിൽ ദേവകിയമ്മയെയും കൂട്ടി മുറിയിൽ നിന്നിറങ്ങി. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് വലിച്ചടച്ചു.
അവർ പോയ ശേഷം മീര അരുണിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.

"എനിക്കുവേണ്ടി... എല്ലാം..."

"നമ്മൾ ഒരുമിച്ചല്ലേ മീരൂ? ഇതിനേക്കാൾ വലുതൊന്നും നമുക്കില്ല."

അന്ന് രാത്രി, വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ അവർക്ക് തോന്നി.
എങ്കിലും, രാമചന്ദ്രൻ നായർ അവസാനമായി പറഞ്ഞ വാക്ക് അരുണിന്റെ കാതിൽ മുഴങ്ങി:

"നിന്നെ ഞാൻ ഇനി എന്റെ മകനായി കാണില്ല."
അരുൺ ആശ്വസിപ്പിക്കാനായി മീരയുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചപ്പോൾ, അവൾ വേദനയോടെ ഒന്നു പിടഞ്ഞു.

"എന്താ മീരൂ?" അവൻ പരിഭ്രമിച്ചു.
"ഒ... ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ. ഉറങ്ങിയപ്പോൾ കൈ ഒന്നു തട്ടിയതാ."
അവൾ പെട്ടെന്ന് കൈ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു.
അരുണിനെ നോക്കാതെ, എന്തോ ഒരു വലിയ സത്യം അവൾ ഒളിച്ചുവെക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം അവൻ കണ്ടു.
അവൾ എന്താണ് മറയ്ക്കുന്നത്? അരുണിന് ഒരു സംശയം തോന്നി.

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 5: പുതിയ ജീവിതം, പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ (New Life, New Challenges)

വക്കീൽ നോട്ടീസ് അരുണിനെ ഉലച്ചുകളഞ്ഞു. സ്വത്തിൽ യാതൊരു അവകാശവും ഉന്നയിക്കില്ലെന്ന് എഴുതിയ ഒരു ഒപ്പിട്ട സമ്മതപത്രമായിരുന്നു അത്. ഒപ്പം, മീരയെ വിവാഹം ചെയ്തതിലൂടെ തറവാടിന് കളങ്കമുണ്ടാക്കിയതിന് നിയമനടപടി നേരിടേണ്ടി വരുമെന്ന ഭീഷണിയും.

"നമ്മുടെ സ്വത്തിനോ പണത്തിനോ വേണ്ടി നമ്മൾ ഇവിടെ വന്നതല്ല ഏട്ടാ," മീര അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.
"ഈ കത്ത് നമുക്ക് ഒരു വിഷയമല്ല."

എങ്കിലും ആ ഭീഷണി അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു കല്ലായി കിടന്നു. പണവും പ്രതാപവും മാത്രം കണ്ടു വളർന്ന അരുണിന് ജോലി കണ്ടെത്തുക ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.
ഏതെങ്കിലും കമ്പനിയിൽ മാനേജർ പദവി പ്രതീക്ഷിച്ച് പോയ അവന് കിട്ടിയത് ഒരു പലചരക്ക് കടയിൽ സാധനങ്ങൾ വീടുകളിൽ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ജോലി.

"എനിക്കിതൊന്നും പറ്റുന്നില്ല മീരൂ," അവൻ നിരാശയോടെ പറയും.

