Kawa Kawkab

یادم نمیکنی و ز یادم نمیروی
لیکن بخدا بر من ات این یاد کافی است
خاک تو شوم دلبر من پیش پای تو
حقا که به اوردن من باد کافی است
کاوه کوکب…

تو نباشی و بیایی که تماشا شده ای
از دل و جان بفهمی که تمنا شده ای
چه ز حال‌ِِ دلِ این مرد دلت میداند؟
شده ایا که گهی بیکس و تنها شده ای؟
گفتی از یاد برم یاد تو و عشق تو را
تو به این سادگی ها هیچ دل آسا شده ای؟
کوه و دشت و دره و بحر و بیابان بنگر
به خدا در دل ِمن از همه پهنا شده ای
من که آدم نشدم قسمتم شاید این بود
تو همان خوشهِ گندم که تقاضا شده ای
آمدی خاک مرا بر سر و نامم بر سنگ
چه کنم حال که از حالتم آگاه شده ای؟
…کاوه کوکب

درد است دردی سینه که درمان نمیشود
صد شکر به این قصه که آسان نمیشود
بنشین رفیق تا غزل از عشق سر کنیم
چون شعر های پرپره دیوان نمیشود
ای من تو زمن دور برو دور برو دور
حرف و سخن عشق به زندان نمیشود
جز عشق مگو هیچ مگو هیچ مگو هیچ
با اهل سخن صحبت هذیان نمیشود
حرف من و تو نیست نوای دل هرکس
بوجهل کافر است و مسلمان نمیشود
من ذره ام و اصل من از جنس دیگر است
این مصرع پسندیده ی دوران نمیشود
ترسم ز فلک نیست که عریان نوشتم
شاعر سخنی گفت پشیمان نمیشود
ما عاشق ژولیده غزل ساز خدا ایم
اینجا سخن از زلف پریشان نمیشود
کس نیست مثل ما دو نفر پر ز درد سر
دیوانه تر از ما به ایمان نمیشود
فرزند واژه گان جهانیم ما دو تا
هر شاعری که “کوکب”و “هجران” نمیشود

ذبیر هجران + کاوه کوکب