Chef Atena

I woke up this morning in shock, sobbing uncontrollably at the news of Marjane Satrapi’s death.
For many people, she was an artist, a filmmaker, and the creator of Persepolis. For me, she was also something rarer; a person whose words and actions seemed deeply aligned. What I admired most about Marjane was not only her extraordinary talent, but her honesty, clarity, and courage. Whether through her art or her public voice, she spoke with a kind of integrity that is increasingly rare.

She never seemed interested in comfort, popularity, or compromise when it came to freedom, justice, women’s rights, and human dignity. She was a powerful bridge between Iran and the world, helping millions see the humanity, complexity, and struggles of ordinary Iranians beyond headlines and stereotypes.

One of the many reasons I respected her was her willingness to align her actions with her principles. When she declined France’s Legion of Honour, she explained that she could not ignore what she saw as a hypocritical approach toward Iran and chose solidarity with Iranians seeking freedom over personal recognition.

This is a profound loss for Iranians, for the world of art, and for everyone who believes in human rights and freedom.
Marjane was a conscience, A witness, A storyteller who helped us understand ourselves and each other a little better.
Today feels much poorer without her in it. 💔

صبح را با شوکی بزرگ و هق‌هق گریه آغاز کردم، با خبر درگذشت مرجانه ساتراپی. برای بسیاری، او یک هنرمند، فیلمساز و خالق پرسپولیس بود. اما برای من، او چیزی فراتر از این‌ها بود. انسانی که میان آنچه می‌گفت، آنچه می‌نوشت و آنچه زندگی می‌کرد، فاصله‌ای نبود. آنچه بیش از هر چیز در مرجانه تحسین می‌کردم و همیشه خواهم کرد، صراحت، صداقت و شجاعت او بود. او در هنر و زندگی روزمره‌اش با همان شفافیتی سخن می‌گفت که به آن باور داشت.
مرجانه هیچ‌گاه حاضر نبود برای محبوبیت، مصلحت یا آسایش شخصی از اصولش کوتاه بیاید. در مسیر آزادی، عدالت، حقوق زنان و حقوق بشر، استوار و بی‌تخفیف ایستاد. او صدایی رسا برای رساندن صدای مردم ایران به جهان بود، صدایی که نه از سر شعار، بلکه از سر تعهد عمیق به انسانیت برمی‌خاست.
یکی از ویژگی‌هایی که همیشه برایم الهام‌بخش بود، هماهنگی میان باورها و کنش‌های او بود. (ادامه در کامنت.)

Nowruz has arrived, carrying with it the quiet promise of renewal, a breath of fresh hope, and the gentle return of life. To all, Nowruz Mobarak. 

I honored the traditions of my ancestors: I put on new clothes and sat beside the Haft-Seen, holding a heart full of hope. I made wishes, for the people of Iran, for its breathtaking beauty, and for its freedom from oppression, violence, and war.

My heart is with all those who lost their loved ones in the January atrocities of a brutal regime. With those whose homes have been destroyed and whose families have been torn apart by recent war. With the thousands of political prisoners who, even now, endure unimaginable pressure and suffering, especially in these times of conflict.

In the midst of all this, I hold on to something deeper. I call upon the energy of love and our shared humanity, to push back the darkness, to lift the weight of devastation, and to bring light back to the people and the land of Iran.

🌱🌸🤍

نوروز از راه رسید و با خود نوید روز نو، نفسی تازه از امید، و بازگشت آرام زندگی را آورد. نوروز بر همگان مبارک.

امسال هم، به رسم نیاکانم، لباس نو بر تن کردم و کنار هفت‌سین نشستم، با دلی سرشار از امید. آرزو کردم، برای مردم ایران، برای زیبایی بی‌همتای این سرزمین، و برای رهایی‌اش از ظلم، خشونت و جنگ.

امسال قلبم با همه کسانی‌ست که در جنایت‌های ژانویه‌ی رژیم تبهکار، عزیزانشان را از دست دادند. با آن‌هایی که جنگ اخیر خانه‌هایشان را ویران کرده و خانواده‌هایشان را از هم پاشیده است. با هزاران زندانی سیاسی که همین حالا نیز، به‌ویژه در این شرایط بحرانی، زیر شدیدترین فشارها و رنج‌ها ایستاده‌اند.

در میان همه این دردها، به چیزی عمیق‌تر پناه می‌برم. به نیروی عشق و انسانیت، تا سایه‌ی تاریکی را کنار بزند، بار این ویرانی را سبک‌تر کند، و نور را دوباره به مردم و سرزمین ایران بازگرداند.

🌱✨🌸


#نوروز