"സാരമില്ല ഏട്ടാ, എല്ലാം ശരിയാകും,"
എന്ന് പറഞ്ഞ് മീര അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കും. അടുത്തുള്ള വീട്ടിൽ നിന്ന് തുന്നൽ ജോലിയെടുത്ത് അവളും അവനെ സഹായിച്ചു.
അരുണിന്റെ പുതിയ ജീവിതം കഠിനമായിരുന്നു. സൈക്കിളിൽ ചൂടും മഴയും കൊണ്ട് സാധനങ്ങൾ എത്തിക്കുമ്പോൾ, വീട്ടിലെ എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത മുറികൾ അവൻ ഓർക്കും.
എങ്കിലും മീരയുടെ ചിരി അവന്റെ എല്ലാ വിഷമങ്ങളെയും മായ്ച്ചു കളഞ്ഞു.
അതിനിടയിൽ, രാമചന്ദ്രൻ നായർ തങ്ങളുടെ മകനെ കണ്ടെത്താൻ ഒരു പ്രൈവറ്റ് ഡിറ്റക്ടീവിനെ നിയമിച്ചിരുന്നു. അവർ താമസിക്കുന്ന പട്ടണത്തിൽ ദിവസേന ആളുകൾ വന്നുപോയി. അരുൺ അതൊന്നും അറിഞ്ഞില്ല.
ഒരു ദിവസം, ജോലി കഴിഞ്ഞ് രാത്രി വൈകി വീട്ടിലേക്ക് വരുമ്പോൾ, അരുൺ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു.
അവരുടെ വാടക വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള വളവിൽ, ഒരു വലിയ കറുത്ത ബെൻസ് കാർ നിർത്താതെ പതിയെ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങുന്നു.
ആ കാറിന്റെ നമ്പർ കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചൊന്നു കാളി.
അത് രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ വിശ്വസ്തനായ വക്കീലിന്റെ കാറായിരുന്നു!
അവർ ഇവിടെയെത്തി.

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 4: ഒളിച്ചോട്ടം (The Elopement)

കാടിന്റെ ഇടുങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ അവർ കിതച്ചോടി. പിറകിൽ കാർ എത്തുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാം. കുറച്ചുകൂടി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, ഒരു ചെറിയ കുന്നിൻ മുകളിലെത്തിയ അവർക്ക്, താഴെ വഴിയിൽ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ മറ്റൊരു കാർ കൂടി വന്ന് നിൽക്കുന്നത് കാണാൻ കഴിഞ്ഞു. രണ്ടു ഭാഗത്തും അവർ കുടുങ്ങിയിരിക്കുന്നു!
"ഏട്ടാ... ഇനി എങ്ങോട്ട്?" മീര ഭയത്തോടെ അവന്റെ കൈയ്കളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അരുൺ ചുറ്റും നോക്കി. കാടിന്റെ അറ്റത്ത്, ഒരു പഴയ റെയിൽവേ ലൈൻ.
"അവിടെയെത്തിയാൽ രക്ഷപ്പെടാം. വാ!"
അവർ റെയിൽവേ ട്രാക്ക് ലക്ഷ്യമാക്കി ഓടി. ട്രാക്കിലെത്തിയപ്പോൾ, രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ ആളുകൾ കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി അവരെ പിന്തുടർന്നു വരുന്നത് കണ്ടു. അവരുടെ ശ്വാസം നിലച്ചു.
അപ്പോഴാണ് ദൂരെ നിന്ന് ഒരു തീവണ്ടിയുടെ ഹോൺ മുഴങ്ങിയത്. ട്രാക്കിലൂടെ അതിവേഗം ഒരു ചരക്ക് തീവണ്ടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
"ഇതാണ് മീരൂ നമ്മുടെ അവസരം!"
അരുൺ മീരയെയും ചേർത്ത് പിടിച്ച് ട്രാക്കിലൂടെ ഓടി. തീവണ്ടി അടുത്തുവരുന്ന ശബ്ദം ഭീകരമായി മുഴങ്ങി.
ഒടുവിൽ, അവരുടെ അടുത്തേക്ക് തീവണ്ടി എത്താറായപ്പോൾ, അരുൺ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി, ട്രാക്കിന് അടുത്തുള്ള ഉയരം കുറഞ്ഞ മതിലിലേക്ക് മീരയെ തള്ളിക്കയറ്റി, പിന്നാലെ അവനും ചാടി. തങ്ങളെ പിന്തുടർന്നു വന്ന ആളുകൾക്ക് ഇനി തീവണ്ടി കടന്നുപോകാതെ ഇവരുടെ അടുത്തേക്ക് എത്താൻ കഴിയില്ല.
തീവണ്ടി കടന്നുപോയ ശേഷം, തങ്ങളെ തേടി ആരും വരുന്നില്ലെന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ, അവർ അടുത്തുള്ള ചെറിയ ടൗണിലേക്ക് നടന്നു. വേലായുധേട്ടൻ നൽകിയ ഫോൺ നമ്പറിൽ അരുൺ വിളിച്ചു. അത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ വിശ്വസ്തനായ ഒരു സുഹൃത്തായിരുന്നു.
അയാളുടെ സഹായത്തോടെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ, അടുത്തുള്ള അമ്പലത്തിൽ വെച്ച്, ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങിൽ അവർ വിവാഹിതരായി. ഒരുപാട് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്ന ആ നിമിഷം, ഭയത്തിന്റെ നിഴലിലായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.
അവിടെനിന്ന് ഒരുപാട് ദൂരെയുള്ള ഒരു ചെറിയ പട്ടണത്തിൽ, ഒരു വാടകമുറിയിൽ അവർ ജീവിതം തുടങ്ങി. ആർക്കും അവരെ കണ്ടുപിടിക്കാൻ കഴിയരുത്. വലിയ വീടും സുഖസൗകര്യങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാണ് അരുൺ വന്നിരിക്കുന്നത്. മീരയുടെ മുഖത്തെ സന്തോഷം മാത്രമായിരുന്നു അവന്റെ ധനം.
പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങി ഒരാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവർ താമസിക്കുന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ ഉടമ ഒരു കത്ത് അരുണിന് നൽകി.
"അരുണിന്റെ പേരിൽ വീട്ടിൽ നിന്നും വന്നതാണ്. വലിയ സാറിന്റെ വക്കീൽ നേരിട്ട് ഏൽപ്പിച്ചുപോയതാണ്."

രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ പേരും മേൽവിലാസവുമുള്ള കവർ കണ്ട് അരുണിന്റെ കൈ വിറച്ചു. തുറന്നുനോക്കിയപ്പോൾ, ഒരു വക്കീൽ നോട്ടീസായിരുന്നു അത്.
കത്തിലെ ഉള്ളടക്കം വായിച്ച അരുണിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറി. ആ വാടകമുറിയിലെ ചുമരുകൾക്ക് പോലും ആ നോട്ടീസിലെ ഭീഷണിയുടെ തണുപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു.,.........

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 3: ആ അപരിചിതൻ (The Stranger)

അരുണിന്റെ ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. അവന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
മീര, തന്നെ ഒളിച്ചും പാത്തും കാണാൻ വന്ന മീര, മറ്റൊരു പുരുഷന്റെ കൂടെ?
ആരാണയാൾ?
തന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നോ അവൾ?
അവന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിനു പകരം തീ ആളിക്കത്തി.
അവൻ ഉറക്കെ അവരെ വിളിക്കാൻ ഒരുങ്ങിയതും, മീരയുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന രൂപം തിരിഞ്ഞു.

ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു അത്.
മുഷിഞ്ഞ വേഷം, കയ്യിൽ ഒരു പൊതിക്കെട്ടുമായി കുളക്കടവിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു. അരുൺ സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. അവളുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലെ തീ കെട്ടടങ്ങി, പകരം ഒരു തണുത്ത നീരൊഴുക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
അത് മീരയുടെ അമ്മയായിരുന്നു! കൂലിപ്പണിക്ക് പോകുന്ന, അവന്റെ പ്രണയത്തിനു വേണ്ടി ഒരുപാട് സഹിക്കേണ്ടി വന്ന ആ സാധു സ്ത്രീ.
അരുണിന് തന്റെ തെറ്റിദ്ധാരണയിൽ ലജ്ജ തോന്നി. താൻ മീരയെ സംശയിച്ചല്ലോ! മീര വെള്ളത്തിലേക്ക് നോക്കി എന്തോ ആലോചിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. അമ്മ ദൂരെ മാറിനിന്ന് അരുൺ എഴുതിയ കത്ത് കീശയിൽ ഒളിപ്പിച്ചു. അരുൺ ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മീരയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"മീരൂ..."

ആ വിളി കേട്ട് അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അരുണിനെ കണ്ടതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു, അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു.
"ഏട്ടാ! ഞാൻ വിചാരിച്ചു ഇനി ഒരിക്കലും കാണാൻ പറ്റില്ലെന്ന്. വീട്ടിൽ..." അവളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.

"എല്ലാം എനിക്കറിയാം മീരൂ. ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. നമുക്ക് പോകാം. വേലായുധേട്ടൻ പറഞ്ഞയച്ചതാണ്."
അവൻ ധൃതിയിൽ പറഞ്ഞു.
മീരയുടെ അമ്മ ഓടി അടുത്തുവന്നു.
"മോനേ, വേണ്ട. രാമചന്ദ്രൻ നായർ സമ്മതിക്കില്ല. ആ തറവാടിന്റെ മാനം... നിന്റെ ജീവിതം..."

