Arash Shahirpoor

آیا ایرانِ امروز، همان ایرانِ فرهنگیِ دیروز است؟

این تصمیم فدراسیون ورزش ایران مبنی بر ممنوعیت حضور بازیکنان و مربیان افغانستانی در مسابقات فوتبال و فوتسال، نه‌تنها اقدامی غیرفنی و غیرورزشی است، بلکه نشانه‌ای از عقب‌ماندگی در تفکر مدیریتی ورزش محسوب می‌شود. ورزش، عرصه‌ی رقابت سالم، همبستگی انسانی و تبادل فرهنگی است، نه میدان تبعیض و حذف. جلوگیری از حضور افغانستانی‌ها، در واقع واکنشی احساسی به رشد سریع و درخشش فوتسالیست‌های افغانستان است؛ رشدی که برخی محافل ورزشی ایران نتوانسته‌اند با روحیه‌ی رقابت‌پذیر و حرفه‌ای آن را بپذیرند. چنین تصمیم‌هایی بیش از آن‌که به افغانستان ضربه بزند، اعتبار ورزشی و اخلاقی ایران را در سطح منطقه زیر سؤال می‌برد.

#شهیرپور

سه سال است در آلمان زندگی می‌کنم واقعا هنوز نفهمیدم چرا میز مرد است، قاشق زن است و طفل خنثی. بپرسید، می گویند ما هم نمی‌دانیم.
آلمانی‌ها سه دیو وحشی ساخته‌اند: der، die، das که هر زبان‌آموزی بی‌چاره را شب‌ها در خواب تعقیب می‌کنند.
می‌خواهی بگویی در جاده هستم؟ باید اول فکر کنی که آیا در جاده‌ام‌ یا به جاده رفته‌ام، چون یکی Dativ است و دیگری Akkusativ!
اگر اشتباه بگوییم، آلمانی‌ها چنان نگاهی می‌کنند که انگار از سیاره‌ی دیگری آمده‌ای
گاهی با خودم می‌گویم دوزخ همین صنف‌های دستور زبان آلمانی‌اند.
#شهیرپور

Ich lebe seit drei Jahren in Deutschland.
Aber ich verstehe noch immer nicht, warum der Tisch ein Mann ist, der Löffel eine Frau und das Kind kein Geschlecht hat!
In der deutschen Sprache gibt es drei kleine Monster: der, die, das.
Sie machen das Leben für Deutschlernende schwer.

Wenn ich sagen will: Ich bin auf der Straße, muss ich zuerst denken:
Bin ich auf der Straße oder gehe ich auf die Straße?
Wenn ich es falsch sage, schauen die Deutschen mich an, als komme ich vom Mond
Manchmal denke ich. Die deutsche Grammatik ist wie die Hölle.

میان قوم و ذهنیت فرق بگذاریم

من در نوشته‌ی قبلی‌ام از واژه‌ی اوغان یا افغان یاد کردم، اما لازم می‌دانم روشن بسازم که مقصود من هرگز تمام یک قوم یا مردم شریف پشتون نبوده است.
من از ذهنیت و نظامی سخن گفته‌ام که در طول تاریخ، با تکیه بر نام یک اوغان، دیگران را سرکوب نموده و زبان و هویت را ابزار سلطه ساخته است. در نهایت ترس ایجاد کرده، تا آنجا که در ضمیر ناخودآگاه انسان سرزمینم ترس از ایشان نفوذ نموده است.
من از قوم پشتون دوستانی دارم که به وجودشان افتخار می‌کنم.
انسان‌هایی شریف و آگاه که خودشان نیز از برتری‌طلبی قومی و رفتار ظالمانه‌ی حاکمان امروزی و پیشین ناراضی‌اند.
همین آگاهی و صداقت، نقطه‌ی وصل همه‌ی اقوام افغانستان است و عکس آن جدایی ما می‌باشد. اجازه بدهید یک نمونه آشکار توهین غیر اوغان ها را اشاره کنم، یک جنرال اوغان که خیلی پیر و فرتوت شده، در برنامه‌ی تلویزیون طلوع در دوره جمهوریت صریح گفت «هر کس اوغان نیست حرامی است» فکر می‌کنید این ذهنیت مربوط همه‌ی پشتون‌ها یا افغان‌هاست؟ نه نه، پاسخ روشن است که نه! در میان پشتون‌ها یا افغان‌ها کسانی استند که مخالف این ذهنیت نامطلوب و جداکننده اقوام افغانستان است می‌باشند.
هدف من دشمنی نیست، نقد است نقدِ اندیشه‌ای که از قوم‌گرایی سپر ساخت تا ظلم را توجیه کند.
در برابر چنین تفکری، سکوت مساوی با خیانت است؛ چه در کابل باشد، چه در اروپا.
من به هر انسان آزاده، از هر تبار و زبان، احترام دارم.
اما با هر اندیشه‌ای که انسان را به نام قوم سرکوب کند، صریح و بی‌هراس مخالفم.
واژه‌ها را باید از اسارت تاریخ آزاد کرد، همان‌گونه که خود را از ترسِ بیان هویت خویش آزاد می‌سازیم.

#شهیرپور

بازی فوتبال برای من صرفاً یک سرگرمی یا ورزش نیست؛ در ذات خود، دانشگاهی بزرگ است. تنها کافی است زاویه دید خود را نسبت به آن تغییر دهیم تا درس‌های عمیقی از آن بیاموزیم.
در دیدار امشب میان بارسلونا و سویا، چند آموزه ارزشمند نهفته بود:
نخست، دست‌کم گرفتن رقیب هرگز عقلانی و منطقی نیست. حتی اگر رقیب کوچک و کم‌قدرت به‌نظر برسد، باید او را جدی گرفت.
دوم، رقیب بزرگ نه مانع پیشرفت، بلکه معیار سنجش توانایی‌های ماست. ما در برابر رقیبان بزرگ، رشد می‌کنیم و بزرگ‌تر می‌شویم.
سوم، درست است که پیشرفت و کامیابی ما موجب شادی بسیاری از اطرافیان می‌شود، اما نباید فراموش کنیم که شکست ما نیز عده‌ای را خوشحال می‌سازد. درست همان‌گونه که پس از از دست رفتن پنالتی لوا، برخی در استیدیوم با لبخند و شادی واکنش نشان دادند.
این‌ها درس‌هایی بودند که امشب از دانشگاهی به نام فوتبال آموختم. امیدوارم شما نیز از تماشای فوتبال، آموزه‌هایی برگرفته باشید و آن را با ما در میان بگذارید.
#شهیرپور