Vermingod

Με αφορμή το επερχόμενο event με τους Rotting Christ, δώσαμε συνέντευξη στη Βιβή Ζαπαντιώτου για το RockOverdose.gr - Rock Overdose Music Webzine .
Μιλήσαμε για το επερχόμενο live, το νέο μας υλικό, την ελληνική extreme σκηνή, αλλά και τα μελλοντικά μας σχέδια.

Διαβάστε περισσότερα.👇

VERMINGOD στο RockOverdose: "Η μουσική οφείλει να είναι πνευματική επανάσταση." | Rock Overdose / Rock - Metal Music VERMINGOD στο RockOverdose: "Η μουσική οφείλει να είναι πνευματική επανάσταση." | Rock Overdose / Rock - Metal Music

Ευχαριστούμε το DEPART για τα όμορφα λόγια.

🎉 Θυμάστε εκείνη την ασταμάτητη επίθεση από κολεγιακές κωμωδίες που κατάπιε τα 00s; Τώρα φανταστείτε μία από αυτές να έκανε παιδί με ένα αιματοβαμμένο splatter των 80s. Αυτό ακριβώς μου ήρθε στο μυαλό το Σάββατο στο An, στα 20ά γενέθλια των Mortal Torment. Και ναι, για τα δικά μου γούστα, αυτό είναι παράσημο.

📸 Έλενα Βασιλάκη

𝐒𝐄𝐑𝐄𝐌𝐄𝐍𝐓

👌 Μπορεί να μην διεκδικούν τον τίτλο του «θερμότερου» live act, όμως βλέπεις τέσσερις τύπους που το νιώθουν που βρίσκονται εκεί, και αυτό, αναπόφευκτα, σε παρασύρει. Ειδική μνεία στον frontman, που διαθέτει μερικά από τα «καθαρότερα» και πιο καλοδουλεμένα brutal που έχω ακούσει τον τελευταίο καιρό, με εντυπωσιακό εύρος και αξιοζήλευτη ποικιλία. Με λίγα λόγια; Στα περίπου 35 λεπτά που κράτησε το set τους, όχι απλώς κέρδισαν το στοίχημα, αλλά μου άφησαν και εκείνη την επίμονη επιθυμία να τους ξαναδώ με full σετ, μαζί με τα εύσημα που επισφραγίστηκαν από το ανεπανάληπτο ξύλο που έπεσε μπροστά στο stage στο κλείσιμο.

𝐕𝐈𝐋𝐄 𝐒𝐏𝐄𝐂𝐈𝐄𝐒

🔥 Διότι στο pit του An, το πράγμα ήταν ξεκάθαρο: ασταμάτητο ξύλο, χωρίς ανάσα, χωρίς παύσεις, χωρίς δεύτερες σκέψεις. Κι όσοι δεν βρίσκονταν μέσα στη δίνη, τουλάχιστον οι μισοί και κάτι, κουνούσαν ρυθμικά τα κεφάλια τους. Και μια μικρή υποσημείωση εδώ: επειδή μιλάμε για grind, το «κουνάω ρυθμικά το κεφάλι» δεν είναι casual κίνηση, είναι άθλημα αντοχής, στα όρια της αυτοτιμωρίας. Οπότε, είναι μάλλον ασφαλές να πούμε ότι… ναι, περνούσαν καλά.

𝐕𝐄𝐑𝐌𝐈𝐍𝐆𝐎𝐃

🤘 Και μιας και πιάσαμε την κουβέντα, πάμε σε κάτι κρίσιμο: το μεγάλο ατού των Vermingod. Δεν ρίχνουν ούτε χιλιοστό τους τόνους, δεν κάνουν εκπτώσεις στον ήχο τους, δεν «γλυκαίνουν» τίποτα. Κι όμως, καταφέρνουν να γράφουν riffs που καρφώνονται στη μνήμη. Αυτό από μόνο του τούς δίνει υπεροχή στο στούντιο, στο live όμως παίρνει άλλες διαστάσεις, γιατί όταν μπορείς να θυμηθείς το riff ενώ σε ρίχνουν στο pit, τότε, θεέ μου, το ξύλο μετά μουσικής είναι αδιάκοπο. Και τώρα το υποθετικό – ή μάλλον ρητορικό – ερώτημα: τι μπορεί να συμβεί όταν σε ήδη χαοτική συναυλία, με pit να θυμίζει πεδίο μάχης, ρίξεις μέσα διασκευή At The Gates και, σαν κερασάκι, τον frontman των Mortal Torment; Όπως θα έλεγε και ο Ευγγελάτος, «τι πιο σύνηθες να συμβεί;».

𝐌𝐎𝐑𝐓𝐀𝐋 𝐓𝐎𝐑𝐌𝐄𝐍𝐓

🎈 Και τώρα στο κυρίως πιάτο της βραδιάς. Τους Mortal Torment τους παρακολουθώ ζωντανά και δισκογραφικά κοντά 15 χρόνια, και αν κάτι παραμένει σταθερό, είναι πως κάθε τους εμφάνιση μοιάζει με ασταμάτητο, θορυβώδες, ιδρωμένο, feelgood πάρτι.

🎸 Ναι, υπήρξαν κάποια τεχνικά θέματα στην εκκίνηση, τα κλασικά μικρά απρόοπτα που συνοδεύουν τα live, αλλά δεν ίδρωσε κανενός το αυτί. Η μπάντα δεν πτοήθηκε στιγμή, ο ήχος ισορρόπησε γρήγορα και το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε: βαρύ, ασήκωτο, συμπαγές, όπως αξίζει στο DNA τους. Και εδώ μπαίνει η special μνεία της βραδιάς: ο Γιάννης (main κιθαρίστας των Black Path), που ανέλαβε κιθάρα στη θέση του Αναστάση, έμαθε κομμάτια 20 χρόνων μέσα σε έναν μήνα και στάθηκε όχι απλώς αξιοπρεπώς, αλλά αντάξια των απαιτήσεων της περίστασης. Ό,τι και να περιμέναμε, το έπιασε.