"എന്റെ ജീവിതം ഇതാ, എന്റെ കൂടെ നിൽക്കുന്നു. അമ്മ വിഷമിക്കണ്ട. ഞാനവളെ നന്നായി നോക്കിക്കൊള്ളാം."
അരുൺ മീരയുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
മീര ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നു ദീർഘമായി ശ്വാസം വലിച്ചു.
"നമുക്ക് പോകാം ഏട്ടാ. എനിക്കും ഇനി ഒളിച്ചോടാൻ വയ്യ."
ആ തീരുമാനത്തോടെ അവർ കുളക്കടവിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നടന്നു. മീരയുടെ അമ്മ നിറകണ്ണുകളോടെ അവർക്ക് യാത്രയയപ്പ് നൽകി. കുളക്കടവിൽ നിന്ന് അധികം ദൂരെയല്ലാതെ, റോഡരികിൽ ഒരു പഴയ അംബാസഡർ കാർ വന്നു നിന്നു.
അതിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ മുഖം കണ്ടതും അരുണിന്റെ ശരീരം വീണ്ടും തളർന്നു. അത് രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ വിശ്വസ്തനായ ഡ്രൈവർ ഗോപാലനായിരുന്നു. അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അരുണിനെയും മീരയെയും കണ്ടതും അത്ഭുതത്താൽ വലുതായി. അരുൺ ഞെട്ടിപ്പോയി.
"ഗോപാലൻ ഏട്ടൻ അറിഞ്ഞാൽ... വേഗം ഓടിക്കോ മീരൂ!" അരുൺ മീരയുടെ കൈയ് പിടിച്ച് അടുത്തുള്ള കാടിന്റെ ഓരത്തേക്ക് ഓടി.
ഗോപാലൻ ഉടൻ തന്നെ ഫോണെടുത്ത് ആരെയോ വിളിച്ചു. അരുൺ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ, ഗോപാലൻ ഫോണിലൂടെ ദേഷ്യത്തോടെ വിളിച്ചു പറയുന്ന ശബ്ദം കാറ്റിൽ ഒഴുകി അവന്റെ കാതുകളിലെത്തി.
"ഹലോ സാറേ... അരുൺ കുഞ്ഞും ആ പെൺകുട്ടിയും..."

അരുണും മീരയും കാടിന്റെ ഇരുൾ നിറഞ്ഞ വഴികളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, അവരുടെ പിറകിൽ കാറിന്റെ എഞ്ചിൻ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം ഉയർന്നു......

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ

പുഴയും പുലരിയും

അധ്യായം 2:

അഗ്നിപരീക്ഷ

രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ കണ്ണുകളിലെ അഗ്നി അരുണിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ഭയത്തിന്റെ തണുപ്പ് പടർത്തി.

മുറിയിലെങ്ങും വല്ലാത്തൊരു നിശബ്ദത തളംകെട്ടി നിന്നു. പുറത്ത് ദേവകിയമ്മയുടെ നേരിയ തേങ്ങൽ മാത്രം കേൾക്കാം.

"സത്യമാണോടാ ഞാൻ ഈ കേട്ടത്?" ഗാംഭീര്യം നിറഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു ഗർജ്ജനം പോലെ ആ ചോദ്യം ഉയർന്നു.

അരുൺ തലകുനിച്ചു നിന്നു. മറുപടി പറയാൻ അവന്റെ നാവ് വഴങ്ങിയില്ല.

"നിന്നോടാ ചോദിച്ചത്!" അച്ഛന്റെ അലർച്ചയിൽ വീട് ഒന്നു കുലുങ്ങിയതുപോലെ അവന് തോന്നി.

"അ... അതെ അച്ഛാ," അവൻ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു.

"ഞാനും മീരയും..."

"നിർത്തിക്കോ!"

രാമചന്ദ്രൻ നായർ അവന്റെ നേർക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.

"ആ പേര് ഈ വീട്ടിൽ മിണ്ടിപ്പോകരുത്. എന്തു യോഗ്യതയുണ്ടെടാ നിനക്ക് ആ പിച്ചക്കാരിയെക്കുറിച്ച് പറയാൻ? ഈ തറവാടിന്റെ മാനം വിറ്റ് തിന്നാൻ ഞാൻ നിന്നെ അനുവദിക്കില്ല."

"അച്ഛാ, അവൾ പാവമാണ്. നല്ല കുട്ടിയാണ്."

അരുൺ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"പാവം! അവളുടെ അപ്പൻ ആരാണെന്നുപോലും ആർക്കുമറിയില്ല. അവളുടെ അമ്മയാണെങ്കിൽ കണ്ടവന്റെ പറമ്പിൽ പണിയെടുത്ത് ജീവിക്കുന്നു. അങ്ങനെയുള്ള ഒരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണോ ഈ രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ മകൻ പെണ്ണ് കെട്ടേണ്ടത്?നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ ഞാൻ തലകുനിച്ചു നിൽക്കണോ?"

ഓരോ വാക്കുകളും മൂർച്ചയേറിയ അമ്പുകൾ പോലെ അരുണിന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അമ്മയുടെ എതിർപ്പ് അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു, പക്ഷേ അച്ഛൻ ഇത്ര ക്രൂരമായി സംസാരിക്കുമെന്ന് അവൻ കരുതിയില്ല.

"എനിക്ക് മീരയെ അല്ലാതെ മറ്റാരെയും കല്യാണം കഴിക്കാൻ പറ്റില്ല അച്ഛാ," കണ്ണീരോടെ അവൻ പറഞ്ഞു.അതുകേട്ടതും രാമചന്ദ്രൻ നായരുടെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

അദ്ദേഹം അരുണിന്റെ കരണക്കുറ്റിക്ക് ആഞ്ഞടിച്ചു.

അടിയുടെ ആഘാതത്തിൽ അരുൺ നിലത്തേക്ക് വേച്ചുപോയി.

"ഇനി ഇത് ആവർത്തിച്ചാൽ നിന്റെ ശവം പോലും ഈ പടി കടക്കില്ല. ഇറങ്ങിപ്പോടാ മുറിയിലേക്ക്!"

അരുൺ എഴുന്നേറ്റ് നിറകണ്ണുകളോടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. വാതിൽ പുറത്തുനിന്ന് കൊട്ടിയടക്കുന്ന ശബ്ദം അവൻ കേട്ടു. അവന്റെ ഫോണും കാറിന്റെ താക്കോലും അച്ഛൻ എടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ആ വലിയ വീട് അവനൊരു തടവറയായി മാറി.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അരുണിനെ പുറത്തിറങ്ങാൻ അവർ അനുവദിച്ചില്ല. മീരയെ കാണാനോ ഒന്ന് ഫോൺ ചെയ്യാനോ കഴിയാതെ അവൻ ഉരുകി. അവളുടെ അവസ്ഥ എന്തായിരിക്കുമെന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ അവന്റെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു.

അവൾ എന്തുമാത്രം വേദനിക്കുന്നുണ്ടാകും?

മീരയുടെ അവസ്ഥയും മറിച്ചായിരുന്നില്ല. അരുണിനെ കാണാതായതോടെ അവളുടെ ഹൃദയം ഭയം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു. അവന്റെ വീട്ടിൽ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായോ എന്ന് അവൾ ഭയന്നു. പലതവണ ആ വീടിന്റെ പരിസരത്തുകൂടി അവൾ നടന്നുനോക്കി, ഒരു നോക്ക് കാണാൻ കൊതിച്ചു. പക്ഷേ നിരാശയായിരുന്നു ഫലം.

ഒരു ദിവസം രാത്രി, അരുൺ തന്റെ മുറിയിൽ ഉറക്കം വരാതെ കിടക്കുകയായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾ നനയ്ക്കുന്ന വേലായുധേട്ടനെ അവൻ കണ്ടു. ചെറുപ്പം മുതൽ അവനെ എടുത്തുവളർത്തിയ, അവനോട് പ്രത്യേക വാത്സല്യമുള്ള മനുഷ്യൻ.

അരുണിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു വെള്ളിടി മിന്നി.അവൻ പതിയെ വാതിൽ തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. ഭാഗ്യത്തിന് അത് പുറത്തുനിന്ന് പൂട്ടുന്ന ഒരു ഓടാമ്പൽ മാത്രമായിരുന്നു. ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ അവൻ വാതിൽ തുറന്ന് താഴേക്ക് ഇറങ്ങിച്ചെന്നു. വേലായുധേട്ടൻ അവനെ കണ്ടതും ഞെട്ടി.

"കുഞ്ഞേ... എന്താ ഇവിടെ? വലിയ സാർ അറിഞ്ഞാൽ..."

"വേലായുധേട്ടാ, എന്നെ ഒന്ന് സഹായിക്കണം. എന്റെ ജീവന്റെ പ്രശ്നമാണ്."

അരുൺ കെഞ്ചി.

അവന്റെ കണ്ണീരും ദയനീയമായ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ ആ മനുഷ്യന്റെ മനസ്സലിഞ്ഞു.

"എന്താ കുഞ്ഞേ വേണ്ടത്?"

അരുൺ കീശയിൽ കരുതിയിരുന്ന ഒരു തുണ്ട് കടലാസും പേനയുമെടുത്ത് വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അതിൽ ഇങ്ങനെ എഴുതി:

"മീരൂ, നാളെ രാവിലെ അമ്പലക്കുളത്തിന്റെ കടവിൽ ഞാൻ കാത്തുനിൽക്കും. ഇനിയും കാത്തിരിക്കാൻ എനിക്ക് വയ്യ. നമ്മുടെ ജീവിതം നമുക്ക് തുടങ്ങണം. നീ വരണം."

കടലാസ് മടക്കി വേലായുധേട്ടന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് അവൻ പറഞ്ഞു,

"ഇത് മീരയ്ക്ക് കൊടുക്കണം. മറ്റാരും കാണരുത്. എന്റെ ജീവിതം ഏട്ടന്റെ കയ്യിലാണ്."

വേലായുധേട്ടൻ ആ കടലാസ് വാങ്ങി അരയിൽ തിരുകി.

"കുഞ്ഞ് പേടിക്കണ്ട. ഇത് ഞാൻ അവൾക്ക് എത്തിച്ചോളാം." അരുൺ നന്ദിയോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി. എന്നിട്ട് ശബ്ദമുണ്ടാക്കാതെ മുറിയിലേക്ക് തിരികെ കയറി വാതിലടച്ചു.

അവന്റെ ഹൃദയം പതിന്മടങ്ങ് വേഗത്തിൽ മിടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അവൾ വരുമോ? ഈ കത്ത് അവൾക്ക് കിട്ടുമോ? ഇനി എന്തു സംഭവിക്കും?

പിറ്റേന്ന് അതിരാവിലെ, ആരും ഉണരും മുൻപ് അരുൺ തന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും പുറത്തിറങ്ങി. മതിൽ ചാടി, ഇരുട്ട് മായും മുൻപ് അമ്പലക്കുളത്തിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി അവൻ ഓടി.

ഓരോ നിമിഷവും യുഗങ്ങൾ പോലെയാണ് അവന് തോന്നിയത്. കുളത്തിന്റെ പടവുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയെ തിരഞ്ഞു.

പക്ഷേ, അവിടെയെങ്ങും അവളെ കണ്ടില്ല. സമയം ഇഴഞ്ഞുനീങ്ങി. സൂര്യരശ്മി പതിയെ പരന്നുതുടങ്ങി. അവന്റെ മനസ്സിൽ നിരാശ പടർന്നു.

അവൾ വന്നില്ലേ? അതോ വേലായുധേട്ടന് കത്ത് കൊടുക്കാൻ പറ്റിയില്ലേ?

അവൻ തിരികെ പോകാനൊരുങ്ങിയതും, കുളത്തിന്റെ അങ്ങേക്കരയിലെ മരക്കൂട്ടങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു രൂപം അനങ്ങുന്നത് പോലെ തോന്നി.

അവൻ സൂക്ഷിച്ചുനോക്കി.

അത് മീരയായിരുന്നു! പക്ഷേ...

അവൾ ഒറ്റയ്ക്കല്ലായിരുന്നു. അവളുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന ആളെ കണ്ട് അരുണിന്റെ കാലുകൾ നിലത്ത് തറച്ചുപോയി.

അവന്റെ സർവ്വ നിയന്ത്രണവും നഷ്ടപ്പെട്ട് ശരീരം കോപം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി......................

#കഥ #മലയാളം #മലയാളംകഥ